Κάτι κουρασμένα παλικάρια…

Eίσαι λοιπόν κουρασμένο παλικάρι… Είσαι εργαζόμενη γυναίκα, μάνα, σύζυγος, εργαζόμενη «άσε αγάπη μου έχω τόσο σίδερο να βάλω, να μαγειρέψω, να πλύνω, να διαβάσω τα παιδιά, να να να». Είσαι ο μικροαστός που θέλησε να γίνει μεγαλοαστός και δανείστηκε όσα μαλλιά είχε στο κεφάλι του όταν ήταν δεκαπέντε χρονώ (ναι ξέρω, ξέρω μεγάλο θέμα η καράφλα, πολύ σε απασχολεί, πήγες παντού και δεν έγινε τίποτα, προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι είναι δείγμα υψηλής συγκέντρωσης τεστοστερόνης, μα τι γκόμινος είσαι τέλος πάντων…)

Είσαι ο νοικοκύρης με τα τριανταπέντε δάνεια, τις ογδονταδύο κάρτες, το στεγαστικό για το σπίτι στο Περιστέρι, στην Πετρούπολη, στο Χαλάνδρι, στην Ηλιούπολη, στη Νέα Σμύρνη, στο Καλαμάκι, τα γραμμάτια για το SUV, και τις δόσεις για το διακοποδάνειο στο Ντουμπάϊ (πόσο κορδωνόσουν όταν έδειχνες τις φωτογραφίες που τραβούσες σαν υστερικός Ιάπωνας!). Ακόμα δεν έχεις εξοφλήσει το μετοχοδάνειο που πήρες το ’99 προσπαθώντας να γίνει Σόρος κι έγινες σωρός.

Αγοράζεις ρούχα από το Ζάρα ή και το κινέζικο της γειτονιάς σου και στο αυτοκίνητο αλλάζεις τις τσάντες με αυτές που κράτησες καβάτζα από το Άττικα. Κυκλοφορείς κρατώντας τη φέικ Chanel στο χέρι από τους εμποράκους της Ερμού και είσαι και περήφανη ότι κανένας δεν θα το πάρει πρέφα.

Δουλεύεις σε γραφείο, μαγαζί, υπηρεσία, οργανισμό, υπουργείο, περίπτερο, σεξ σοπ δεν έχει σημασία, η ουσία είναι η προσπάθειά σου να λουφάρεις το δυνατόν περισσότερο και όνειρό σου να γίνεις διευθυντής, να έχεις παχυλό μισθό και να κάααααααααθεσαι. Κοιτάς τον προϊστάμενό σου με το βλέμμα του σαλιγκαριού -έχει το σαλιγκάρι βλέμμα άραγε;- και επιδεικνύεις με καμάρι την αγελαδόσταμπα που φέρεις στο κούτελο…

Παντρεύτηκες γιατί έτσι κάνουν όλοι, στην κατάλληλη ηλικία έναν ή μία αντίστοιχή σου για να κάνετε αντίστοιχα παιδιά, που τα μεγαλώνεις αντίστοιχα με αντίστοιχα όνειρα… Στο δρόμο βρήκες καινούριους επιθετικούς προσδιορισμούς να στολίσεις τη ζωή σου: η κατάλληλη θεσούλα, το άνετο σπιτάκι, το γλυκούλι εξοχικό, το μεγάλο αυτοκίνητο, η ευτυχισμένη οικογένεια, η καθώς πρέπει ζωή, τα επιτυχημένα έξυπνα παιδιά, οι χλιδάτες διακοπές.

Ζεις τη ζωή σου αγκαλιά με την τηλεόραση αναπαράγοντας τα σκατά που σε ταϊζουν αγόγγυστα και μ’ ευχαρίστηση, γελώντας με νόημα «πώς τα λέει έτσι ο πούστης», περιμένοντας την πολυπόθητη άδεια που θα τους δείξεις εσύ ρε τι θα πει γλεντζές. Κάθε Πάσχα, Χριστούγεννα, τριήμερα ξεχύνεσαι στους δρόμους κραδαίνοντας το όπλο που σου έδωσαν οι ανεγκέφαλοι που πλήρωσες, ουρλιάζοντας, μαρσάροντας, σφυρίζοντας «Κάντε πέρα ρε, μάγκας εδώ!»

Περνά η ζωή δίπλα σου κι εσύ μετράς λεφτά, λεφτά, λεφτά. Για φροντιστήρια, για τον καινούριο καναπέ, για τη τζιπούκλα, για τη στέγη του εξοχικού, για την τηλεορασούμπα που αγόρασες για να βλέπεις ποδόσφαιρο στη διαπασών ουρλιάζοντας «γαμήστε τους, γαμήστε τους» στους παίκτες που παίρνουν το αίμα σου πίσω για την άχρωμη ζωή σου. Και τα παιδιά σου φεύγουν, η γυναίκα σου μαραίνεται, ξοδεύει ώρες στα βοδιαλάνια μπας και ξαναβρεί τη χαμένη της νεότης,  ο άντρας σου κοιτάει τις μικρούλες «πώς έχουν γίνει αυτές οι μικρές τόσο πρόστυχες μαρή Κατίνα μου», η κοιλιά σου μεγαλώνει, τα μάτια σου θολώνουν αλλά εσύ εκεί!!!! νοικοκύρης και καραβοκύρης… Αμετανόητος!

Και τώρα που αρχίζουν να σφυρίζουν γύρω τα ιπτάμενα αγγούρια, κοιτάς με υπομονή και καρτερεία, μετρώντας το βάθος του κώλου του διπλανού σου «Α! Στους δημόσιους υπάλληλους, μπαίνει πολύ! Καλά να πάθουν, τα λαμόγια!» «Α! Και οι ιδιωτικοί που μας το παίζουν τόσα χρόνια κατακαημένοι παραγωγικοί κι αυτοί την τρώνε με το ασφαλιστικό!» «Α! Και οι κακόμοιροι οι συνταξιούχοι! Τι θα τρώνε οι καημένοι;» «Α! Και οι έμποροι πλήττονται από την κρίση!» κάθεσαι πάλι πίσω στον καναπέ και περιμένεις με σάλια που τρέχουν και με μάτι γλαρό, να δεις τα καινούρια «επεισόδια» που θα γίνουν στις πορείες για να τα συζητάς με τους διπλανούς στη δουλειά, στην καφετέρια, στο προπατζίδικο, στο κομμωτήριο «Τα κωλόπαιδα πάλι τα έσπασαν, μα πού πάει αυτή η χώρα, βουλιάζουμε!»

Κάθε φορά που μια φωνή σου ψιθυρίζει «Σήκω πάνω, βγες έξω, κάνε κάτι, δείξε τη διαφωνία σου» είσαι κουρασμένος, ταλαιπωρημένος, καταπλακωμένος από τα προβλήματα, από την άτιμη κενωνία που δεν σε αναγνώρισε, που δεν σε αγκάλιασε, που δεν σε φρόντισε, είσαι απογοητευμένος από τα λαμόγια τους πολιτικούς που εσύ ψήφιζες αλλά τι να κάνεις δεν έχεις δύναμη, ας σε έκαναν πρωθυπουργό για μια μέρα και θα τους έδειχνες εσύ.

Δεν σου ψιθυρίζω πια…
Σου φωνάζω: ΞΥΠΝΑ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ, ΞΥΠΝΑ!



Advertisements

28 thoughts on “Κάτι κουρασμένα παλικάρια…

  1. Κάτσε να δεις…

    Δηλαδή τι να δεις…

    Χωρίς Αχιλλέα τι δικαίωση να βρει ο καθένας φαντασιακός Αγαμέμνονας -χλιμίτζουρας στην απτή πραγματικότητα- όταν μάλιστα οι Κλυταιμνήστρες δεν βρίσκουνε πια στην αγορά ούτε ένα Αίγισθο της προκοπής, μιας που γίνανε κι αυτοί αυθεντικοί όσο οι Channel που μνημονεύεις;

    Ποιά ερωτηματικά ν’ απαντηθούν για να στρωθή ο δρόμος να τον περπατήσει κανείς μέχρι να συναντήσει κάποτε τον εαυτό του; Και που να τον βρει; Σε τι κόσμο; Ποιόν απ’ όλους; Εκείνονε του Star, του Mega ή του Alter ή το δικό του, που του τον κλείσανε μ’ οδοφράγματα από την εποχή που τον μαθαίνανε να τα ξύνει μ’ όνυχες απαλούς;

    Και μη χειρότερα, παιδιά, γιατί το διαρκώς απισχνούμενο μισθουλάκι είναι το τελευταίο δεινό κι ακολουθεί άλλα ουσιώδη (αξίες κι αρχές τα λέγαμε στα χρόνια μου), που έχουνε γίνει αόρατα στη ζάλη του αέναου στροβίλου του μαγγανιού, που οι μπαϊλντισμένοι πιάσανε να δεθούνε οικειοθελώς αντί ευτελούς τρόπου ζωής («…Τώρα κλαίς, γιατί κλαίς;»)

    _____________
    Αφιερωμένο σε μια πολύ καλή μου φίλη και στην έκφραση της οδύνης της, επειδή ο τελευταίος της Δουλτσινέος αντί για το χέρι της της ζήτησε το δάχτυλο για να… τερματίση.
    (Ούτε κι αυτή έχει συνειδητοποιήσει ότι ο καθείς ζει όπως σκέφτεται και τον βολεύει το πνευματικό του ισοζύγιο).

  2. Παράθεμα: Ένα τυπικός νεο-Έλληνας μέσα από τα μάτια μιας νεο-Ελληνίδας « Frapezitis Blog

  3. Και πολλές φορές το είπα και άλλες τόσες θα το πω. ΟΛΟΙ φταίμε! ΟΛΟΙ φτιάξαμε αυτή τη κενόνια… Γιατί όλοι σε κάποιο σημείο συμβιβαστήκαμε… Αλλά… Όπως είχε ελπίδα ο ήρωας του 1984 ότι η σωτηρία θα έρθει από τους προλεταρίους, έτσι και γω έχω την ίδια περίπου ελπίδα…
    Όχι για τους “προλεταρίους”. Αυτοί ξέρουν μόνο να διαμαρτύρονται και να περιμένουν ο εργατοπατέρας τους να τους σώσει… Ο οποίος ακόμα και από το ΚΚΕ να είναι… το μόνο που τον νοιάζει είναι να ακούγετε…
    Ούτε για τους συνταξιούλιδες… Αυτοί αρκούνται να ακούνε τον Αυτιά και να διαμαρτύρονταν ΜΟΝΟ αν τους πέσει η σύνταξη. Όχι γι’αυτούς… Για το παιδί!
    Ούτε για τους 50ριδες … Αυτοί θέλουν μονο να βρει δουλεία το παιδί, να πάρουν σύνταξη και να μην απολυθούν. Μέχρι να βρει δουλεία το παιδί!!
    Ούτε από τους 40ριδες… Αυτοί είναι ακριβώς στο μεταβατικό στάδιο. Πάνω στο συμβιβασμό θα αλλάξουνε κάτι; Τώρα που το παιδί προχωράει και πρέπει να κάνουνε οικονομία; Και προς θεού μη χάσουν τη δουλεία τους!!! Για το παιδί!!!
    Ούτε για τους 30ριδες… Εκεί το θέμα είναι να πάρουνε όσες προλαβαίνουν μέχρι να καβατζοθούνε με μια… Να σταθεροποιηθούν στη δουλειά… Και… να ζήσουν τέλος πάντων… Και άμα έχουνε και παιδί… Άντε τρέχα στα JUMBO και πλήρωνε φροντιστήρια… Και πάνω απ’όλα να έχει καλούς βαθμούς το παιδί… Και να τα παρέχουμε όλα στο παιδί… Και βεβαία… να τα έχουμε και καλά με το κόμμα… Όχι για μας… Για το παιδί!!!!
    Ούτε για τη γενιά μου… Εμείς… Κοιτάμε να τελειώσουμε μια σχολή… Να τα πάμε καλά και με τη παράταξη για να τα έχουμε καλά με το κόμμα… να βρούμε μια πρόχειρη δουλειά… να κάνουμε 5-6 σχέσεις, ετσι για να έχουμε εμπειρίες και… να διαμαρτυρόμαστε για το κόσμο που παραλάβαμε… και πότε δε θα αλλάξουμε…

    Οι επόμενη θα κάνει κάτι, αν γίνει κάτι… Γενικά… Μη κοιτάτε άλλου για ελπίδα…Στα γυμνάσια, στα λύκεια και τα ΤΕΙ να κοιτάτε… Εμείς… Ξοφλήσαμε… Δε τα καταφέραμε όταν μπορούσαμε… Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να μη κάνουμε και τους επόμενους σαν εμάς…

    Αν και … Και για εκεί έχω αρχίσει να αμφιβάλω… Με τέτοια πλύση εγκεφάλου που τους κάνουμε…

    Και μην ακούσω τώρα για την Αριστερά που διαμαρτύρεστε… Γιατί η μια αριστερα είναι κολιμενη στο 50, η άλλη είναι κεκλιμένη στο 80 και η άλλη… Δεν ακούγετε αρκετά…

    Και κάθετε η μάνα να δει τη Ρούλα… και θα κάτσει και η κορη να δει τη Ρούλα… Την οποιαδήποτε Ρούλα… Και κάθετε ο πατέρας να δει την ομαδάρα… και πρέπει να κάτσει και ο γιος… μας βγει άλλη ομάδα η αδερφή… Και θα κάτσουνε μετά ΌΟΟΟλοι μαζί να δούνε το Λαζόπουλο και θα λένε… έτσι… χάλια τα κάμανε… Και πάντα καλά να’μάστενε!

    Μέχρι δόξα το θεό να καταστραφούμε τέλειος και να βγει κάτι νέο… Εκτός… και αν προλάβει να εκκολαφτεί το αυγό… Του Καρατζαφύρερ… Αν και… Ίσως να μη χρειάζεται… Τώρα το συνειδητοποίησα… Όλοι με το κόμμα θέλουμε να τα έχουμε καλά… Ο καθένας το δικό του βεβαία… αλλά όλοι το κόμμα… Που αλλού ήταν έτσι;;; Α! Ναι! Στη Σοβιετική Ένωση και στη Ναζιστική Γερμανία! Περίεργο δεν είναι;;;

    • Περίεργο; όχι και τόσο… Βιώνουμε ό,τι τόσο χρόνια χτίσαμε με την αδιαφορία και των ωχαδελφισμό μας. Αποδομήθηκαν όλες οι αξίες και τώρα με ανοιχτό στόμα σα χάνοι, παρακολουθούμε τον επιθανάτιο ρόγχο μιας κοινωνίας που της ανοίγαμε το λάκκο τόσον καιρό γιατί έτσι μας βόλευε… Η κρίση δεν είναι οικονομική, είναι κυρίως κρίση αξιών, είναι κρίση ηθική, πολιτισμική… Τα ρημάξαμε όλα και απορούμε… Αλλά θέλω να ελπίζω ότι υπάρχει μια πιθανότητα… Δεν αντέχω να σκέφτομαι ότι δεν μας έμεινε τίποτα…
      Καλημέρα!

      • Ως γνήσιοι Έλληνες μόλις φτάσουμε στο 10 μέτρα από το έδαφος θα ανοίξουμε το αλεξίπτωτο και αφού φάμε τα μούτρα μας θα απογειωθούμε πάλι… Μακάρι μόνο να πάμε για νέους ουρανούς και με καλύτερο πιλότο γιατί μας βλέπω να ξαναπέφτουμε…
        Καλησπέρα!!!

  4. Amelie,
    καλά τα γράφεις μεν, αλλά το λάθος βρίσκεται στο ότι ο άνθρωπος που περιγράφεις ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ για να ξυπνησει. ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ για να είναι αυτός/ή που περιγράφεις .. «ΣΤΟΥ ΚΟΥΦΟΥ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΒΡΟΝΤΑ» Αν ήταν ποτέ να συνέλθει, θα είχε συνέλθει ήδη, ΘΑ ΕΙΧΕ ΣΚΕΦΤΕΙ … και αυτό που λείπει από αυτόν/ήν που περιγράφεις είναι ακριβώς αυτό Η ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ …. ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ … είναι απλό … ΚΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ … απλώς μας αρέσει να πιστεύουμε ότι είναι η πλειοφψηφία …. (ότι αλλού είναι η μιζέρια) Αυτοί οι άνθρωποι θα «ξεκουραστούν» μόνον όταν πεθάνουν. άλλωστε όπως σωστά λες «ζουν την ζωή τους γιατί (τους) έτυχε»

    • Σύλβια, άσε με να έχω κι εγώ τις ψευδαισθήσεις μου…
      Τι θα κάνουμε χωρίς αυτές άλλωστε;
      Καλημέρα 🙂

      • επιτέλους θα αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα χωρίς ψευδαισθήσεις ίσως ???

  5. ???το εστειλα??αστα διαλα,μου’χω σπασει τα νευρα με την ασχετοσυνη μου…γαμω το φελεκι μου…ενιγουει….θα επιμεινω να προσπαθω…

  6. μολις διαβασα το σχολιο της Βανας,και συμφωνω απολυτα με τις δηλωσεις της,και συμμεριζομαι τις θεσεις της…και εγω ανηκω στην κατηγορια των μη εχοντων μουρατο τουτου,εξοχικο,δυατοτητα να διαγω ντολτσε βιτα,ποτε μου δεν πηρα δανεια για οτιδιποτε,γιατι δεν θα ειχα να τα πληρωσω ετσι κι’αλλιως,δεν εχω φορεσει ποτε επωνυμο ρουχο,και φυσικα οι τσαντες μου ειναι απ’τους κινεζους,και παντα το δηλωνω,και τυχερη που ειμαι αν μπορεσω να συνεχισω να ψωνιζω απ’αυτους..
    η μονη διαφορα που εχω απ’την Βανα,ειναι οτι ποτε δεν ψηφησα κανενα μπουρδελομαντρι,εχοντας ομως απεριοριστο σεβασμο σ’αυτους που το εκαναν,γιατι αυτοι ειχαν ισως ιδεολογια κ αι ελπιδα,κατι που εγω παλευοντας στη ζωη με παιδια και οικογενεια απ’τα 16,δεν καταφερα ν’αποκτησω…
    παρ’ολα αυτα,εγω θα συμφωνησω και με την σαρκαστικη κριτικη της Αμελι,γιατι περιγραφει μια πραγματικοτητα,και οφειλουμε να το αναγνωρησουμε!
    Σε οτι καυτηριαζει εχει δικιο,αλλα εγω θα φναξω μεταξυ αλλων»ΟΧΙ ΡΕ,ΔΕΝ ΦΤΑΙΜΕ ΟΛΟΙ,ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΑΛΙΑ!παρ’ολα αυτα,ολοι πρεπει να παλεψουμε να τ’αλλαξουμε,γιατι αλλιως δεν εχουμε καμμια ελπιδα…
    α,και που’σαι….για να ξενερωσεις την πετσα σου,δεν ξερω πως σκατα ειναι το σουσι,την τελευταια φορα που πηγα στο κωμμοτηριο [λογω γαμου]ειχε 1.500 δραχμες,και επισεις επειδη φετος δεν καταφερα να κανω την δουλεια την οποια σπουδασα,κατθαριζω και σκαλες μετα του συζηγου,και ουδολως το κρυβω η ντρεπομαι…
    ειδες φιλη μου καλη…αυτα παθαινεις οταν δινεις βημα στην Μαιρη Παναγιωταρα,που τα παιρνει ακομα πιο πολυ,γιατι κανει 15 λεπτα να γραψει 2 κωλοσκεψεις,με τα ρουχα να περιμενουν απλωμα,και να σκεφτεται πως σκατα θα πληρωσει την συμμετοχη για τις κωλοεξετασεις που εκανε,μετα 3ετιας,και που φυσικα απλως διαπιστωνουν την υπο καταρευση γυναικα-μανα-πολιτη,ανθρωπο…
    την επιοικια σας…

  7. τωρα εγω τι να σχολιασω,μεταξυ κωλοπιλαλας και με ματι θολο??τα’πες ολα μισιζ Αμελι,ετσι ακριβως ειναι,και το να συμφωνισουμε ειναι το λιγοτερο γελειο…
    οντως,δεν μας παιρνει να ψηθυριζουμε πια,ας σταματησουμε κατα το δυνατον να κανουμε την πορδη μας μοσχο,και οσο και αν ειμαστε αμοιβαδες,ας σηκωσουμε το κεφαλι λιγο πιο ψηλα,με μαλλια η ανευ,και κανοντας την αυτοκριτικη μας,ας φωναξουμε,ας αντιδρασουμε..
    υγ¨..
    καλα που μου το’στειλες εισερχομενο,και ξεστραβωθηκα και το ειδα…αλλιως,δεν σε βρισκω πριν την παρελευση ημιωρου..
    ευχομαι να συνεχιζεις να εχεις παντα την ιδια ορεξη να καταγραφεις την πραγματικοτητα οπως ειναι,με την ταριφα της και τους πελατες της…εμας δατ ιζ…
    ραντεβου στο πεδιο των μαχων,η οπου φτασουμε εχοντας αναπνοη…κιπ ιτ απ,ντιαρ…καλημερα σε ολους σας…

  8. ‘ Αν περιγράφεις το μέσο ΄Ελληνα ή Ελληνίδα κάπου το χάνεις. Θεωρώ τον ευατό μου «μέσο άνθρωπο» και δεν εννοώ να πιστέψω οτι θα ξοδέψω εγώ είτε οι φίλοι μου χρόνο για να αλλάξω τις τσάντες απο τα ψώνια που έκανα με τις αντίστοιχες με τη φόρμα του άττικα. Ο ‘μέσος ΄Ελληνας δεν πηγαίνει στο Ντουμπάι με διακοποδάνειο, δεν τα σπάει στα σκυλάδικα,δεν φαντασιώνεται με τον γκαγκά τρόπο που περιγράφεις. Διακρίνω μια συνολική απαξίωση που αρνούμαι να την ενστερνιστώ. Είμαι εργαζόμενη στο Δημόσιο, παντρεύτηκα επειδή ερωτεύτηκα και γούσταρα, κι έκανα παιδιά γιατί γούσταρα. Στερούμαι για να τους δώσω την παιδεία που συνάδει με τις αντιλήψεις μου, και ναι, έχει τύχει ν ακρατήσω απομιμηση τσάντας επειδή τη βρήκα φτηνή και γουστόζικη, δίχως νάχω σκοπό να την πλασάρω για γνήσια. Άλλωστε το θεωρώ μαγκιά να αγοράζω-μη γνήσια πράγματα – φτηνά όταν οι άλλοι πληρώνουν μια περιουσία. με μιά διαφορά: το δηλώνω και το διασκεδάζω. Τα παιδιά που γέννησα προσπαθώ να έχουν την αντιστοιχία μου, σύμφωνα με τις αρχές και την εκπαίδευση που οφέιλω να τους δώσω-άλλωστε παιδιά μου είναι, δε θα τα διαπαιδαγωγήσει ο κουμπάρος, ούτε ο μαλάκας που βάλλεται κατά δικαίων και αδίκων. Ναι, ψήφισα και απογοητεύτηκα, και ίσως ξαναψηφίσω και ίσως απογοητευτώ πάλι, όμως δεν εκφράζω την απογοήτευσή μου, ούτε μέσα απο τη τζιπούκλα -που έτσι κι αλλιώς δεν έχω -ούτε απο το εξοχικό μου -που πάλι δεν έχω και δεν θά ήταν έγκλημα βέβαια να το είχα. Επίσης διάλεξε βρε παιδί μου κι ένα προάστιο, μια πόλη που να σε εκφράζει για να αποφασίσουμε που θα πάρουμε σπίτι -έστω με δάνειο-έτσι κι αλλιώς δίχως αυτό δεν θα γίνουμε ιδιοκτήτες.

    • Περιγράφω τον μέσο Ελληνάρα Βάνα, με μια δόση υπερβολής και μεγάλης αλλά πολύ μεγάλης απογοήτευσης…
      Όλοι λίγο πολύ έτσι ζούμε αλλά δε θεωρώ λογικό να θεωρούμε αυτές ως μέγιστες αξίες της ζωής μας και με αυτές να πορευόμαστε.
      Δεν καυτηριάζω τις φέικ τσάντες κι εγώ έχω αλλά την ηλιθιότητα του να την κρατάω καμαρώνοντας και να λέω ότι είναι και γνήσια λες και κανένας δεν θα το καταλάβει ότι δεν μπορεί να κουβαλάω τσάντα 6000 ευρώ ρε παιδί μου.
      Δεν σχολιάζω την ύπαρξη εξοχικού ή την προσπάθεια «αντιστοίχησης» αλλά το ότι έχουμε βυθιστεί σε δανεικές ανέσεις αδιαφορώντας για όσα πραγματικά αξίζουν…
      Εσύ παντρεύτηκες γιατί γούσταρες, ξέρεις πόσοι και πόσες παντρεύτηκαν επειδή έπρεπε, έκαναν παιδιά γιατί ήρθε η ώρα τους και ζουν τη ζωή τους επειδή έτυχε;;;;
      Αυτά προσπαθώ να δείξω…

  9. Τι λες αγάπη μου!
    Είμαι εγώ μικροαστός με δύο σπίτια, εξοχικό και υπεργαμάτο αυτοκίνητο; Με το πανάκριβο ντύσιμο και τις γαμάτες διακοπές;
    Ποτέ!

  10. Περιγράφεις μια …κανονική ζωή του μέσου Ελληνα, αν όχι του μέσου Αθηναίου που εγκλωβιστηκε σε ενα αμιγώς καταναωλτικό μοντέλο που δεν έχει καμια σχεση με την καλλιέργεια του πνεύματος, δεν εχει καμια σχέση με την ανάπτυξη συναισθηματων και πράξεων που αφορούν τον συνανθρωπο. Ατομιστική κοινωνία δίχως χρώματα, δίχως στύλ. Δύσκολο επομενως να βρεθεί καποιος να μας τραβήξει προς τα πάνω. Γιατί κι αυτός ένας από μας θα είναι. Δεν θαναι αρχάγγελος.

    Καλημερα, ψυχραιμια αμελί

  11. Εχεις δίκιο Αμελί μου..

    Είμαστε ο καθρέφτης σου κοινωνία….
    Ενας κουρασμένος καθρέφτης που έχει χρόνια να μας δείξει το αληθινό μας πρόσωπο..

    Εξαιρετική Ολο-κριτική..

    Νίκος

  12. Όλοι κουρασμένοι είμαστε, όλοι απογοητευμένοι, οι πιο πολλοί για αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πήγε, όλοι βουτηγμένοι στα σκατά είμαστε και παλεύουμε για την ανάσα μας… Όλοι ψάχνουμε το μαλάκα που θα μπει μπροστάρης και θα καθαρίσει για μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: