Εσύ πού ήσουν; (2/5/2010)

Έχω βουλιάξει κι εγώ μές τη συλλογική κατήφεια, μες την κατάθλιψη…
Φοβάμαι, ανησυχώ, θλίβομαι, αναρωτιέμαι για το μέλλον των παιδιών μου,
για το γκρέμισμα των ονείρων μου και των μακρυχρόνιων προσπαθειών μου…

Αλλά ακόμα και αυτά καλύπτονται από την βαθιά μου οργή…
Πού ήμουν όλα αυτά τα χρόνια εγώ;
Πού ήσουν όλα αυτά τα χρόνια εσύ, εαυτέ μου;

Πού ήσουν όταν μας κοροϊδευαν, μας ξεπουλούσαν,
μας πέταγαν τα πλαστικά όνειρα στη μούρη κι εσύ τα κυνηγούσες;

Πού ήσουν όταν ο γιατρός σού ζητούσε το φακελλάκι για να σε κάνει καλά
και αντί να τον καταγγείλεις τον πούστη, τον πλήρωνες αποκαλώντας τον «γιατρέ μου»

Πού ήσουν όταν έβλεπες τους μεγαλοδικηγόρους να γίνονται μοντελάκια ζωής στην τηλεόραση
και να κόπτονται για το κοινό καλό και το δίκαιο, δηλώνοντας 10,000 ευρώ εισόδημα…
«Πόσο καλά τα λέει ο πούστης…» έλεγες

Πού ήσουν όταν έδινες το μπαξίσι στην πολεοδομία αντί να του δώσεις γροθιά στη μούρη του καργιόλη
αλλά μετά δεν θα έβγαινε η άδεια της πολυπόθητης οικοδομής μικρό λαμόγιο ελληνάρα…
Το σάλιο σου γαργάρα και έδινες τη μιζούλα στον πολεοδόμο, στον ικατζή που σου έκανε τον έλεγχο στην επιχειρησούλα σου,
στον εφοριακό που ανακάλυψε τις δικές σου λαμογιές… Κάλλιο να πληρώσεις 10 σε αυτόν παρά 50 στο κράτος.

Πού ήσουν όταν έτρεχες στα γραφεία των βουλευτών για να τους παρακαλέσεις να βολέψουν το σπλάχνο σου,
το άχρηστο σπλάχνο σου, που δεν κατάφερε να κάνει τίποτα περισσότερο στη ζωούλα του από το να γλύφει κατουρημένες ποδιές και βρώμικους κώλους…

Πού ήσουν όταν ανταγωνιζόσουν στις συγκεντρώσεις των προβάτων (ωπ! κομμάτων ήθελα να πω),
με τους λοιπούς «συντρόφους» για το ποιος θα σηκώσει τη μεγαλύτερη σημαία…

Πού ήσουν όταν ξελαρυγγιαζόσουν λαμόγιο για το δίκαιο του λαού, πηδώντας πάνω κάτω μόλις έβλεπες φακό
για να σιγουρευτείς ότι θα σε δει ο πολιτευτής που θα σε βάλει εποχιακό, συμβασιούχο στο δήμο…
άλλος ένας στην πλάτη των υπολοίπων που θα καθαρίζει φασόλια στο οκτάωρό του
(όχι ρε!!! πλέον μπαίνεις στο φέισμπουκ, έχεις εξελιχθεί)

Πού ήσουν μικρομεγαλεπιχειρηματία όταν μαγείρευες τα δικά σου βιβλία για να πληρώσεις λιγότερα,
για να πάρεις το τέρας suv που θα κάλυπτε τη μικροτσούτσουνη ύπαρξή σου με το μέγεθός του…

Πού ήσουν μαντάμ σουσού όταν γελούσες σαν ηλιθία στη δασκάλα του παιδιού σου που μαλακίες έμαθε,
μαλακίες το μαθαίνει, όταν αναγνώριζες τις μαλακίες που κάνουν στο παιδί αλλά πού να τρέχεις τώρα έχεις κι άλλες δουλειές…
Αλλωστε το παιδί θα το στείλουμε στο Λονδίνο να σπουδάσει…
εκεί θα καλυφθούν όλες οι ανεπάρκειες του δικού μας εκπαιδευτικού συστήματος…

Πού ήσουν συνδικαλιστή της πλάκας και του ελέους
όταν με τη δύναμη που σου δίνει το ότι βολεύτηκες σε μια γαμημένη δημόσια επιχείρηση,
κατέβαζες τους διακόπτες μιας ολόκληρης χώρας,
δημιουργώντας τόσα προβλήματα,
ίσα για να διαμαρτυρηθείς/εκβιάσεις για τα δικά σου μικροσυμφέροντα…

Πού ήσουν όταν το ελληνικό όνειρο έσκασε μύτη;
αγόραζες πορτοκαλιές εφημερίδες λαμόγιο και έπαιζες χρηματιστήριο λες και είναι λοτταρία…
Πού ήσουν όταν εταιρείες ανύπαρκτες, με ένα γραφειάκι 2χ3 και 1 άτομο προσωπικό,
χτύπαγαν λίμιτ απ κάθε μέρα…
Πού ήσουν όταν έπαιρνες μετοχοδάνεια και υποθήκευες τα χωραφάκια του παππού,
πιστεύοντας ότι θα γίνεις πλούσιος σε ένα μήνα (και πολύ λέω)…

Πού ήσουν όταν το χέρι σου πετάει τα σκουπίδια, δεξιά και αριστερά μέσα στο δάσος,
όταν γεμίζεις τις παραλίες αποτσίγαρα και πλαστικά ποτήρια φραπέ (όχι φραπέ ρε πια, φρέντο έλεος, πού ζεις;)
Πού ήσουν όταν το παιδί σου ουρλιάζει στο αυτί του διπλανού,
αδιαφορώντας για την ύπαρξή του (όλοι να καούν ρε, εγώ θα φάω τα κεφτεδάκια μου και είμαι μια χαρά… γκρααααααου)

Πού ήσουν όταν έβλεπες τα σκάνδαλα να σκάνε το ένα μετά το άλλο…
όταν οι θρησκευτικοί «άρχοντες»
αποδεικνύονταν κοσμικότεροι των κοσμικών απατεώνων…
σταμάτησες να παντρεύεσαι, να βαφτίζεις, να συμμετέχεις στα κοινά της εκκλησίας επρος ένδειξιν της αηδίας σου;
σιγά ρε.. όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη…

Πού ήσουν όταν η χώρα σου καιγόταν απ’ άκρη σε άκρη…
πού ήσουν όταν λίγο έλειψε να χαθεί η Ολυμπία,
πήρες το τριχίλιαρο πρόβατο και έσκασες…
τουμπεκί ψιλοκομμένο… και ναι! τους ξαναψήφισες.. ξανά και ξανά και ξανά…

Πού ήσουν όταν τα ροζ πλημμύρισαν τη ζωή σου…
έσκυψες κι εσύ στην κλειδαρότρυπα αυτό έκανες..
τι είπε, τι έκανε, πήρε καλά την πίπα;
και για το πάπλωμα κουβέντα κανείς… για την ταμπακέρα σιωπή…

Όλοι βολεμένοι στον μικρόκοσμό τους.. .ποιος θα έχει την πιο μεγάλη τζιπούκλα,
την πιο γαμάτη γκόμενα, την πιο σικ γυναίκα, τα πιο όμορφα παιδιά…
τις πιο καλές σπουδές, το πιο γαμάτο σπίτι, το πιο μεγάλο τζάκι, το πιο άνετο σαλόνι,
το πιο βαθύ καναπέ, την πιο μεγάλη πλασμα(τική) τηλεόραση, το πιο σύγχρονο ηχοσύστημα…
τις πιο σικάτες διακοπές, τις πιο χλιδάτες αποδράσεις, τις πιο γκλαμουράτες εξόδους…

Και δανειζόσουν λαμόγιο, δανειζόσουν…
όχι χρήμα…
χρόνο δανειζόσουν…
Και απλά ο χρόνος τέλειωσε…
Κάποτε θα ερχόταν η ώρα… νομοτελειακό είναι….

Τώρα μη φωνάζεις λαμόγιο, απατεωνίσκε…
Αποδέξου και μη φωνάζεις…
Γιατί ΦΤΑΙΣ για ΟΛΑ…
ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ…
ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ…

Καιρός είναι να κάνουμε μια καλή αυτοκριτική…
να πούμε εγώ φταίω και να δούμε πώς θα καθαρίσουμε
τα σκατά που ΕΜΕΙΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ…
που εμείς ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΠΝΙΞΟΥΝ…

Σταμάτα λοιπόν τις κορώνες,
κατέβασε τους τόνους της «δίκαιης αγανάκτησής» σου
& σκέψου τη δική σου συμμετοχή, τα δικά σου λάθη…

ΕΛΛΗΝΑΡΑ ε ΕΛΛΗΝΑΡΑ!!!

(Πολύ ταξιδιάρικο βγήκε αυτό το κειμενάκι μου, που ξεκίνησε από το προφίλ μου στο fb και έχει κάνει το γύρο των e-mails και των blogs)


Advertisements

19 thoughts on “Εσύ πού ήσουν; (2/5/2010)

  1. ΣΑΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΘΕΛΩ ΠΟΛΛΑ ΜΑ ΠΟΛΛΑ ΤΕΤΟΙΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ…
    ΕΧΩ ΔΙΠΛΗ ΧΑΡΑ .ΕΝΑ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΟΤΙ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕΣ ΕΣΥ….
    ΣΕ ΓΛΥΚΟΑΣΠΑΖΟΜΑΙ ΝΑΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ….

  2. ΕΚΠΛΗΚΤΟΣ !
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ
    να πω οτι εχεις δικο?
    και τι νοημα εχει ?
    καλη δυναμη !!!

  3. Συγγνώμη, αλλά το κείμενο συνιστά τυπική περίπτωση φασιστικής αντίληψης και ισοπεδωτικού επιμερισμού ευθυνών ή στην καλύτερη περίπτωση ωραίο προπαγανδιστικό εργαλείο για να αποδεχτούμε το «σκάστε και κολυμπήστε μες στα δικά σας σκατά». Μιλάμε για παλαιολιθικού τύπου αξιολογηση της κοινωνικής δυναμικής που απευθύνεται σε χαχόλους. Σε λίγα χρόνια βέβαια με τον ίδιο μελοδραματικό τόνο θα ακούσουμε να απευθύνονται προς το συντάκτη του ερωτηματολογίου ερωτήματα σαν αυτό: «Πού ήσουν το 2010, που ο καθένας έβρισκε ένα βολικό άλλοθι για να κοιτάξει και πάλι την πάρτη του, όταν η χώρα γινόταν απροκάλυπτα, πλέον, λεία ληστών. Όταν αντί να ρισκάρεις κάτι, περιοριζόσουν για άλλη μια φορά στο ρόλο του χορού που σχολιάζει χωρίς να συμμετέχει στην εξέλιξη της τραγωδίας;»
    Δεν αμφισβητώ την αλήθεια όσων λες, αλλά εξοργίζομαι όταν όλο αυτό το γαϊτανάκι των φτωχοπλουσιοδιαβόλων της ελληνικής μιζέριας ανάγεται σε κυρίαρχο ερμηνευτικό μοντέλο της κατάντιας μας.
    Ειλικρινά συγγνώμη για το επιθετικό ύφος, αλλά μου βγήκε απολύτως αυθόρμητα.

    • Ένα ακόμη μεγαλύτερο συγγνώμη, καθώς μόλις διάβασα τις υπόλοιπες αναρτήσεις σου και ομολογώ ότι η κριτική μου ήταν αποτέλεσμα παρεξήγησης. Μου έστειλαν το κείμενό σου με mail και βλέποντάς το ξεκομμένο από τα υπόλοιπα σχημάτισα λανθασμένη εντύπωση. Καλή καρδιά!

      • Μάνουελ κάθε κριτική σε όποιο ύφος και αν είναι εάν εκφράζεται κόσμια, είναι καλοδεχούμενη. Ο λόγος που άνοιξα το μπλογκ ήταν το γεγονός ότι πήραν αυτό το κείμενο από το προφίλ μου στο fb, αποκομμένο από οτιδήποτε άλλο γράφω και πιστεύω και το έστελναν με email (αγνώστου αποστολέα). Έτσι, ήταν πολύ εύκολο αυτό το κείμενο να θεωρηθεί υπεραπλουστευτικό και λαϊκίστικο ακόμη… Ευχαριστώ που έκανες τον κόπο να διαβάσεις και τα υπόλοιπα.
        🙂

  4. Συμφωνω και επαυξανω .
    Πρωτα ηταν το σκανδαλο κοσκωτα και οι Magic με τον λουβαρη και την αγορα του αιωνα . Αλλα τοτε δεν μιλησαμε για να μην ερθει η επαρατος δεξια . Μετα ηρθε το ξεπουλημα της Αγετ Ηρακλης αλλα τοτε ειχαμε να βολεψουμε τα μπλε παιδια . Μετα ηρθε το χρηματιστηριο που ολοι παραλιγο να γινουμε πλουσιοι αλλα και παλι δεν μιλησαμε γιατι ερχοταν η μπλε λαιλαπα . Μετα τα πραγματα αλλαξαν λιγο και πλεον δεν αρκουσε το μεσο για να μπεις καπου αλλα οι θεσεις εβγαιναν σε πληστηριασμο . Και ενω ολα σε αυτη τη χωρα γινονταν με κρατικη χρηματοδοτηση απο τα ΕΣΠΑ , τα ΜΟΠ , τα Πακετα Ντελορ και ολα αυτα που οι ανθελληνες της ευρωπης περναγαν . Και μεχρι τοτε οι φτωχοι ετρωγαν τη μια σφαλιαρα μετα την αλλη , εβλεπαν τα κλοπιμαια να αλλαζουν χερια καθε μερα , αλλα δεν μιλαγαν στο ονομα της ελπιδας να συμμετεχουν και αυτοι στο φαγοποτι . Δεν μιλαγαν γιατι ειχαν μαθει οτι οταν το προβατο βγει απο το μαντρι το τρωει ο Λυκος . Σιωπουσαν γιατι οταν κανεις πεζοδρομιο ΠΡΕΠΕΙ να εχεις ΝΤΑΒΑΝΤΖΗ για να σε προστατευει απο τους μοχθηρους πελατες .
    Και βλεποντας σταματησε να αγανακτει αλλα προσδοκουσε μια μερα απο θυμα να γινει θυτης . Μεχρι που στο παιχνιδι μπηκαν οι θυροφυλακες και το παραμυθι ελαβε τελος . Τωρα τα θυματα θα μεινουν θυματα , τα τσακαλια και οι αλεπουδες θα πεθανουν και οι λυκοι και τα λιονταρια θα πανε αλλου .
    Κιαυτο γιατι τα προβατα δεν πιστεψαν ποτε οτι μπορουν ολα μαζι με αγωνα να πολεμησουν τους λυκους .
    Ευτυχως που οι νεοελληνες δεν ζουσαν το 500 ΠΧ γιατι τοτε ο Ξερξης θα ειχε φτασει στην ισπανια .

    • Αναστάσιε,
      τι προσθέσω εγώ σε αυτά που γράφεις; Απόλυτα συμφωνώ μαζί σου.
      Αλλά με θλίβει το γεγονός ότι είμαστε και εντελώς χαζοπουτάνες, ούτε καν το ποσοστό μας δεν παίρνουμε στο τέλος… Εμ φωνάζουμε το νταβατζή, εμ τρώμε το ξύλο, εμ στο τέλος άδειο θα είναι το πιάτο μας…

  5. Μπράβο Αμελί, συνέχισε να λές τις σκέψεις μας. Ισως κάποια στιγμή ξυπνήσουμε από το όνειρο. Εαν δεν είναι αργά…

  6. Μπραβο. Καταπληκτικό το κείμενο, μα πάνω απ’όλα αληθινό, πέρα ως πέρα. Γιατί, ακόμα και αυτοί που δεν είναι έτσι, όπως λένε κάποια σχόλια παραπάνω, έτσι είναι αφού, δεν βγήκαν να φωνάξουν, αφού κανείς μας δεν διαμαρτυρήθηκε, αλλά όλοι σιωπήσαμε και βολευτήκαμε στην ένοχη ησυχία μας…

    • Και τώρα ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να μιλάμε παιδιά.
      Στο διαδίκτυο, στη δουλειά, στο κομμωτήριο, στον κύκλο μας. Να μιλάμε μπας και καταλάβουμε & καταλάβουν επιτέλους…

  7. Υπάρχουν όμως κι άνθρωποι που δεν ήταν έτσι….. κι αυτοί πληρώνουν τα περισσότερα αυτή τη στιγμή…. Άνθρωποι που προσπαθούν απλά να ζήσουν την οικογένειά τους με αξιοπρεπή τρόπο. Ένας πιτσιρικάς το έθεσε πολύ καλά. Είναι σαν να πήγαμε για φαγητό… ένας φτωχός κι ένας πλούσιος. Ο φτωχός έφαγε ένα πιατάκι, ο πλούσιος ξεσκίστηκε και στο τέλος του έδωσε, ο πλούσιος, να πληρώσει το λογαριασμό.

    • Δεν έχω να προσθέσω ούτε ένα κόμμα.
      Μόνο που όλα αυτά που περιγράφεις (και που τι στο δαίμονα μου θυμίζουν δεν μπορώ να …καταλάβω) πιό πολύ σε γραικούς (greeks) αναφέρονται ή σε νεοέλληνες.
      Άσε μια ελπίδα ζωντανή μπας και καταφέρουμε να γίνουμε Έλληνες κι αν όχι εμείς τα παιδιά μας τουλάχιστον.
      Καλημέρα

      • Υπάρχει ελπίδα…
        Αν κάνουμε την αυτοκριτική μας και καταλάβουμε σε τι έχουμε μεταλλαχθεί, υπάρχει και ελπίδα να αλλάξουμε.
        Αν όχι εμείς τα παιδιά μας έστω…
        Καλησπέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: