…στο τάνγκο ενός δολοφόνου

σαν ανάγκη θαρρείς

η απουσία, παρουσία
λιώνουν τα όρια
πόσο μου έλειψες
χωρίς να σε έχω δει ποτέ
χωρίς να ξέρω τη μορφή σου
το σχήμα σου στον ήλιο
αλλάζω…
στον άνεμο απλώνομαι
ανοίγω φτερά
της ψυχής μου τα φύλλα
ανοίγω διάπλατα να μπει φως
αλλάζω…
δεν είσαι εδώ
ποτέ δεν ήσουν
η απουσία, συνήθεια
μαθαίνω μουσικές
παίζω με λέξεις
φτιάχνω εικόνες
υπάρχω ξανά
αλλάζω…
απροσδόκητα, ακατάπαυστα, μαγικά
καινούρια μορφή ενδύομαι
η απουσία, το αναμενόμενο
τι παράξενο δεν πονάει πια
.
Advertisements

7 thoughts on “…στο τάνγκο ενός δολοφόνου

  1. της ψυχής μου τα φύλλα
    ανοίγω διάπλατα

    ΣΤΑΖΕΙΣ ΕΡΩΤΑ ,ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΣΚΛΗΡΗ?????

  2. μας εξωρρυξες τους οφθαλμους,ουανς μορ,Αμελι ντιαρ…σε βρισκω σε πολυ ρομαντικη διαθεση,και με υπαρξιακες ανησυχιες…μιια συμβουλη απ’την Κατινιτσα…¨μην κοιτας πολυ βαθεια μεσα σου,γιατι μπορει να ζαλιστεις,και να πεσεις…βαλε σκαλα,και ανεβα πανω…ειδικα εσυ,μπορεις…στο χερι σου ειναι![και στο ποδι σου,και στο κεφαλι σου,και στο μυαλο σου,και στα δακτυλα σου…] θερμους εναγκαλισμους,ακαταπαυστα και αβιαστα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: