Ανοιξιάτικη καθαριότητα

Κάθε άνοιξη σαν καλή νοικοκυρά που είναι δούλα και κυρά, ανεβοκατεβάζω ρούχα, σκεπάσματα, καλύμματα.. Το σπίτι και όλοι εμείς αλλάζουμε, ντυνόμαστε τα καλοκαιρινά μας…

Ανέβα κατέβα τη σκάλα… Άνοιξε κουτιά ρούχων, βρες ρούχα που δεν χωράνε πια (τα σκασμένα τα παιδάκια μου, μεγαλώνουν τόσο γρήγορα! Κάποια βράδυα τα ακούω την ώρα που κοιμούνται να κάνουν κρ κρ κρ σαν καρπούζια) για να τα δώσεις όπου μπορεί να τα χρειάζονται.

Ανέβα κατέβα, άφησε, διάλεξε, δίπλωσε, ξεδίπλωσε, βάλε, βγάλε, σκύψε, σήκω, γονάτισε, τεντώσου… Κάπου εκεί ανάμεσα στους πόνους της μέσης με πιάνει η υστερία της καθαριότητας (ναι ναι, πού και πού δεν προλαβαίνω να κοιμηθώ για να μου περάσει και εισβάλλει και αυτή η άτιμη στην καθημερινότητά μου)… Ε, αφού κάνω τόσα να μην μαζέψω λίγο και τα δωμάτια των παιδιών; Να τα μαζέψω…

Σκεπάζω τα μάτια με τα χέρια και μπαίνω μέσα ψηλαφώντας. Όχι, όχι δεν θέλω να το δω αυτό που έρχεται… αλλά πρέπει γαμώτη μου.. Σακούλα σκουπιδιών στο ένα χέρι, μεζουλίντ στο άλλο και βουρ! Άνοιξε ντουλάπια, συρτάρια, κομοδίνα, κουτιά παιχνιδιών, σκύψε κάτω από κρεββάτια, κοίτα πίσω από βιβλία στα ράφια, παντού κάτι θα βρεις…

Πέτα αυτή τη ρόδα από το αυτοκίνητο που πήρες στο γιο αντί την αγκαλιά που έπρεπε να του δώσεις, πέτα αυτή τη Μπάρμπυ με τα κομμένα μαλλιά και τα βαμμένα νύχια που αγόρασες στη μικρή εξαγοράζοντας εκείνο το βράδυ του πυρετού που εσύ έλειπες γιατί η εγκατάσταση του πελάτη είχε πρόβλημα, πέτα αυτό το σκισμένο βιβλίο που δεν διαβάζεται πια που κουβάλησες μαζί με άλλα τριανταπέντε στη μεγάλη τη βιβλιοφάγο για να σκουπίσεις τα δάκρυα γιατί και αυτήν την Κυριακή δεν προλαβαίνεις να τα πας βόλτα.

Να φύγει και το σπασμένο ελικόπτερο που αντικατάστησε την κουβέντα που περίμενε ο γιος μου μήνες τώρα και πάλι δεν πρόλαβα να κάνουμε… Να πεταχτεί και αυτό το κοκκαλάκι με τα ροζ φιογκάκια που έβαλα στα μαλλιά της μικρής μου κόρης για να την κατευνάσω για όλα εκείνα τα παιχνίδια που δεν έχουμε παίξει μαζί…  Ρίξε στη σακκούλα και τη μονόπολυ που δεν έχει πια ψευτολεφτά, που έφερες στο σπίτι για να ξεχάσουν τις ταινίες που δεν είδες μαζί τους, τις μουσικές που δεν ακούσατε.

Πέτα όλα τα σπασμένα, καταστραμμένα παιχνίδια και σκόρπια αντικείμενα που γεμίζουν το σπίτι σου για τα σινεμά που δεν πήγες, τις βόλτες που δεν έκανες, τα γλυκά που δεν έφαγες, τα χάδια που δεν έδωσες, τις αγκαλιές που δεν άνοιξες, τα λόγια που δεν είπες, τις μυρωδιές που δεν μοίρασες, τις ματιές που δεν έριξες, τα παραμύθια που δεν είπες,  τα κυριακάτικα τραπέζια που δεν έστρωσες…

Πέτα τα πράγματα που εξαγόραζαν τις ενοχές σου για τη ζωή που δεν έζησες, για τη ζωή που αρνήθηκες στον εαυτό σου επιμένοντας να αναπαράγεις τον φαύλο κύκλο του καταναλωτισμού χωρίς τέλος…

Πέτα τα πράγματα που γέμισαν το σπίτι σου και άδειασαν την ψυχή σου, μπας και μείνει λίγος χώρος για ένα χαμόγελο…

Advertisements

4 thoughts on “Ανοιξιάτικη καθαριότητα

  1. ΠΟΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΚΑΤΑΠΙΑΝΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΣΑ ΑΧΡΗΣΤΑ ΚΑΙ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: