Έλα τώρα!!! Παιδιά είναι…

Τους ξέρεις… Τους αναγνωρίζεις αμέσως από την πανοπλία που τους φοράει η υπερπροστατευτική μαμακουλίτσα τους: Μπρατσάκια, σωσίβια μέσης, ματσούκι από αφρολέξ να το κρατάει το παιδί για να έχει καλή ισορροπία. Φροντίζεις να μένεις μακρυά τους κι εσύ και τα παιδιά σου, αλλά φευ είναι παντού! Οι νεοκάφροι!!!

Καθώς εσύ προσπαθείς ν’αδειάσεις το κεφάλι σου από ένα χρόνο μαλακίας, ουρλιάζει στ’ αυτί σου «μαμά πεινάω, μαμά διψάω, μαμά τσίσα, μαμά βουτιά, μαμά πονάει το μάτι μου, το αυτί μου, το χέρι μου, το πόδι μου, η τρίχα τέρμα δεξιά στον αριστερό κρόταφό μου, μαμά θέλω να κάνω κακάαααααααααα μου». Παιδί είναι, δεν συγκρατεί τις ανάγκες του, τον πόνο του, το θυμό του.

Καθώς εσύ καμένος από τον ήλιο στέκεσαι διστακτικά στην άκρη της πισίνας, θάλασσας, λασπολακούβας, σε ό,τι τέλος πάντων κατέληξες να βρίσκεσαι τις άγιες μέρες των διακοπών σου, και μετράς τις πιθανότητες να πάθεις ανακοπή καρδιάς αν πέσεις με τη μία στο παγωμένο νερό, τρέχει παίρνοντας φόρα «μαμά κοίτααααααααααα μακροβούτι» και σε κάνει όπως το θρυλικό θέρετρο της Αττικής, μία η λούτσα, δύο εσύ. Αλλά είπαμε «παιδιά είναι»

Καθώς εσύ ετοιμάζεσαι να απολαύσεις το ακριβοπληρωμένο σου κοκτέλι/φρέντο/φραπέ/μπυρόνι  που μόλις κατέφτασε παγωμένο και λαχταριστό το παιδάκι αποφασίζει να παίξει αμμοπόλεμο με τα άλλα γλυκούλικα παιδάκια. Αυτός είναι ο αρχηγός σε τούτη την παραλία και θα το δείξει σ’ όλους τώρα! Το λαχταριστό σου ποτάκι στολίζεται με άμμους και στα βλέματα θυμού που ρίχνεις συναντάς την ξινισμένη μούρη της μαμάς «έλα τώρα που θα το κάνεις θέμα, παιδιά είναι!»

Καθώς εσύ είσαι ξαπλωμένος και χαίρεσαι το κάψιμο του ηλιάκου (τέτοιος μαλάκας είσαι κι εσύ αλλά αυτό είναι άλλο θέμα) τρως στη μούρη μια μπάλα βόλλευ/ρακέτας/πινγκ-πονγκ/ποδοσφαίρου/γουότερ πόλο. Ανασηκώνεσαι ζαλισμένος και τρομαγμένος και βλέπεις μπροστά σου το παιδάκι να σου λέει με απαιτητικό τόνο «την μπάλα μου!». Ως γνωστόν οι λέξεις «συγνώμη», «παρακαλώ» δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιο του νεοκάφρου διότι με ποιο δικαίωμα βρίσκεσαι στην επικράτειά του; Τον ρώτησες; Κοιτάς γύρω σου εμφανώς τσαντισμένος και (ξανα)συναντάς το βλέμα της μάνας νεοκάφρου «είπαμε συγνώμη κύριέ μου, αμάν πια! Παιδιά είναι, να μην παίξουν;»

Καθώς εσύ χτίζεις ένα όμορφο καστράκι στην άμμο και χαίρεσαι και γελάς εμφανίζεται ο πιτσιρικάς νεοέλληνας ουρλιάζοντας και τρέχοντας λες και τον κυνηγάνε τα τέρατα της αποκαλύψεως! Πατάει στο κάστρο σου, το γκρεμίζει καλά καλά, γυρνάει πίσω, κοιτάει με απορία και ματιά «μα καλά, εδώ βρήκες κι εσύ να χτίσεις κάστρο; Δεν πας καλά μου φαίνεται» και συνεχίζει αμέριμνος ουρλιάζοντας στη μαμά του «Μαμάαααααααα, κεφτεδάκι πεινάωωωωωωω!!!!»

Καθώς το παιδί σου έχει απλώσει τα δικά του συμπράγκαλα και παίζει στην αμμουδιά και χαίρεται, εμφανίζεται ο φοροεισπράχτορας της παραλίας. Βουτάει τα κουβαδάκια, τα φτυαράκια και τις πλαστικές χελώνες κι αρχίζει να παίζει αμέριμνο. Το δικό σου παιδί κοιτάει παραξενεμένο μια το νεοκάφρο, μια εσένα. Προσπαθώντας να κάνεις το παιδί σου να μάθει την έννοια της κοινωνικότητας και της ευγένειας λες «δεν πειράζει μάτια μου, παίξε με το παιδάκι». Στο τέλος βέβαια το παιδάκι, βουτάει και από ένα κουβαδάκι και φεύγει τρέχοντας ενώ το δικό σου πλαντάζει στο κλάμα. Αναζητώντας τη μάνα του πέφτεις πάλι στο «Έλα μωρέ τώρα, παιδιά είναι»

Καθώς εσύ διαβάζεις το βιβλίο σου κι απολαμβάνεις την έλλειψη σκέψεων, γύρω σου οι φωνές γεμίζουν τον αέρα σα να μην υπάρχει αύριο. Παιδιά, μαμάδες, μπαμπάδες, θειάδες, νονάδες, γιαγιάδες όλες μες την αγριάδα, ουρλιάζουν στα βλαστάρια τους, στ’αδέρφια τους, στους φίλους τους. Φωνάζουν ο ένας στον άλλο ακόμα κι όταν είναι δίπλα δίπλα. Για να είναι σίγουροι ότι θα (εις)ακουστούν βρε παιδί μου! Αχ αυτά τα παιδιά (και οι μεντόρισές τους)!

Θέλεις να διαβάσεις ε; Θέλεις να ηρεμήσεις ε; Θέλεις να ξεκουραστείς ε; Πολλά ζητάς!!! Εδώ είναι το στέκι των νεοκάφρων. Αυτά δεν επιτρέπονται εδώ… Αν θέλεις να τους αποφύγεις πρέπει να πας σε καμιά ερημική παραλία, να σκαρφαλώσεις ως κατσίκι, να κολυμπήσεις ως πρωταθλητής, να νοικιάσεις θαλάσσιο ταξί, ελικόπτερο, υποβρύχιο…

Μα, μα, μα, δεν μπορώ! Έχω κι εγώ παιδιά, πώς θα σκαρφαλώσουν; Πώς θα κατέβουν την απόκρημνη πλαγιά για να φτάσουν την παραλία όπου τα βοτσαλάκια θα είναι περισσότερα από τα κεφτεδάκια, όπου τ’ανθρωπάκια  σέβονται τη φύση και δεν αμολάνε τενεκέδια και σακουλάκια παντού στο διάβα τους, όπου οι άνθρωποι κολυμπάνε με το σώμα και την ψυχή και όχι με τις κραυγές (νέα τεχνική προώθησης κορμιού στη θάλασσα, λειτουργεί και ως τουρμπίνα);

Να τα πνίξεις κύριέ μου, τα παιδιά σου αν θέλεις ησυχία! Να τα εξαφανίσεις, για να μπορείς να πηγαίνεις στις ήσυχες παραλίες που επιθυμείς….

Αλλιώς να γίνεις νεοκάφρος για να χαίρεσαι κι εσύ! Να παίζεις ρακέτες στην παραλία χτυπώντας κεφάλια, χέρια, πόδια, ό,τι βρεις, να τρέχεις σηκώνοντας άμμους και βότσαλα, πυροβολώντας κάθε ξαπλωμένο μαλάκα που τολμάει να θέλει να ηρεμήσει! Να παίζεις ποδόσφαιρο δίπλα στις ξαπλώστρες και να δείχνεις τις γκολάρες σου στο νεοκάφρο που εκπαιδεύεις! Να απλώνεις τα φαγητά σου για να ταϊσεις τα σπλάχνα σου, να ρεύεσαι όλο χαρά και μετά φεύγοντας να αφήνεις όλα τα σκουπίδια στις παραλίες! Να βάζεις τη μουσική σου δυνατά γιατί ο καημός είναι μεγάλος, πρέπει όλοι να τον μοιραστούν μαζί σου!

Άμα πια!!! Η γκρίνια σου δεν έχει όριο, καλοκαιριάτικα!!! Ποτέ θα καταλάβεις;

Παιδιά είναι…

Advertisements

6 thoughts on “Έλα τώρα!!! Παιδιά είναι…

  1. καποιες φορες προτιμω , το ακουσμα των παιδιων απο τους καγκουρες με τις ρακετες..που ειναι παντου στην παραλια , και τελικα ουτε εσυ κανεις μπανιο ουτε τα παιδακια εκτονωνονται και γ αυτο φωναζουν ..

  2. Αμελάκι μ, κάπως έτσι νοιώθω και γω. Απο νήπια τα υποχχρέωνα να κρατάνε πολλή ώρα στα χεράκι ατους το χαρτί ώσπου να βρεθεί ο πολυπόθητος κάδος(που μεταξυ μας δεν ήταν και πολύ εύκολο). Να μην ενοχλούν στη παραλία τους πάσης φύσεως λουομένους, να μη φωνάζουν (έρχονταν τα φουκαριάρικα και πλησίαζαν τ’αυτί μου για να πουν τι θέλουν), να μη διαμαρτύρονται επειδή το παιδάκι τους πέταξε την άμμο στα μάτια επειδή το νικήσανε στο παιχνίδι. Και τι κατάλαβα? έκανα δύο πολυ καλά παιδιά αλλα ψιλοαχαμνά περί του τσαμπουκα! Τέλος . Προς επίρρωσιν όλων αυτών σου προτείνω την Κύθνο. Παραλία ΄Αγιου Σώστη(βοήθειά μας), παραλίες μικρά και μεγάλα ποτάμια. Οάσεις. Λείπουν παντελώς οι ομπρέλλες, τα φουσκωτά, οι κεφτέδες, τα πάσης φύσεως κοκολάδια. Πάντα απάνεμες, πάντα φιλόξενες για τους δύο -τρείς το πού δεκάδες επισκέπτες. Τί λές? Βούρ! ( σου μιλάει τώρα η προσωποποίηση της παραξενιάς αλλά θιέλω να πιστεύω και της διακριτικότητας)! Φιλιάαααααα!

  3. Εχω λυση! Κερκυρα, ιουνιου – ιουλιου! Οι Αθηναιοι έρχονται τον Αυγουστο, οι ξενοι μας ξεχασανε και ησυχάσαμε!!! (μενει να ξανακανουμε εργοστασια και να ανεβει η τιμη του ελαιολαδου και ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΥΡΙΣΜΕ! Σορρυ για το μαλακα, αλλα μου τη δινει ο τουρισμος…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: