Σιγά μην κλάψω…

«Τα ξημερώματα της Δευτέρας 31 Μαίου, στις 4:50, ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού, επιβαίνοντας σε ελικόπτερα και φουσκωτά σκάφη επιτέθηκαν ενάντια στα σκάφη του Στόλου της Ελευθερίας, κάνοντας χρήση πραγματικών πυρών…»

Ωχ! Τι θα ακολουθήσει;

Άσχημη νύχτα διάλεξα για ξενύχτι επί αριθμών…

«…05:57 Οι Ισραηλινοί ανεβαίνουν στο πλοίο με γάντζους. O Τάκης Πολίτης στο ραδ.του ΣΚΑΙ κατήγγειλε την πράξη πειρατείας του σιωνιστικού κράτους στα διεθνή χωρικά ύδατα. Η ελληνική κυβέρνηση, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες και τις εκκλήσεις του πληρώματος και των επιβατών της «Ελεύθερης Μεσογείου», δεν έκανε τίποτα για να προστατεύσει το ελληνικό σκάφος και τους έλληνες πολίτες…»

Οργή

Θλίψη

Ανατριχίλα

Έχω πολύ δουλειά σήμερα και είμαι τόσο λυπημένη… τελειώνει η διορία στην εφορία, οργίζομαι, πάλι το τηλέφωνο χτυπάει, αναστεναγμός, πόσοι είναι οι νεκροί; ναι, μαμά φτιάξε τις μπριζόλες, δεν ξέρω αν θα τις φάνε τα παιδιά, θα δούμε… ανατριχιάζω κοιτώντας βίντεο με αγριότητες, τηλέφωνο, σοβαρό ύφος, συνομιλία με προμηθευτή, το pc να έχει δύο παράλληλες ναι, είναι για τιμολόγηση, θα γίνει πορεία στην Αθήνα σήμερα στις 19:00,  τηλέφωνο ξανά, ναι αγάπη μου καλά είμαι, λίγο κουρασμένη από τη δουλειά, θα έρθω νωρίς στο σπίτι, διάβασες τα μαθήματά σου; φρικαλεότητες, παιδιά βασανίζονται, παιδιά σκοτώνονται, παιδιά μένουν ορφανά

Πονάω, θέλω να μιλήσω, όχι όχι ακόμα, να το αφήσω να καθήσει μέσα μου να χωνευτεί, παρακολουθώ, αφουγκράζομαι. Τηλέφωνο, πελάτης, η αναφορά δεν κάνει σύνολα, πάτα εκεί κλικ και εκεί έντερ πάτα στο τρίτο πεδία ένα έντερ, παίζει οκ, θλίψη, θλίψη, θλίψη… Η εφορία έδωσε κι άλλη παράταση στις εκκαθαριστικές ΦΠΑ, ωραία… η αρχική σελίδα στο φέϊσμπουκ έχει πάρει φωτιά, αντίσταση αδέρφια! Βάλαμε στις εκδηλώσεις μας το «παρακολουθώντας τις εξελίξεις στη γάζα», φωνάζουμε όλοι μαζί για τους κακούς εβραίους, τους αληθινούς τρομοκράτες, η εφοριακός έκανε μια ώρα να παραλάβει τις δηλώσεις, έκανε κάθε δήλωση κι τρία διαλλείματα λέει, ένα για τζούρα τσιγάρου, ένα για ρούφηγμα καφέ, ένα για κουτσομπολιό με τη διπλανή της…

Ωπ! κι άλλο γκρουπ! Κι άλλη ευκαιρία για αντίσταση: δεν ξεχνώ την τρομοκρατία 31 Μαϊου 2010, οργή, οργή, ήσυχα όχι ακόμα, δεν σκέφτεσαι, όλα ανακατεμένα είναι στο μυαλό σου, το ισοζύγιο δε συμφωνεί, γιατί; γιατί; Γιατί δεν μπορεί να συμφωνήσει τίποτα με τίποτα; Άτυπος διαγωνισμός συμμετοχής σε γκρουπ διαμαρτυρίας. Αντίσταση τώρα!

Αλλάζουν και οι φωτογραφίες στα προφίλ, αίματα γέμισε η οθόνη μου και αυτός στο τηλέφωνο δεν καταλαβαίνει ότι δεν μπορώ να του κάνω έκπτωση,φτάνουν πια οι εκπτώσεις! Αρκετές πια τόσα χρόνια… Το πληκτρολόγιο σηκώνει σκόνη, καιρό έχω να το καθαρίσω, με πνίγει, μπαρούτι μου μυρίζει και σκόνη πολύ σκόνη… Να έφαγαν άραγε τα παιδιά; Να πάρω τηλέφωνο να ελέγξω. Εκείνο το μικρό είναι κρυμένο μέσα στα ερείπια, με ματωμένο το πρόσωπό του… πονάει, έχει χτυπήσει πολύ, φοβάται; Η μάνα του ανησυχεί γι’αυτό; Του έμεινε μάνα; Πάλι κόλλησε το εξέλ μου… Πολύ βαριά αυτά τα εκτυπωτικά, κάτι πρέπει να κάνω…

Σκύβω το κεφάλι, ο θόρυβος από τη λεωφόρο διαπερνά τη θλίψη μου. Ο τάδε είναι πλέον φίλος με αυτόν και με άλλα δέκα άτομα… Ο άλλος έβαλε μια αιματοβαμένη φωτογραφία με ένα μεγάλο γιατί… Τα μάτια μου κλείνουν, καίνε από την κούραση… να θυμηθώ να πάρω το άλλο υγρό για τους φακούς αυτό δεν κάνει τίποτα. Θα πάω να βρίσω τον οπτικατζή, όλο μούφες μου πουλάει. Διεθνώς πρέπει να κατακραυγάσουμε κατά του Ισραήλ… Η διεθνής κατακραυγή στα κεφάλια τους… Κατακραυγάζω κι εγώ σιωπηρά…

Εμπρός λαέ μη σκύβεις το κεφάλι… αν το βάλω ανάμεσα στα χέρια μου, θεωρείται σκύψιμο; Είμαι κουρασμένη και θλιμμένη… μέχρι πότε; Πότε θα το ξεχάσω και αυτό; Τηλέφωνο ξανά, τελικά να φέρεις και την οθόνη, δεν δουλεύει η παλιά, τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι πέντε το λαδόξυδο. Ντλιν ντλον τα κουδουνάκια όλο και πιο μακρυά!!! Πότε θα ξεχάσω;

Τελειώσαν τα τσιγάρα, βγαίνω στον ήλιο να αγοράσω. Εδώ ο ήλιος φαίνεται, μου καίει τα μάτια, ξέχασα και τα γυαλιά στο αυτοκίνητο… κάτι έχει μπει στο μάτι μου, έχει κοκκινίσει και έχω μια διάθεση να κλάψω…

Σιγά μην κλάψω, ακούγεται ο Αγγελάκας στην κεντρική σελίδα μου…

.

Advertisements

5 thoughts on “Σιγά μην κλάψω…

  1. μαρη!!αφου γραφεις,γιατι με γραφεις??γραψαρχ@δ@!! αντε,να γελασουμε και λιγο με τα χαλια μας…σουπιααααα,αμολας το μελανι,και μετα κρατας την κοιλια σου με τις μαλακιες που γραφουμε!απο δω και περα απο Αμελι,θα σε προσφωνω Αμολι….χιχιιχι¨))

  2. καλημερα σας φιλτατοι…οχι,δεν την γλυτωνω κυρια μου ομορφη…αλλα βλεπεις,το πισι μου ειναι σαν την πουτανα,δηλαδη κοινο,και περιμενω σαν την τσατσα τη σειρα μου,να μπω οταν τελειωσουν οι πελατες παυλα χρηστες,για να το καθαρισω…[και καλα..]
    Τωρα τι ακαθαρσιες να σχολιασω εδω???περιγραφεις μια πραγματικοτητα,που στην αληθεια της και στο συνολο της ειναι ακομα πιο σκληρη…
    και κλαιμε,και θα κλαψουμε,και πλανταζουμε,και θα πλανταξουμε…
    θελω να βγαλω τα ματια μου,να μην βλεπω…
    θελω να κοψω τ’αυτια μου,να μην ακουω πια…
    τα χερια μου δεν τα κοβω,γιατι δεν τα’χω λερωσει η απειθαρχη…
    Δεν εχει μπει κατι στο ματι μας,φιλη μου γλυκια…στην ψυχη μας εχει μπει,στο μυαλο μας,και στον κωλο μας φυσικα..
    και θελουμε να ουρλιαξουμε,για το αδικο,ΤΟ ΑΔΙΚΟ,ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!
    Και εδω θα απευθυνθω σ’αυτους που ειναι γονεις,και μην μου κακιωσετε..αυτοι θα καταλαβουν το αηχο ουρλιαχτο μας,και το τιναγμα στον υπνο μας,οσον αφορα το μελλον και την ζωη ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ…την σταδιοδρομια τους…αναθεμα βαρυ σ’αυτους που τους τα στερησαν τα ονειρα,που τους γαμησαν την ζωη,που τους πετανε στα μουτρα οτι θα τους κανουνε Αβοριγινες,να ζουν με χορτα και πρωτεινες απ’τα σκουλικια…
    και ειναι τα μονα που δεν φταινε τα παιδια μας,ρε ΑΤΙΜΟΙ….
    σταματαω,γιατι εμενα δεν μου μπηκε κατι στο ματι,μου εχει βγει απ’το κλαμμα,και να παν να γαμηθουν ολοι που θα το κρυψω…και τα απανθρωπα τεκτενομενα ανα τον κοσμο,που τοσο γλαφυρα περιεγραψες,τα κανουν τα δακρυα να κυλαν,ΑΒΙΑΣΤΑ,ΑΒΑΔΙΣΤΑ….
    ΟΜΟΡΦΟΣ ΚΟΣΜΟΣ,ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟΣ…
    Αναθεμα το κεφαλι μας,τα μυαλα μας,την καρδια που μετατρεψαμε σε ταμειακη,την ψυχη που δεν εχουμε,αλλα την βγαζουμε σε οποιον μας παιρνει,αναθεμα,αναθεμα,αναθεμα…
    αναθεμα και το γαμημενο τσιγαρο που τελειωσε,και δεν θα βγω στον ηλιο να παρω αλλα,γιατι θα πρεπει μ’αυτα τα λεφτα να μαγειρεψω…
    η δικη μου πραγματικοτητα ειναι πιο ζοφερη,Αμελι ντιαρ…αν δεν σε τρωει ο κωλος σου να θες να μαθεις γι’αυτη,μην με βαζεις να λερωνω τον τοιχο σου…αλλιως,απο μενα θ’ακους αληθειες,ασχημες,ανοστες,ξενερωτες,αλλα αληθειες!!
    ελλειψη τσιγαρου[το γαμημενο στεριτικο συνδρομο δεν ειναι καλος συμμαχος στο να παραθετεις τις αποψεις σου κοσμια και με επιπεδο..]σταματαω να παραλληρω,και περιμενω να δω το σχολιο σου το λαλιστατο,που απολαμβανω να διαβαζω,και μην τολμησεις να γραψεις σμουτς και Γιαννουλα ΄ρ΄ρ΄ρ,γιατι σ’εσκισα…
    κατουρηθηκες??το ελπιζω,και περημενω να μου τα χωσεις,μον κερ…
    καλα κουραδια σε ολους μας….ΝΑΙ,ΚΟΥΡΑΔΙΑ!!!

    • * δε σε γράφω, απλά το πρωί μπαίνω και κλεφτά οπότε δεν προλαβαίνω να απαντήσω (γκρινιάρα)
      Αντιγράφω από τα γραφόμενά σου «…αναθεμα βαρυ σ’αυτους που τους τα στερησαν τα ονειρα,που τους γαμησαν την ζωη,που τους πετανε στα μουτρα οτι θα τους κανουνε Αβοριγινες,να ζουν με χορτα και πρωτεινες απ’τα σκουλικια…
      και ειναι τα μονα που δεν φταινε τα παιδια μας,ρε ΑΤΙΜΟΙ…» δίνοντας την απάντηση με τα ίδια σου τα λόγια «…Αναθεμα το κεφαλι μας,τα μυαλα μας,την καρδια που μετατρεψαμε σε ταμειακη,την ψυχη που δεν εχουμε,αλλα την βγαζουμε σε οποιον μας παιρνει,αναθεμα,αναθεμα,αναθεμα…»

      Γκλιν γκλον έκανε η ψυχή μας Γιαννούλα, γκλιν γκλον κάνει και η ψυχή όλου του πλανήτη γι’αυτό παντού αναπαράγεται η δυστυχία των πολλών για να είναι ευτυχισμένοι και χορτάτοι οι λίγοι.

      Και ο όχλος αιώνες τώρα κοιμάται τον ύπνο του νοικοκύρη, αρκεί πριν βάλει το κεφάλι του στο μαξιλάρι, να έχει τιγκάρει την κοιλάρα του, να έχει θολώσει το μάτι του, να έχει ξαπλώσει την αρίδα του στον ώμο του διπλανού και να καμώνεται τον πετυχημένο… Αιώνες τώρα, οι κοινωνίες μας στηριζόμενες σε στεγνά και στυγνά συμφέροντα εκμεταλλεύονται αδύναμους ή αν δεν υπάρχουν τους κάνουν με το ζόρι τέτοιους. Αιώνες τώρα, αποδεχόμαστε τη μετατροπή μας σε χυλό, αρκεί τα ναρκωτικά που μας δίνουν με τη σέσουλα να είναι αρκούντως αποχαυνωτικά…

      Ανάθεμα στα κεφάλια μας Γιαννούλα, στα κεφάλια όλων εμάς των νοικοκύρηδων που με τόση άνεση παραδώσαμε τα όνειρά μας, για τη βολή του καναπέ…

  3. Σε μερικές περιοχές του πλανήτη, ή μάλλον στις περισσότερες, ο θάνατος από μια σφαίρα δεν διαφέρει από την καθημερινότητα των επαγγελματικών τηλεφωνημάτων ή από το τηγάνισμα μιας μπριζόλας.

    • ακριβώς γι’αυτό, συνέδεσα λίγο παράδοξα ένα τόσο θλιβερό γεγονός με την καθημερινότητά μου… χαίρομαι που είδες Μάνουελ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: