Πεθύμησα θάλασσα…

Ρε γαμώτη μου πεθύμησα θάλασσα!

Θα μου πεις, πας καλά χρυσή μου γυναίκα… Μες τον Οχτώβρη θάλασσα πεθύμησες; Μες την υγρασία και τη σκουντούφλα και την καταχνιά και το σιχαμένο το γκρίζο το γλιτσιασμένο ψιλόβροχο εσύ μιλάς για θάλασσες και παραλίες και διακοπές και ντόλτσε βίτα; Πας καλά; Καταμεσής της κρίσης εσύ αλλού γι’ αλλού είσαι πάλι;

Και γω θα σου απαντήσω με το γνωστό μου τρόπο: Δεν πάω καλά, αυτό το ξέρεις καιρό τώρα. Άλλωστε, εγώ δε σου μίλησα για διακοπές, παραλίες, ντόλτσε βίτε και συναφή.

Για θάλασσα σου μίλησα. Τη θάλασσα πεθύμησα.

Των παιδικών μου χρόνων τη θάλασσα, που ήταν μπλε και πράσινη και μύριζε ιώδιο και θαλασσίλα (τη θυμάσαι τη θαλασσίλα αλήθεια;), όχι αντηλιακά και αρώματα και είχε και κάτι μαύρα όπως τα έλεγα και με φόβιζαν και δεν έμπαινα μέσα μέχρι τα οχτώ μου αν δεν είχε άμμο κάτω γιατί λέει εκεί στα μαύρα (φύκια ήταν αλλά εγώ τα έτρεμα), κρυβόντουσαν θαλάσσια τέρατα που θα μ’ έπιαναν από το πόδι και θα με κρατούσαν για πάντα κοντά τους.

Των εφηβικών μου χρόνων τη θάλασσα πεθύμησα, που με καλούσε κοντά της μαυλιστικά κι εγώ αντιστεκόμουν στα καλέσματά της. Την έφηβη χειμωνιάτικη θάλασσά μου που καθόμουν ώρες δίπλα της και δεν την ακουμπούσα, ούτε δαχτυλάκι δεν έβαζα μέσα γιατί φοβόμουν ότι αν την αγγίξω δε θα μπορούσα να της αντισταθώ άλλο. Και πάει πια! Θα χανόμουν!

Και μαζί με τη θάλασσα πεθύμησα και βροχή.

Τη βροχή του νησιού μου πεθύμησα που έδερνε τη θάλασσά μου αλύπητα, την οργισμένη βροχή μου, όχι αυτό το σιχαμένο κάτουρο που θολώνει τη ματιά μου και γεμίζει βρώμα το δέρμα μου. Τη βροχή που πάσχιζε καθημερινά να πλημμυρίσει το πέλαγό μου, να το αναγκάσει να φουσκώσει, να θυμώσει, να βγει έξω! μέχρι τα σπίτια να βγει, μέχρι τους ανθρώπους να φτάσει και να τους σκεπάσει όλους και όλα τέτοια που είναι.

Και πεθύμησα και αγέρηδες βόρειους, κρύους που με φύσαγαν ολημερίς και ολονυχτίς κι εγώ σιχτίριζα γιατί μου χάλαγαν το μαλλί λέει και τη διάθεση λέει πάλι. Έναν μουρλοαέρα θέλω τώρα, να’ρθει να τα σηκώσει όλα, να τα ταξιδέψει μακρυά ίσαμε τη θάλασσα και να τα πετάξει μέσα να χαθούν στα αδηφάγα βάθη της.

Τι έγινε στην πορεία ρε γαμώτη μου; Πώς η θάλασσά μου έγινε λασπολακούβα, η βροχή μου η αγέρωχη ψιλόβροχο, οι θυμωμένοι βοριάδες μου κάτι υποταγμένοι γλιτσεροί νοτιάδες;

Και μετά σου λέει παντοδύναμη φύση… τσκ!

Η εικόνα είναι από το http://www.pickeringstudio.com/images/surfwatch.jpg

.

Advertisements

4 thoughts on “Πεθύμησα θάλασσα…

  1. Παράθεμα: Η θάλασσα είναι άγριο πράγμα « ΑΒΕΡΩΦ

  2. …υποτάχθηκε και αυτή τελικά στην παρασιτική παντοδυναμία του καταστροφέα ανθρώπου…
    ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη κάποιοι που ξεκλέβουν καθαρές στάλες βροχής
    σε απομακρυσμένα χωριά, που απολαμβάνουν κύματα θάλασσας με καθάριο βλέμμα ψυχής, που πασχίζουν να σηκώσουν «τσουνάμια» λυτρωτικά με την πένα τους και την πράξη τους…

    ευτυχώς που ακόμη κάποιοι αναζητούν…

  3. επειδη και γω δεν παω καλα,[αυτογνωσια παν’ω απ’ολα…],και επειδη και γω θα’θελα να τρωω στη μαπα αυτην την καθαρια βροχη του νησιου σου,[ουτε και απ’αυτο εχω,γαμω την τυχη μου..],και επειδη και γω εχω τουλαχιστον ενα ρεμα απεναντι απ’το σπιτι μου,που θαυμαζα τα βατραχια ,τα σαλιγκαρια και τις χελωνες,σαν Νεουορκεζος μαλακοτουριστας που ανακαλυπτει τα δαση και την πανιδα του Αμαζονιου,και τωρα αντι γι’αυτα,αγναντευω στη ρεματια μου σκορπια προφυλακτικα,ενιοτε καμια τσαντα-πορτοφολι,και συνηθως παρεες ειτε πλανημενων ναρκοπαιδων,ειτε παραπλανημενων μπατσοπαιδων,σου λεω μονο τουτο…ετσι οπως τα καναμε,ας κατσουμε να τα φαμε!!σκατα στα μουτρα μας,ειτε τα τρωγαμε μαζι,ειτε νηστευαμε…
    κρατιεμαι ακομα απ’τα μαλλια μου,γιατι στη ρεματια μου,αντιστεκονται και κελαηδουν ακομα, 2 αηδονια!στο λογο της τιμης μου,ναι,αηδονια!αφου αντιστεκονται αυτα,και δεν το βαζουν κατω αυτα,και δεν μας ριχνουν τις πιο χοντρες κουτσουλιες τους,και δεν φευγουν,εεεεεεεεεε,ΤΟΤΕ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ,[ΚΑΙ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ,ΚΑΙ ΑΠ’ΟΛΑ…] ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ!
    ακομα και μεσα στα σκατα,υπαρχει ελπιδα..δεν θα το βαλουμε κατω..
    στο χερι μας ειναι…
    να το κοψουμε,να το σηκωσουμε,να ανοιξουμε σε πληρη διαταξη τα δακτυλα,και να το στρεψουμε πρωτα στα μουτρα μας,και μετα στους λοιπους αποδεκτες…
    ο καιρος γαρ εγγυς…ειδομεν…τσιου….τσιου,γαμωτοοοοοοοοοοοοοοοοοοο!
    την καληνυχτα μου,που μου θες να μυρισεις και θαλασσιλα,σκληρη και ακαρδη νησιωτισσα…
    λυγμ…..

  4. σωστη! πολυ δυνατο … μυρισα θαλασσα και μετα με χτυπησε ο αγερας… ετσι μετα μια βολτα στην Απλωταριας για καφεδακι και μετα στην Θωδορα (που δεν υπαρχει πια)..πεθυμησα Ουργια με αυτα που εγραψες ετσι οπως την πρωτογνωρισα πριν 30 χρονια εναν οκτωβρη.. 22 ητανε!
    καλο βραδυ Αμελι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: