Μάνα μου, το πουλάκι μου…

Χτες η μικρή μου κόρη μου έφερε περήφανη στο σπίτι, το ποίημα που θα απαγγείλει στη γιορτή του σχολείου της. Ένα μικρό απόσπασμα:

«Μάνα μου το πουλάκι μου…

Ω! Μάνα, το πουλάκι μου είναι κρύο ξυλιασμένο!
Τι να’παθε και πέθανε;

Μη φταίω μάνα εγώ;
Ω! Μάνα τι να του’λειψε;
Μην του λειψε σταράκι;
Το μαύρο μήπως δίψασε και δεν είχε νερό;

Α! Του ‘λειψε η μανούλα του,
τα γλυκά φιλιά της,
του λείψανε τα χάδια της
και η ζέστα της φωλιάς της»

Έφτιαξα καινούριο συκώτι από τα γέλια. Τέτοιο κακότεχνο, ανόητο, κακογραμμένο κείμενο  είχα καιρό να δω παρά το ότι έχω δει κι αν έχω δει να παρελαύνουν στην οθόνη μου και σε χαρτί λέξεις επί λέξεων.

Πέρα από τον εύκολο σεξιστικό συνειρμό που προκαλεί γέλιο έως δακρύων & λοιπών παρενεργειών, το συγκεκριμένο κείμενο τοποθετημένο στο γενικότερο πλαίσιο των γιορτών & των πανηγυριών που λαμβάνουν χώρα στα σχολεία μας, μόνο θυμό μπόρεσε να μου προκαλέσει σε δεύτερο χρόνο.

Ζητούμε από αυτά τα ταλαίπωρα τα παιδάκια μας, να γίνουν συγκροτημένοι άνθρωποι, να αγαπούν τις τέχνες, τη μουσική, να διαβάζουν και κάνα βιβλίο μπας και ξεστραβωθούν και ανοίξουν οι ορίζοντές τους, να μάθουν μαθηματικά, χημεία, φυσική, αρχαία ελληνικά, νέα ελληνικά, γεωγραφία, ιστορία και πάει λέγοντας, εκμεταλλευόμενοι τη φυσική δυνατότητα του νεανικού μυαλού να ρουφάει σα σφουγγάρι την πληροφορία, χώνουμε χώνουμε και όποιο παιδάκι μας αντέξει.  Βέβαια, ξεχνάμε ότι ακόμα και το καλύτερης ποιότητας σφουγγάρι αν το κακομεταχειριστείς εύκολα πιάνει μύκητες & μουχλιάζει.

Όταν κάποιος έχει παιδιά και ζει εκ των έσω το σύστημα της παιδείας στη χώρα μας, εύκολα οδηγείται στη διαπίστωση ότι  αυτοί που το στήνουν είναι είτε επιεικώς ηλίθιοι, είτε σε αποστολή καταστροφής της ψυχής και του πνεύματος των νέων μας. Εγώ πιστεύω ότι ισχύουν και τα δύο.

Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η μανιώδης προσπάθεια τσαλαπατήματος κάθε ίχνους δημιουργικότητας , φαντασίας & κριτικής σκέψης. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η κάκιστη ποιότητα των βιβλίων και η παντελής έλλειψη εποπτικών μέσων διδασκαλίας και εναλλακτικών μεθόδων μάθησης. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς η εμμονή στο παπαγαλίζειν μετά μανίας.

Ο στόχος είναι η παραγωγή ανθρώπων-προβάτων, η μετατροπή ανθρώπων σε κουκιά, η τοποθέτηση εγκεφάλων σε κουτάκια ώστε εύκολα να είναι χειραγωγούμενοι. Φτάνεις να ελπίζεις σε μαζική επιδημία κιάμωσης μπας και γλυτώσουν από την μετατροπή σε κουκιά που τσούκου τσούκου πέφτουν στον κουβά και τροφοδοτούν τους μύλους της κάθε εξουσίας.

Ακόμα και αυτές οι γιορτούλες, βοηθούν σε αυτή την κατεύθυνση. Οργανωμένες από ανθρώπους με ελλειπέστατες γνώσεις, χωρίς κέφι και μεράκι, ακολουθούν τα προστάγματα των καιρών με τόση ευκολία. Δε θα ξεχάσω ποτέ την γιορτή αποφοίτησης της μεγάλης κόρης μου από το Δημοτικό, όταν έκπληκτη είδα να ανεβαίνουν στη σκηνή μισόγυμνα κορίτσια χορεύοντας χιπ χοπ, κουνώντας με πάθος & ζέση τα άγουρα κορμιά τους, μπροστά στους ενθουσιασμένους γονείς τους, που σε έκσταση είχαν σηκωθεί όρθιοι χειροκροτώντας τα καμάρια τους -ποιος παιδαγωγός το οργάνωσε αυτό;

Δε θα ξεχάσω ποτέ κάποιες παιδικές γιορτές που οι ίδιοι οι γονείς σηκώνουν τα κοριτσάκια τους στα τραπέζια και τα βάζουν να χορεύουν τσιφτετέλι. «Αχ! Το σπλάχνο μου τι ωραία που το κουνάει!»  Σε μια άλλη γιορτή –αυτή κι αν δεν θα ξεχάσω ποτέ – είχαν αφιέρωμα σε τραγούδια της Γιουροβίζιον -τέτοια ποιότητα να μείνει έξω από τα σχολεία μας;

Σπρώχνοντας τα παιδάκια μας προς την παντελή έλλειψη αισθητικής, μουσικής παιδείας, μαθαίνοντάς τα να βλέπουν το κακότεχνο ως αποδεκτό, εκπαιδεύοντας τα κοριτσάκια να γίνουν πουτανίτσες και τα αγοράκια να γίνουν κουραδόμαγκες, φερόμαστε σα τον τρομακτικό τυπάκο στους εφιάλτες μου που με σπρώχνει προς το γκρεμό με όλη του τη δύναμη και μετά έρχεται -ενώ έχω πέσει και κρατιέμαι από ένα κλαδάκι- και μου απλώνει το χέρι, χαμογελώντας μου «εγώ είμαι εδώ για σένα, αλλά πρέπει να…».

Πρέπει να σκύψεις, πρέπει να ενδώσεις, πρέπει να συμφωνήσεις, πρέπει να θεοποιήσεις την ηλιθιότητα, πρέπει να είσαι χαλλλλλλαρός, πρέπει να πηγαίνεις με το ρεύμα, πρέπει να γίνεις ό,τι βλέπεις γύρω σου χωρίς δεύτερη σκέψη

Ω! Μάνα, η ψυχούλα μου…

Advertisements

8 thoughts on “Μάνα μου, το πουλάκι μου…

  1. Το ποίημα που αναφέρετε το τραγουδούσαν μελοποιημένο σε ένα δημοτικό σχολείο στα Χανιά της Κρήτης οι μαθητές το 1920. Ο παππούς μου γεννημένος το 1912 και που έμεινε ορφανός απο μητέρα, μόλις το άκουσε στην τάξη, μικρό παιδί, τον πήραν τα κλάματα. Δεν θα σας κρίνω για τους συνειρμούς σας γιατί στην εποχή μας συνηθίζουμε όλα να τα εξετάζουμε πρώτα αν έχουν κάποιο ευκολα αποδιδόμενο σεξουαλικό παραλληλισμό και εάν ναι τα απορρίπτουμε, όχι εσεις αλλα δυστυχώς όλοι μας. Θα σας πώ όμως οτι ακόμη και όταν ήταν ο παππούς αυτός 90 χρονών μας διηγούταν την ιστορία δάκρυζε στην ενθύμιση μιάς παιδικής ηλικίας χωρίς μητέρα που εκφραζόταν τόσο συμπηκνωμένα και απλά μέσα απο αυτό το ποιηματάκι – τραγουδάκι. Εγώ χάρηκα που βρήκα τα λόγια του εδώ γιατί τα έψαχνα. Σας ευχαριστώ.

  2. εχετε χασει το μπουσουλα.. το ποιημα αυτο ειναι γραμμενο εδω και τουλαχιστον 15 χρονια… τοτε που η πονηρια δεν ηταν τοσο ευκολη στον εγκεφαλο των παιδιων. Μιλαμε για ενα ποιημα 15 ετων και πριν τοτε που βασιλευε η αθωωτητα! ενα γλυκιτατο ποιημα.. μην τα εξευτελιζουμε ολα!

  3. ΛΑΘΟΣ ΚΟΜΑΤΙ ΕΙΔΑ,ΛΑΘΟΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΙΔΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑ….

    ΛΑΘΟΣ ΛΑΘΟΣ ΛΟΘΟΣ…

    ΓΡΑΦΕ ΓΡΑΦΕ…

  4. TO XORODRAMA THS FAKHS…KANONIKA UA EPREPE [ PRAGMATA ONEIRA SKECEIS ATAKTVS ERHMENA ]….PANTVS TO UEMA EINAI OTI GRAFEIS KAI ARESEIS,GIA TA KOYTAKIA KAI PRAGMATAKIA POY MAZEYOYME EINAI GEGONOS KAI MOY ARESE…FILIA POLLA….

  5. ΣΩΣΤΑ ΟΛΑ.
    ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ,ΑΛΛΑ ΑΥΤΑ ΠΑΝΤΑ ΥΠΗΡΧΑΝ,ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΑΛΛΑΞΑΝ…ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ Ο ΠΟΛΥΣ ΤΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΝΤΟΥΚΟΥ,ΝΤΟΥΚΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΝΤΟΥΚΟΥ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ……..

  6. Δυστυχώς ξέρω και βλέπω τι γίνεται ΚΑΙ στη μέση εκπαίδευση. Αχ! με τα ίδια μας τα χέρια, βγάζουμε τα μάτια μας… και μετά αναρωτιόμαστε 😦

  7. Πολύ κομψά το θέτεις το ζήτημα της ελληνικής εκπαίδευσης. Πού να δεις τι γίνεται πλέον στη μέση εκπαίδευση. Αυτά που θυμάμαι από τη δεκαετία του 80 ως μαθητής μοιάζουν με πρότυπο ουσιαστικής παιδείς, συγκρινόμενα με το παρόν χάλι. Βέβαια, ειδικά εδώ υπάρχουν και πολύ πιο συγκεκριμένα αίτια. Ο τζίρος της παραπαιδείας μπορεί να συγκριθεί με τον αντίστοιχο όπλων και ναρκωτικών. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Δες εδώ http://sleepingvillage-savor.blogspot.com/2010/04/donnie-darko.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: