Ντόρτια…

Συνέχεια εκ του : https://amelielaw.wordpress.com/2010/06/02/ilarotis/

Περπατούσα κουνώντας με χαρά τα μωβ κοτσίδια μου, χασκογελώντας σε όποιον έβλεπα μπροστά μου. Όλη μέρα περιφερόμουν στους δρόμους της πόλης μας. Πέρασα απ’ όλα τα πιθανά σημεία που θα μπορούσα να με παζαρέψω… Κανένας δεν έδειξε ενδιαφέρον για το προϊόν μου. «Μάλλον ή άρχισαν να εκλείπουν οι αγοραστές ή εγώ κάτι κάνω λάθος» σκεφτόμουν όταν απόγευμα πια, έφτασα σ’ ένα πάρκο και είπα να ξεκουραστώ λιγάκι…

Σ’ ένα παγκάκι καθόταν ένας γερο-κλόουν με σκυφτούς τους ώμους, με το κεφάλι ανάμεσα στα χέρια του. Κοίταγε το έδαφος τόσο έντονα που πήγα κοντά του και έσκυψα να δω τι έβλεπε. Κοίταζα, κοίταζα… τίποτα! Μα, δεν υπήρχε τίποτα! Πού και πού ένα περαστικό σκουπίδι έκανε την πασαρέλα του και μετά παρασυρόταν μακρυά από τον αέρα.

Κάθησα δίπλα του στο παγκάκι, αμίλητη… Για λίγο δεν μιλούσε κανένας και μετά ο γερο -κλόουν άρχισε να μου μιλάει χωρίς να με βλέπει καν, σα να συνέχιζε τη συζήτηση με τον εαυτό του που είχε αρχίσει από νωρίς.

«Χρόνια τώρα έβγαινα στους δρόμους από το πρωί, ψάχνοντας για κοινό… Έκανα κωλοτούμπες,  ισορροπούσα με το μικρό δάχτυλο του ποδιού πάνω σε γρασσαρισμένο συρματόσκοινο. Έκανα τριπλά σάλτα μορτάλε φυσώντας φωτιές ενώ ταυτόχρονα έπαιζα μπαλάκι τα όνειρά μου. Προσγειωνόμουν στο λάκο με τα φίδια τα κολοβά και με τριπλή εκτίναξη έβγαινα έξω βαριανασαίνοντας έτοιμος να πηδήξω ξανά.

Χρόνια τώρα η κόκκινη κλοουνίστικη μύτη μου, μού κόβει την ανάσα,  μου στρογγυλεύει τον κόσμο μου. Χρόνια τώρα η μωβ περούκα πέφτει μπροστά στα μάτια μου και μού αλλοιώνει την οπτική, αλλάζει τα χρώματα.

Χρόνια τώρα κάθε μέρα ακόμα και τα Σάββατα και τις Κυριακές που οι άλλοι ξεκουράζονται, ξύπναγα το πρωί , βαφόμουν επιμελημένα, έβαζα τη στολή μου, την περούκα μου και τη μύτη και έβγαινα για μεροκάματο: Γέλα παλιάτσο!!!!

Με έδιωχναν κι εγώ γελούσα, μου πέταγαν κουμπιά αντί λεφτά στο ντέφι κι εγώ συνέχιζα να το χτυπάω με κέφι, με κοροϊδευαν μες την κόκκινη μύτη μου κι εγώ έλεγα ανέκδοτα, μου τράβαγαν τις κοτσίδες κι εγώ άντεχα τον πόνο, κι ας τραβούσε τα μαλλιά μου η έρμη η περούκα.

Χρόνια τώρα έκανα τούμπες πονώντας, έκανα σάλτα και ο σφάχτης ήταν μόνιμος σύντροφος, χρόνια τώρα έσκυβα σε υποκλίσεις μπας και μου δώσουν παραπάνω λεφτά. Το μεροκάματο βλέπεις…

Και στο τέλος κάθε μήνα, όλο χαρά πήγαινα και ακουμπούσα στο Ταμείο Εξαφάνισης Κλόουν και ΛΟιπών  Γελωτοποιών (Τ.Ε.Κ.ΛΟ.Γ) την εισφορά μου με χαμόγελο και χαρά, γιατί κάθε λεπτούλι που συνείσφερα με έφερνε όλο και πιο κοντά στην ξεκούρασή μου.

Αχ! Πώς την περίμενα την ξεκούραση! Να μη χρειάζεται πια να υποκλίνομαι, να σκύβω, να κάνω σάλτα, τούμπες ή να φυσάω φωτιές… Να μη χρειάζεται πια να φταρνίζομαι όταν θέλω να κλάψω, να μη χρειάζεται να λέω ευχαριστώ εκεί που θέλω να φτύσω…

Σήμερα το πρωί, πήγα στο Τ.Ε.Κ.ΛΟ.Γ. να μου μετρήσουν τα λεπτούλια μου για να μου πουν πότε θα ησυχάσω πια… Αυτός ο πόνος δεν αντέχεται άλλο! Εκεί, δεν είδα τα γνώριμα κλοουνίστικα πρόσωπα που έβλεπα τόσα χρόνια, αλλά κάτι κουστουμαρισμένους με σφιχτά κολλάρα που έκαναν υπολογισμούς. Είχαν αλλάξει τα γραφεία, τις μοκέτες ακόμα και τις ντουλάπες που φυλάγαμε τα λεφτούλια μας τόσα χρόνια.

Ένας γκρίζος άνθρωπος πήρε τα χαρτιά μου, τα κοίταξε λίγο και μετά τα έσκισε και τα πέταξε στο καινούριο καλάθι αχρήστων που έγραφε ανακύκλωση. «Δεν δικαιούστε ξεκούραση ακόμα, κλόουν του δρόμου! Σε δέκα χρόνια πρέπει να έρθετε ξανά… Καλημέρα σας. Αναμνηστικά δωράκια διανέμονται στο βάθος του διαδρόμου στα πλαίσια της εκστρατείας μας Κλόουν για την Κοινωνία. Καλημέρα σας!»

Ο γέρο κλόουν σταμάτησε, σήκωσε το κεφάλι και κοίταξε με άδειο βλέμμα την περούκα μου…

«Κακομοίρα μου! είπε…  Πάρε τα δωράκια που μου έδωσαν, θα τα χρειαστείςΊσως έτσι, εσύ καταλάβεις πιο νωρίς και κάνεις κάτι.» Άνοιξε τα χέρια του κι άφησε να πέσουν δυο ζάρια στο έδαφος. Έφυγε με σκυμένο το κεφάλι…

Κοίταξα τη ζαριά… Ντόρτια!!! Έσκυψα και τα πήρα στα χέρια μου… Κούνησα τα ζάρια και τα ξανάριξα: Ντόρτια… Ξανά: Ντόρτια!!!

Τα κοίταξα πιο προσεκτικά: μπαλαμούτι το ζάρι του γέρο κλόουν, αλλά του το είπαν στο τέλος.

Εγώ τουλάχιστον το έμαθα νωρίς…

Advertisements

10 thoughts on “Ντόρτια…

  1. Παράθεμα: Ιλαρότης ώρα μηδέν… « Επιμελώς αμελής και λοιπά παράδοξα…

  2. EISAI AGGELOS ,EISAI HDONH ,EISAI JEKOYRASH,EISAI APLOPOIHSH,MPAS KAI MAS DOYLEYEIS,EISAI FTASMENH KAI DEN TO LES,KAI MAS PILATEYEIS…….
    EIUE NA GINETAI POLLOI NA JYPNHSOYN KAPOTE OI MALAKOPITOYRES.ME SYGXVREIS BEBAIA……
    SE FILV ,SE AGAPV ,EISAI MIA ANAMNHSH EYXARISTH APO ENA MELLON ABEBAIO KAI SKOTEINO……

    • Να’σαι καλά
      Τι να σε συγχωρήσω; Εγώ γράφω χειρότερα… Θα ξυπνήσουν πού θα πάει;
      Θα ξυπνήσουν..
      Ελπίζω μόνο να μην είναι αργά
      (Φτασμένη; εγώ; όχι… δεν πιλατεύω κανέναν Αγράμπελη, την ψυχούλα μου απλώνω, έτσι απλά)

  3. με προλαβες στο τσακ…για να κανω το μπαμ…
    εγω αρνουμε να πιστεψω πως παντα θα φερνω ντορτια…ακομα και αν παθω αφυδατωση απ’το πολυ φτυσιμο της χουφτας μου,θα ριχνω,και θα ξαναριχνω,μεχρι να λυωσω εγω…η το ζαρι…
    σαν να μας βλεπω στον καθρεφτη,ειναι ο φιλος μας ο κλοουν..μα ακριβως ομως..ο κλωνος ολων μας ειναι…ασυζητητι…
    λαβε το κατιτις σου φιλτατη Αμολι,[¨)]σε γενναιοδωρη ποσοτητα,οσον αφορα τα μουτρα μου…λενε οτι οι μικροι και τρελλοι,εχουν αγνοια του κινδυνου,και ειναι χαζα παιδια χαρα γεματα..εγω παντως,μικρη δεν ειμαι…παρηγορια στον αρρωστο,μεχρι να βγει η ψυχη του??χεστηκα!!!παω να πιω νερο,για να’χω σαλιο να φτυνω..
    μπον νουι α του…

    • Καλή μου Γιαννούλα…
      Σου έλεγα και τις προάλλες ότι εμείς έχουμε μια ευκαιρία
      ακόμα…
      δεν είναι αργά…
      και για τα παιδιά μας το ίδιο
      Δεν κοιμόμαστε πια
      Μπορούμε να φτιάξουμε τη ζωή μας αλλιώς γαμώτη μου
      ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: