Είμαι για τα πανηγύρια…

Αύγουστο στο ψαροχώρι γινόταν το πανηγύρι της Παναγιάς, κοντά στο μόλο που ήταν αραγμένες  οι ψαρόβαρκες και τα καϊκια. Το πανηγύρι της Παναγιάς ήταν το μεγάλο γεγονός του καλοκαιριού που όλοι το περίμεναν πώς και πώς. Όταν τέλειωνε η λιτανεία της εικόνας της Παναγιάς της Ρουχουνιώτισσας, της προστάτιδας του χωριού, οι κάτοικοι γύριζαν στα σπίτια τους για λίγη ξεκούραση και την προετοιμασία για το πανηγύρι.

Σε όλα τα σπίτια επικρατούσε αναστάτωση. Οι μανάδες με κόρες της παντρειάς φρόντιζαν με επιμέλεια τα ρούχα τα καλά του πανηγυριού, κολάριζαν το πουκάμισο του «κύρη», ίσιωναν τη χωρίστρα του έφηβου αγοριού και τέντωναν τα κοτσίδια των κοριτσιών .

Κάθε τέτοιο καιρό στο δικό μου σπίτι γινόταν πόλεμος. Με κυνηγούσε η μάνα μου να φορέσω το καινούριο μου φόρεμα (με τους τόσους μα τόσους φιόγκους) κι εγώ έτρεχα πανικόβλητη έξω ουρλιάζοντας! Δεν ήθελα να φοράω φιόγκους, ούτε κοκκαλάκια με κορδελάκια στα μαλλιά. Ούτε ήθελα να μου βάζει τσιρότα στα πόδια για να κρύβονται τα ιώδια που στόλιζαν μονίμως τα γόνατά μου, από τα σκαρφαλώματα στα δέντρα και το ποδόσφαιρο. «Μαρή, σα σαφρακιασμένη θα ‘σαι πάλι και φέτος. Έλα να βάεις το ωραίο σου το φουστάνι, σου λέγω, που κακό χρόνο α μην έχεις!» φώναζε και με κυνηγούσε έξω από το σπίτι καθώς εγώ έτρεχα και κρυβόμουν στο ποτάμι και περίμενα να περάσει η ώρα να με ξεχάσει η μάνα μου που ησχολείτο με τα στολίδια των αδερφών μου και τον «κύρη» μας.

Το σύνθημα της εξόδου από την κρυψώνα ακουγόταν αργά αφού είχε πέσει ο ήλιος. Το πρώτο βιολί! Οι μελωδίες παραπονιάρικες και χαρούμενες μαζί,γέμιζαν τον αγέρα χαρά και αρμύρα. Ώρα για την ηρωική έξοδο! Κανένας δεν νοιαζόταν για μένα πια! Περνούσα μπροστά από το άδειο μας σπίτι και πήγαινα στο μόλο, σκαρφάλωνα στα βράχια μαζί με άλλα επαναστατημένα μέλη της μαρίδας και παρακολουθούσαμε τα δρώμενα εκστατικοί.

Στην αρχή, όλα ήταν τυπικά, επίσημα, μες το μέτρο. Οι πατεράδες σήκωναν τις κόρες τους, οι άντρες τις γυναίκες και οι ματιές ανταλλάσονταν πίσω από τα ποτήρια και τα αχνιστά κοψίδια.  Οι κυρίες φρόντιζαν να μην τσαλακωθούν τα καλά τους και ίσιωναν τα μαλλιά των θυγατέρων τους με φροντίδα. Τα μικρά ακόμη καθόντουσαν στις καρέκλες με σύνεση.

Σιγά σιγά με τη βοήθεια του χιώτικου αρωματισμένου ούζου, τα πνεύματα άναβαν, η θάλασσα φουρτούνιαζε τα μυαλά, οι ρυθμοί γίνονταν πιο γρήγοροι και τα αμανεδάκια όλο και πιο συχνά παρεμβάλλονταν στα μουσικά μέλη. Η ορχήστρα ακολουθούσε τον τραγουδιστή όσο εκείνος μιλούσε στην καλή του, με φωνή παρακαλεστή & γεμάτη τσακίσματα.

Ο ιδρώτας κυλούσε στα χαμογελαστά πρόσωπα, τα βιολιά τίναζαν τα χέρια στον ουρανό, τα πολύχρωμα φορέματα παρασύρονταν από το αεράκι του Αυγούστου.  Οι άντρες με τις χορευτικές τους φιγούρες έδειχναν τη λεβεντοσύνη τους, οι γυναίκες πιο ντροπαλές, με μισοκατεβασμένα τα μάτια, λύγιζαν τη μέση και πρόσεχαν τα γρήγορα βήματα, κουνώντας τα τριγωνικά τους μαντήλια.

Εγώ, καθισμένη στα βράχια με δυσκολία συγκρατιόμουν να μην πάω στη μέση του τσιγκελιού και να αρχίσω το χοροπηδηχτό. Κούναγα χέρια πόδια, τραγουδούσα φάλτσα και απολάμβανα τη διάχυτη μυρωδιά του ούζου.  Όταν πέρναγε η ώρα & η ορχήστρα ξεκίναγε να παίζει σούστες & έβλεπα τον πατέρα μου στα κέφια του, πήγαινα στο τραπέζι που καθόταν και τον τραβούσα κοιτώντας τον παρακαλεστά «Μία μόνοοοοοο, μόνο μία!» Ο πατέρας μου σηκωνόταν, ψηλός και καμαρωτός αρχοντάνθρωπος και μ’έπαιρνε στη μέση του κύκλου. Γύρω οι χωριανοί σε ημικύκλιο  κρατούσαν το γρήγορο ρυθμό.

Ο πατέρας μου σήκωνε τα χέρια ψηλά, έσπαγε τον καρπό λεβέντικα περιμένοντας το μαχαίρι και χόρευε τον πυρρίχιο των νησιωτών, αργά αλλά παραδόξως μέσα στο ρυθμό, φτερά έβγαζε λες. Εγώ, έπρεπε να κρατάω το ρόλο της γυναίκας στο χορό, το μάτια χαμηλά, τα χέρια μπροστά στο στήθος με το μαντήλι,  τα πόδια κοντά το ένα στο άλλο… Η σούστα είναι μια ερωτική ιστορία με ευτυχισμένο τέλος. Τα κορμιά δονούνται σαν σούστες, λέγοντας τα μεράκια τους και τον πόνο τους περιμένοντας με προσμονή τη λύτρωση με την αποδοχή.

Εγώ όμως επέλεγα τον άλλο ρόλο: πολεμικό χορό χόρευα απέναντι στον συμπολεμιστή μου. Με τα μαχαίρια στα χέρια πότε νικούσαμε τον εχθρό σα σύντροφοι καλοί και πότε παλεύαμε μεταξύ μας για την την αρχηγία στο μπουλούκι. Δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με την ντροπαλοσύνη και το χαμηλό βλέμμα. Ακόμα και σήμερα, μόλις ακούσω σούστα, τινάζω τα μαλλιά, κοιτάζω ψηλά, σηκώνω τα χέρια και περιμένω το μαχαίρι

Χορεύω τον πυρρίχιο της ζωής μου, αγνοώντας τους γύρω, αδιαφορώντας για τους «νησιώτικους καλαματιανούς» που χορεύουν οι συνδαιτημόνες μου, ξεχνώντας το εμπόριο που έχει στηθεί γύρω από τα νησιώτικα τραγούδια, αποδεχόμενη την έκσταση που στάζει μέσα μου ο ήχος του βιολιού…

Τι καλά! Ακόμα για τα πανηγύρια είμαι

.

Advertisements

4 thoughts on “Είμαι για τα πανηγύρια…

  1. AYTO ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ,ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΔΙΑΣΤΕΛΕΤΑΙ,,,,,,ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΑΖΕΥΟΝΤΕ ,ΜΙΑ ΓΥΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΞΕΤΥΛΙΓΕΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΕΜΠΡΟΣ ΣΟΥ……
    ΜΑΚΑΡΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΣΗΚΩΝΕΙΣ ΕΤΣΙ…….

  2. α,ολα κι’ολα,τα πανηγυρια ειναι το φυσικο μου περιβαλλον…και ας μην ειχα εμπειρια να μετεχω σε τοσο ωραια δρωμενα σε χωρια[γαμω το μεγαλο μου χωριο…],και ας μην ειχα τα @@@ να τιναζω το κεφαλι και τα μαλλια ψηλα,στους πυρριχιους της κωλοζωης…
    δεν θα σχολιασω τα γραφομενα σου μανταμ Αμολι,ειμαι για ακομη μια φορα σπιτσλες…
    ευγε επαναστατη ποπολαρε μου…με τα χερια ψηλα,ολα να τα περιφρονεις!ακομα και η ταπεινοτης μου,εχει ελπιδες μετα απ’αυτο…και ξερεις γιατι?μια ψυχη,οταν μιλουσαμε στο εμεσεν με μια ρημαδοκαμερα,μου ειπε,επι λεξ稨ενταξει ρε,για 26 χρονια παντρεμμενη,δεν εισαι ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΚΑΤΑ!!!!! να’χεις την ευχη μου,και εκτος απ’το να κραταω την κοιλια μου απ’τα γελια ακομα,οποτε το θυμαμαι,το εκλαμβανω ως το απολυτο κοπλιμεντο,και σε αλλους τομεις,οπως το μυαλο,πιχι…ναι,πιστευω πως δεν ειμαι εντελως σκατα,γιατι εχω φαει τοσα,που υπαρχει κορεσμος…
    αντε λοιπον να προσπαθησουμε να σηκωσουμε λιγο σθεναρα τα κουλα μας,να μαζεψουμε τα κομματια της οποιας περηφανειας μας εχουν μεινει,να υψωσουμε το βλεμμα,και να συρρουμε τον δικο μας πυρριχιο,εις εκαστος….
    [μα πως σκατα μπαινουν οι τονοι,και πως σκατα γραφεις τα γραμματα με εντονους χαρακτηρες??το κερατο μου…θα το χτυπησω παλι το ξερο μου,αλλα τζαμπα κοπος…]
    καλη διασκεδαση,και ας αρχισουν τα οργανα!!!

  3. Ευχαριστώ Μάνουελ!
    Σιγά σιγά έρχονται, τελείως ξεχασμένες σκηνές.
    Κάθε φορά που ζω κάτι που μου ξυπνά τις αναμνήσεις μου, γράφω 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: