To κορίτσι με τ’ αστερένιο μάτι

<a href=»«>

.

Ήταν ένα μικρό κορίτσι που κάθε βράδυ κοίταζε τ’ αστέρια

Όταν έχανε κάποιο, άρχιζε να τα μετράει

Κι ας φώναζε η μητέρα της ότι  αυτό δεν είναι σωστό

Τ’ αστέρια τής έκαναν την καλύτερη παρέα

Και κάποιες φορές κατέβαιναν και έπαιζαν με τα δάχτυλά της

Άλλες πάλι, φορούσε τ’άστρα στα μάτια της για να δει τον κόσμο αλλιώς

Και ο κόσμος της άλλαζε, γινόταν λαμπερός &  πολύχρωμος

Το μικρό κορίτσι μεγάλωνε και ήταν πολύ μόνη όταν δεν ήταν νύχτα

Όλοι θεωρούσαν ότι το μικρό κορίτσι που κοίταζε τ’ αστέρια ήταν πολύ παράξενο

Και το κορίτσι περίμενε να έρθει η νύχτα ξανά, να βρεθεί κοντά στ’αστέρια της

Τα χρόνια περνούσαν και το κορίτσι περίμενε να βραδυάσει για να είναι χαρούμενο

Το κορίτσι έγινε γυναίκα και πια, δεν είχε ελεύθερο χρόνο. Έπρεπε να δουλέψει. Την ημέρα…

Κάθε μέρα έβλεπε οθόνες και νούμερα

Και τα μάτια της σιγά σιγά στρογγύλεψαν

και μίκρυναν

Αναγκάστηκε να φορέσει γυαλιά

και πια τα αστέρια όταν κατέβαιναν να της κάνουν παρέα

δεν έβρισκαν τα μάτια της

Τα γυαλιά της τα φορούσε πάντα. Τα έβγαζε μόνο όταν κοιμόταν

Ένα βράδυ ένα μικρό αστεράκι αποφάσισε να την ξυπνήσει

Κατέβηκε στο πρόσωπό της και πήρε φωτιά

Η γυναίκα άνοιξε τα μάτια της νιώθοντας τη ζέστη

Παραξενεμένη κοίταξε το μικρό αστέρι που καιγόταν

Και θυμήθηκε τις νυχτιές που ήταν χαρούμενη

Το μικρό αστέρι καιγόταν για κείνη

Θα το κάνεις αυτό για μένα; Ρώτησε η γυναίκα… Θα καείς για να μου θυμίσεις τις νύχτες που ήμουν χαρούμενη;

Θα έκανα τα πάντα για να δω ξανά αστέρια στα μάτια σου, είπε αυτό

Ένα δάκρυ κύλησε κι έσβησε τη φωτιά του μικρού αστεριού

Και τότε, το αστεράκι σκαρφάλωσε πάλι στα μάτια της

Την επόμενη μέρα η γυναίκα πήγε στη δουλειά με καλυμμένο το μάτι

Και τις νύχτες κοιτούσε τον ουρανό

με τ’αστερένιο της μάτι

.

Advertisements

7 thoughts on “To κορίτσι με τ’ αστερένιο μάτι

  1. Το «φως»… Αυτό το έντονο φως – σαν κι εκείνο της ημέρας, ποτέ μου δεν το «συμπάθησα»… Μάρτυς μου οι πονοκέφαλοι: Πάντα, μα πάντα θέλω να κλείνω τα μάτια, τα παράθυρα, τις αισθήσεις μου! Μόνο έτσι μπορεί ο πόνος να φύγει… Κι έτσι, γρήγορα, βρέθηκα εκτός από τα πονστάν, να έχω συνεχώς στην «τσέπη» κι εκείνο το θαυμάσιο «αξεσουάρ» των πτήσεων, που καλύπτει τα μάτια…
    Κι είναι το ίδιο αυτό «φως» που όχι μόνο συμμαχεί με τους πονοκεφάλους μου, αλλά και που πληγώνει τη (μοναδική; μπορεί… ) απόλαυση που έχω ζωντανή από τα παιδικά μου χρόνια: Να βλέπω τον ουρανό τις νύχτες!
    Τη μόνο «θάλασσα» που δεν φοβάμαι, κι ας είναι «σκοτεινή»: Εχει όλα αυτά τ’ αστέρια, που διαρκώς αναζητώ, άλλοτε γιατί ψάχνω να βρω κρυμμένους κόσμους, άλλοτε χαμένα όνειρα, κι άλλες φορές τη Γαλήνη. Ξέρω ότι κάπου εκεί κρύβεται, χαμογελαστή… Και πόσο εκνευρίζομαι, μαζί και στενοχωριέμαι όταν ο ορίζοντας αυτός «χάνεται» μέσα στα φώτα της πόλης…
    Ευτυχώς, είπα απόψε… Ευτυχώς που υπάρχει κι ένα αστέρι εδώ «κάτω» στη γη, και που έχει wordpress.com
    Ονειρα γλυκά!

  2. Ένα αστέρι πέφτει πέφτει
    το κοιτώ στον ουρανό
    μια ευχή κάνω για σένα
    τελευταία μου ελπίδα
    τον Θεό παρακαλώ

    ΤΩΡΑ ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΝΤΕΑΚΙ,Η ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ????
    ΕΥΓΕ ,ΤΟ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΑ ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ ΑΛΛΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΟΤΙ ΤΑ ΕΚΦΡΑΖΕΣΑΙ ΓΡΑΠΤΩΣ…..
    ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΖΟΡΙ ΠΟΛΥ ΑΥΤΟ…..
    ΠΑΝΤΩΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ…….

  3. α,και οποτε αισθανθεις αρκετα πονοψυχη,μου λες και πως σκατα μπαινουν οι τονοι,και τα σημεια στιξης στην ελληνικη…αν ειναι κατι που μπορει να μαθει ενας στοκος,δατ ιζ…ασπασμους αδελφικους στο ψηλο σου μετωπο…¨)

  4. …οποια δικαιωσης για την τυχερη αστροματα!!και αυτο το αστερακι τοσο αλτρουιστικο και πονοψυχο…ευγε του,που ηρθε να θυσιαστει προκειμενου να κανει την αστροματα μας να μπορεσει ξανα να κοιταξει τον ουρανο και να μετρησει τ’αστερια..
    ειδες ποσο βοηθουν τα δακρυα,αγαπημενη Αμολι…και φωτιες σβηνουν,και αναβουν,και καθαρτικα ειναι,και ανακουφιστικα,και λυτρωτικα…
    αφου εχουν την δυναμη να πυροσβεσουν τα πυρακτωμενα αστερακια,μπορουν να κανουν τα παντα…
    ακομα και να επαναφερουν τα χαμενα ονειρα,τις χαμενες ελπιδες,και τις χαραμισμενες ζωες….
    ειναι καλο να τ’αφηνουμε λοιπον να κυλανε ελευθερα,γιατι στο διαβα τους,ξεπλενουν πολλες βρωμιες,που πεταξαμε,η μας πεταξαν…
    παω και γω να θυμηθω τις βραδιες που ειμουν χαρουμενη…
    αλλα πρεπει να προσπαθησω πολυ…ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ….
    ας ειναι…
    το οφειλουμε στον εαυτο μας,στα παιδια μας,και στην ΠΟΥΤΑΝΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑς ΧΡΕΩΣΑΝΕ….
    ασχετο παραλληρημα τελος.
    πς¨»
    οταν βλεπεις ποστ απο παιγνιδια στον χαζοτοιχο μου,χωρις τα γνωστα βλακωδη σχολια μου,να ξερεις πως δεν ειμαι εγω μεσα…τον λογαριασμο μου τον χειριζονται αλλες 3 φιλες,που τα παιζουν τα συγκεκριμενα παιγνια,γιατι η απουσια μου τους τα’χει καταστρεψει,χιχιχι…αυτα τα ανουσια,απλα για να ξερεις οτι οταν ειμαι εγω,και βλεπω κατι να με τσιγγλιζει απ’την φιλτατη Αμολι μου,απανταω αμεσως,προς ανακουφισην δικη μου και απελπισια δικη σου…ας προσεχες,σερι….¨))

    • Δεν μας τη χρεώσανε τη ζωή Γιαννούλα μου
      Μας τη χάρισαν για να την τιμήσουμε…
      Εμείς τι κάνουμε με αυτήν είναι το θέμα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: