εσκέιπ

Χρόνια πολλά, τα περισσότερα της ζωής μου, μέτραγα χιλιόμετρα πάνω σε πληκτρολόγια επί παραγγελία κι όταν κουραζόμουν και τίποτα πια δεν έφτανε για να συνεχίσω,  άνοιγα το στόμα να ουρλιάξω, κάτι νύχτες αφόρητης μοναξιάς όταν τα φώτα του δρόμου έξω άναβαν μονάχα για τους άλλους. Φωνή δεν έβγαινε, γδαρμένος ήταν ο λαιμός μου από τις ενοχές, τα ψέματα, την υποκριτική δουλοπρέπεια, ναι αφεντικό ό,τι θέλεις! Εσύ μπορεί να πάθαινες φλεβίτιδα από την ορθοστασία καθώς περίμενες την επόμενη πελάτισσα να μπει στο μαγαζί, να φορέσει την καινούρια κολεξιόν, να σε κοιτάξει και συ να της κολακέψεις την ανόητη εικόνα που έχει για τον εαυτό της καθώς φαντάζεται ότι είναι η γκόμενα στο εξώφυλλο του γυναικείου περιοδικού. Και συ μάλλον να ουρλιάξεις ήθελες αλλά έσκυβες κι έλεγες, ναι κυρία μου μούρλια σας πάει.

Εγώ χρόνια πολλά, ψηνόμουν, κρύωνα, δε χωρούσα μες τ’αυτοκίνητο από τον ένα πελάτη στον άλλο, γραφείο το είχα κάνει, καφετέρια, χώρο διαλογισμού, το δεύτερο σπίτι μου, ταξιτζής έχω γίνει πια, όλους τους δρόμους της Αθήνας απέξω τους ξέρω, καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα, πρώτη, δευτέρα, τρίτη, ουφ, πονάνε τα πόδια μου πια από τα πεντάλ κι αυτά τα τακούνια με πεθαίνουν καθώς εσύ πίσω από το γκισέ μέτραγες ξένα λεφτά, σου ούρλιαζαν στ’αυτί σου ανυπόμονοι πελάτες, άντε δεσποινίς αργούμε ένα έμβασμα θέλω να κάνω πόση ώρα πια, έγραφες αποδείξεις και σιχτίριζες την ώρα και τη στιγμή που δέχτηκες τις πιέσεις της μάνας σου να μπεις στην τράπεζα, σίγουρη δουλειά σου λέω παιδί μου, ήρθε κι αυτή η μόδα με τα ψηλά σκαμπό, να υπάρχει αμεσότητα στην επικοινωνία με τον πελάτη, να και τα πρησμένα πόδια εκτός από τα πρησμένα μάτια.

Εγώ χρόνια πολλά λέρωνα τα χέρια μου με μαρκαδόρους που γράφουν σε λευκούς πίνακες και σβήνουν με σφουγγαράκι, αρχίδια σβήνουν σου λέω, οινόπνευμα, λεμόνι κι ακόμα να φύγει ο λεκές από το δέρμα μου, μπορεί να ξεφλουδίσει, κομμάτια να κοπεί αλλ’ αυτή η στάμπα δε φεύγει, τα μοντέλα επικοινωνίας είναι τούτα, για να δούμε λοιπόν ακούμε ή περιμένουμε τον άλλο στη γωνία να τελειώσει για να πούμε τα δικά μας, τα συμπεράσματα πάντα ίδια, τα πρόσωπα αλλάζουν, οι στάσεις ζωής ίδιες και συ κουρασμένος είσαι μέσα στο κουστούμι σου κι αυτή η γραβάτα πολύ σε στενεύει κι αυτό το μαχαίρι στην πλάτη δεν ταιριάζει με το χρώμα του πουκάμισου, πού να το φανταστείς, εσύ να πουλάς ήθελες, να γίνεις ισχυρός, ν’ ανέβεις στην ιεραρχία, να δείξεις στον πατέρα σου που σ’έλεγε άχρηστο κορμί όταν ήσουν πιτσιρικάς, πού να το φανταστείς ότι τον εαυτό σου θα πούλαγες αντί για τις κόλλες στιγμής.

Εγώ χρόνια πολλά, τα περισσότερα της ζωής μου σου λέω, έβλεπα την ψυχή μου καρφωμένη πάνω σε μια κεφαλή εκτυπωτή, γρούτσου γρούτσου γρούτσου να πηγαίνει πέρα δώθε και να κάνει θόρυβο πολύ, αυτόν τον συνεχή θόρυβο που μετά από λίγο δεν τον ακούς πια, ενοχλητικός είναι μόνο για λίγο, μετά τον συνηθίζεις, είναι σα να μην υπάρχει, τι είσαι συ πληκτρολόγιο ή άνθρωπος, χμ καλή ερώτηση, μάλλον το πρώτο είναι πιο εύκολο, το δεύτερο θέλει πολύ δύναμη που ίσως δεν έχω.

Χρόνια πολλά, τα περισσότερα της ζωής μου σου λέω, έβλεπα ίδιες οθόνες, άκουγα τις ίδιες ερωτήσεις, έδινα τις ίδιες απαντήσεις, στους ίδιους ανθρώπους κι αναρωτιόμουν, συνεχώς αναρωτιόμουν τι στραβό έχει πάει με το κεφάλι τους, τι μνήμη χρυσόψαρου είναι τούτη, πώς από μήνα σε μήνα ξεχνιούνται τα πάντα, άντε ξανά μανά, το εφ5 πατάς αγάπη μου όχι το εφ10 και μετά εσκέιπ όχι έντερ, ποιο είναι το εσκέιπ ε; έλα μου ντε!

Ποιο είναι το εσκέιπ…

 

 

.

 

Advertisements

10 thoughts on “εσκέιπ

  1. Αυτή η μνήμη χρυσόψαρου είναι που προσθέτει όλα τα χρώματα στο σπονδυλωτό τραγούδι που φτιάχνεις…

  2. To escape ειναι αυτο που πατιεται μονο του μολις αρχιζω να σε διαβαζω…
    Και για να γινω πιο κατανοητος,οταν η φινετσα συνδυαζεται με δυναμη και ορμη,και η εκτονωση παιρνει χρωμα κοινωνικης αγανακτησης, τοτε (ο καθενας στο ειδος του και ο Λουμιδης στους καφεδες) πιστευω ακραδαντα οτι τα γραπτα σου θα εχουν σαφως μεγαλυτερη διαρκεια σε βαθος χρονου ακομα και απο τα κομψοτεχνηματα του Louboutin…*

  3. Χρόνια πολλα φιλενάδα, το αφαίρεσαν το «εσκεϊπ» από το πληκτρολόγιο, δεν ύπάρχει, είναι ψύτικο το κουμπί, πατάς και τίποτα δεν γίνεται, σαν νεκρό, δεν ακούει, υπακούει μόνο στο σύστημα.
    Δεν φταίει τοπληκτρολόγιο, δεν φταις εσύ , δεν φταίω εγώ. Το λειτουργικό είναι λάθος, Λαθος γράφτηκεε από την αρχή… και τό ήξεραν αλλα δεν το απέσυραν δεν το διόρθωσαν , μόνο να μας κοροϊδεύουν με «βελτιώσεις’ ξέρουν… και μείς, τις χάβουμε και συνεχίζουμε να επιμένουμε και να πατάμε το κουμπί, μπας και λειτουργήσει….

  4. Αχ, το escape… φυγείν επικίνδυνο και δύσκολο και τραυματικό, Αμελί, αλλά esc και delete και restart και restart again all over! Σε φιλώ, φίλη μου, γι αυτό που εκφράζεις με τη γραφή σου και και γι αυτό που είσαι!

  5. Άστα ,βράστα Αμελί,ψάχνουμε όλοι μας να βρούμε το Εsc στα πλήκτρα ,αλλά οι κατασκευαστές ή μάλλον οι διαχειριστές του «συστήματος» το έχουν αφαιρέσει…

    • Ίσως ήρθε η ώρα να βρούμε το προσωπικό μας εσκέιπ Χρήστο, ίσως ήρθε αυτή η ώρα… Πού ξέρεις; Μπορεί να είναι κι ευκαιρία όλο τούτο, εξαρτάται από ποια οπτική το βλέπουμε… Επί του παρόντος, πονάμε, σκύβουμε, νιώθουμε ενοχές, είμαστε μπλοκαρισμένοι αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα’ρθει η ώρα που θα πατήσουμε ένα restart που θα είναι όλο δικό τους!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: