σβησμένες ευχές

Κρύβομαι κάτω από το αναμενόμενο

Μέσα στ’ άδεια πρόσωπα, στις κοινότυπες λέξεις
Κρύβομαι

Πού και πού ξεγελιέμαι
Βγάζω το κεφάλι μου σιγά σιγά
σφυρίζοντας τάχα μου αδιάφορα
και περιμένω την πέτρα που θα μου έρθει στο κεφάλι
από τα παιδιά που παίζουν πετροπόλεμο λίγο παρακάτω

Και τι παράξενο!
Δεν είναι πέτρα, σφαίρα είναι
Να είναι σίγουρο ότι θα με σκοτώσει
Μα εγώ αντέχω
Σηκώνομαι ξανά, παίρνω την ασπίδα μου, κραδαίνω το σπαθί μου και βγαίνω για κυνήγι

Μόνο, να! Είναι μερικές φορές
που νομίζω
ότι βρήκα συνοδοιπόρο
στο μακρινό μου ταξίδι
ότι βρήκα κι άλλον κυνηγό
να με συντροφεύει στο άδειο μου σύμπαν

Καμιά ασπίδα δεν ήταν έτοιμη για σένα, κανένα σπαθί δε νικάει αυτόν τον πόνο

Εγώ, εγώ η πολεμίστριαθα πεθάνω από τα δάκρυα των σβησμένων μου ευχών

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: