Το τέρας της πισίνας

«Σταμάτα ρε Θανάση να είσαι μουτρωμένος, διακοπές είμαστε» λέει η κυρά Μαρίκα δίπλα μου κοιτάζοντας τον έρμο το Θανάση με βλέμμα κεραυνό.

«Αρετή» λέει στην έφηβη κόρη της «γέλα έρμη και λιγάκι, τι κατέβασες τα μούτρα μέχρι το πάτωμα, διακοπές είμαστε» τη σκουντά με χέρι που ταρακουνιέται από το λίπος «τι μουντρούχω που είσαι, δεν είναι έτσι οι κοπέλες στην ηλικία σου, πώς θα βρεις αγόρι. Κοίτα εμένα να μάθεις τι θα πει γυναικεία χάρη».

«Πόσες φορές θα στο πω μαμά, δε θέλω να βρω αγόρι ακόμα» μουρμουρίζει η κόρη και τραβάει τα μαλλιά πίσω από τ’ αυτιά της έχοντας σκάσει από το λίβα που φυσά.

«Μην κάνεις τα μαλλιά σου έτσι, φαίνονται τ’αυτιά σου, δεν σε κολακεύει. Κατέβασέ τα και φτιάξε τις αφέλειες σου λέω… Γιαννάκη!!!! Τα μπρατσάκια σου βάλε, θα πνιγείς!!!» σηκώνεται σπρώχνοντας την καρέκλα με θόρυβο και τρέχει στο μικρό Γιαννάκη που τσαλαβουτάει στα ρηχά της πισίνας βάθους 0.40 εκατοστών.

«Πόσες φορές θα σου το πω παιδάκι μου, πόσες πια; Την ψυχή μου έχεις φάει, σκασμένο κι εσύ» φοράει στο πεντάχρονο τα μπρατσάκια του σπάιντερμαν, σωσίβιο στη μέση, του δίνει να κρατάει κι ένα μαρκούτσι μπλε από αφρολέξ και ήσυχη πια αφήνει τον πάνοπλο γιο της ντυμένο καλοκαιρινό ιππότη να πολεμήσει το τέρας της πισίνας.

«Αν τολμήσεις να πας πιο πέρα από τα σκαλιά θα σε αφαλοκόψω κακομοίρη» βρυχάται και γυρνάει στο τραπέζι περήφανη που είναι τόσο καλή μάνα.

«Εσύ, αδιάφορος όπως πάντα ε;» απευθύνεται στον άντρα της που έχει κλείσει τα μάτια κι έχει γείρει το κεφάλι προς τα πίσω. «Ε, βέβαια! Τα έχουμε βρει όλα σ’ αυτό το σπίτι, όλα εύκολα είναι. Τ’αφήνουμε όλα στην τύχη τους κι άσε την Μαρίκα την καταφερτζού να βγάζει το φίδι από την τρύπα. Αλλά δεν φταις εσύ, εγώ φταίω που έτσι σε συνήθισα, έτσι σ’ έμαθα και άντε τώρα να αλλάξεις τακτική. Δε μιλάς ε; Δε μιλάς; Ε και τι να πεις; Αχάριστος και αδιάφορος πάντα. Το παιδί σου πνίγεται κι εσύ δεν κουνιέσαι. Κουνήσου βρε! Κουνήσου! Να χάσεις και κάνα κιλό που έχεις γίνει σα θαλάσσιος ελέφαντας» έλεγε, έλεγε και κουνιόταν τα λίπια πάνω κάτω, οι τιράντες του μαγιώ τσίτωναν να σπάσουν και οι φλέβες στο λαιμό της έδειχναν ότι τώρα θα το πάθει το εγκεφαλικό δε γλυτώνει.

«Γιαννάκη!!!!! Φύγε από κει αμέσως σου είπα!!! Έλα εδώ τώρα!!!! Γιαννάκη, πάλι το έβγαλες το σωσίβιο, αχ Γιαννάκη εσύ θα με πεθάνεις!» ξανασηκώθηκε τραβώντας τα φουσκωμένα μαλλιά της και κάνοντας σάλτο μορτάλε πρόλαβε το Γιαννάκη την ώρα που πάταγε το τελευταίο σκαλί και ετοιμαζόταν να μπει στο μυθικό τρίγωνο της πισίνας του γνωστού ξενοδοχείου.

Είναι γνωστό τοις πάσι το τρίγωνο της συγκεκριμένης πισίνας! Μπροστά του το τρίγωνο των Βερμούδων ωχριά. Εδώ ελλοχεύουν θανάσιμοι κίνδυνοι, ένα κράκεν έχει τη φωλιά του και ενίοτε δέχεται επισκέψεις από το τέρας του ΛοχΝες που τα καλοκαίρια παραθερίζει στην εξωτική Ερμιόνη. Οι μάχες που έχουν γίνει μεταξύ των ηρωικών ναυαγοσωστών και των πισίνιων τεράτων έχουν μείνει στην ιστορία και μεταφέρονται από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά.

«Γιαννάκη, μέχρι εδώ μπορείς να πας δεν καταλαβαίνεις; Έλα να πάρεις τα καραβάκια για να παίξεις έξω στα ρηχά» και βγήκε έξω τραβώντας το αγοράκι από το χέρι με τόση δύναμη που παραλίγο να σωριαστεί στα πλακάκια.

Ο Γιαννάκης ξαναγύρισε στην πισίνα ατρόμητος θαλασσοπόρος, στόλαρχος μέγας και αμόλησε τα καραβάκια στο νερό. Δυο τρία αγοράκια τον πλησίασαν για να παίξουν κι αυτά αλλά ο Γιαννάκης ακολουθώντας κατά γράμμα τις συμβουλές της μάνας του, άνοιξε τη σειρήνα «Μαμάααααααααααα, μου παίρνουν τα παιχνίδια μουυυυυυυυυ!!! Βοήθεια!!! Μαμάααααααααααα!!!!»

Όρμησε η μάνα και έδιωξε τα παιδιά που ενοχλούσαν τον κανακάρη της αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις που είχε εγείρει με την ενοχλητική συμπεριφορά της και μουρμουρίζοντας ακόμα γύρισε στο τραπέζι «κωλόπαιδα, ενοχλητικά… Να πάνε να πάρουν δικά τους παιχνίδια. Που ενοχλούν τον γιόκα μου. Κοίτα τι έχω πάθει τώρα, εκνευρίστηκα. Κι είμαστε διακοπές και πρέπει να είμαι χαρούμενη!»

Ο Θανάσης ανασηκώθηκε και πήρε μια εφημερίδα ανοίγοντάς την στ’αθλητικά βγάζοντας έναν αναστεναγμό σχεδόν άηχο. «Πάλι αθλητικά θα διαβάσεις; Τι σου βρήκα μου λες; Τι σου βρήκα; Την ομορφιά σου, το πνεύμα σου; Αχ! Χαραμίστηκα, τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου σου έδωσα κι εσύ…» κι έσκυψε να πάρει το ΟΚ! από τραπέζι.

Advertisements

3 thoughts on “Το τέρας της πισίνας

  1. Agkrrrrrrrrrrrrr…ρε γαμω το δεουτελο μου το μπεμπεουρο,τι…κοπρανα ειναι αυτα που μου’ρχονται στη μαπα καθε φορα,με το να επικυρωσω την εγγραφη μου??με βρηκες στοκο ακρυλικο,και σπας πλακα να με κανεις να ξυνομαι σαν ουφο,καθε φορα που ρημαδογραφω κατι??ελεος κυρα μου…σεβασμος στα ατομα με ειδικες αναγκες…μ’αρεσει που σε ειχα και για φιλοζωη…απονη και υποχθονια διαδυκτιακη μου φιλη…..;p;p;p

  2. !!!πανω που θα ξαλαφρωνα χωνοντας τα κεφαλονιτικα πατερημα μου στην ΚΑΤΑΚΑΙΜΕΝΗ Μαρικα,το κερασακι σου στην τουρτα,μου’κοψε τη φορα…[αναφερομαι στο ΟΚ….]
    χαρακτηριστικοτατη διακοπο-ιλαρο-τραγικο-θλιβερη σκηνη…
    Τι να της χωσεις της Μαρικας…θυτης-θυμα ειναι…
    σε καποιο βαθμο,ειμαστε ολοι ,[η θελανε να μας κανουν..]κομματι της,μικρο η μεγαλο…για τους λοιπους της οικογενειας Χωραφα,ουδεν σχολιον…αναμενομενη σταση…
    συνεχισε ετσι καυστικα…πες-πες,κατι θα μεινει….παω να συνελθω μετα το σοκ του…ΟΚ!!!¨))))

    • Χώστης τα Γιαννούλα!!! Δεν μπορεί η κυρία να βρίζει τον ανθρωπάκο που διαβάζει αθλητικά και είναι στόκος κλπ κλπ κι αυτή να τσιμπάει το ΟΚ! Πόσα μέτρα και σταθμά έχουμε τελικά;
      😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: