Και φέτος λοιπόν…

 

Η γυναίκα με τα ανακατεμένα μαλλιά και την τσαλακωμένη ρόμπα, έπαιξε μες τα χέρια της το χριστουγεννιάτικο στολίδι και έμεινε να παρατηρεί τη χρυσόσκονη που χώθηκε στις ιδρωμένες πτυχές του δέρματός της. Κούνησε το χέρι πέρα δώθε και χαμογέλασε πικρά «Τέτοιο γιορτινό μακιγιάζ! Ανέλπιστο δώρο!» κρέμασε το αγγελάκι με τις χρυσές φτερούγες στο δέντρο και σκάλισε το κουτί να βρει το κόκκινο γυαλιστερό αστέρι που είχε αγοράσει πέρσι από το μαγαζί με τα εποχιακά. Κάθε χρόνο αγόραζε χριστουγεννιάτικα στολίδια, όχι πολλά, ένα δυο, ίσα για να ανανεώνεται η διακόσμηση του τεράστιου δέντρου τους και να χαίρεται η μεγάλη της κόρη που ήθελε πάντα να βλέπει κάτι καινούριο να κρέμεται και να στραφταλίζει.

Αλλά όχι φέτος…

Κάθε χρόνο, στόλιζαν το δέντρο όλοι μαζί ακούγοντας Φρανκ Σινάτρα (ήταν πολύ ταιριαστός βλέπεις με την γιορτινή ατμόσφαιρα) και μετά έτρεχαν στα δωμάτιά τους για ν’ αμπαλάρουν τα δώρα, να στολίσουν τα κουτιά και τις σακούλες με φιογκάκια και κορδέλες, να γράψουν τα καρτελάκια με τα ονόματα και να ζωγραφίσουν καρδούλες, αστεράκια και ελαφάκια γύρω τους.

Αλλά όχι φέτος…

Τα δώρα ήταν πάντα ακριβά και πλουμιστά. Τα παιχνίδια διαφημίζονταν στην τηλεόραση και τα παιδιά τούς έπαιρναν τ’αυτιά μέχρι τις γιορτές «μαμάααααααα φέτος θέλω τη συλλεκτική μπάρμπι με το πριγκηπικό φόρεμα» φώναζε η μικρή κόρη, «μπαμπάααααααα, θέλω το τάικοοοοοοοο που κάνει τούμπες κι έχει τηλεχειριστήριοοοοοοο» έσκουζε ο γιος, «μαμάαααααα θέλω την πλήρη συλλογή των ιστοριών του Χάρυ Πότερ στο συλλεκτικό κουτί με τ’ ανάγλυφα εξώφυλλαααααααα» απαιτούσε η μεγάλη κόρη.

Όταν τελείωναν με τη συσκευασία και την προσωποποίηση των δώρων, γυρνούσαν στο κατάφωτο σαλόνι και έβαζαν τα δώρα κάτω από το δέντρο για να τ’ανοίξουν τη μέρα των Χριστουγέννων (ήταν βλέπεις θιασώτες της αγγλικής παράδοσης). Τα παιδιά χοροπηδούσαν χαρούμενα ουρλιάζοντας «να τα δούμεεεεεεεεεε τώραααααα» και οι γονείς έσκαγαν γελάκια «θα περιμένετε, δεν είναι ακόμα ώρα, έχουμε ακόμα τέσσερις μέρες. Υπομονή!». Έκλειναν ο ένας το μάτι στον άλλο, ικανοποιημένοι που έτσι μάθαιναν στα παιδιά τους σημαντικές ηθικές αξίες και έτρεχαν να φέρουν τη φωτογραφική μηχανή για ν’απαθανατίσουν το ωραιότατο χριστουγεννιάτικο δέντρο που είχαν στήσει με την υπέροχη δωρο-φάτνη! Πού να φανεί η φάτνη με τόσα δώρα από κάτω! Πνιγμένη ήταν μες τις κορδέλες και τις γιρλάντες! Έτσι έκαναν μέχρι πέρσι.

Αλλά όχι φέτος…

Φέτος, ανέβηκε με το ζόρι στη σκάλα και κατέβασε τα κουτιά με τα στολίδια από το πατάρι, για να μη χαλάσει το χατίρι των παιδιών. Φέτος, έσπρωξε το τεράστιο κουτί με το δέντρο σχεδόν με λύσσα, βρίζοντας μέσα από τα δόντια της για να μην ακουστεί από τη μικρή της κόρη που έπαιζε κουκουλωμένη με την κουβέρτα στο δωμάτιό της. Φέτος έστησε το δέντρο στην καθιερωμένη γωνιά του το πρωί ενώ τα μεγάλα παιδιά έλειπαν στο σχολείο. Δεν ήθελε να προκληθούν συζητήσεις για τις τόσο μεγάλες αλλαγές που βίωναν στις φετινές γιορτές. Φέτος…

Ξανάσκυψε στο κουτί με τα στολίδια και τράβηξε το χέρι της απότομα «άει στο γεροδιάολο» δεν μπόρεσε να κρατήσει τη βλαστήμια καθώς τρυπήθηκε από ένα σπασμένο στολίδι «καθόλου δεν προσέχω» έβαλε το δάχτυλο στο στόμα να ρουφήξει το αίμα και να φράξει τον ποταμό βρισιών που της ερχόταν να εξαπολύσει «Ντροπή σου Λίντα! Θα σ’ακούσει και το παιδί» μάλωσε τον εαυτό της και κοίταξε το πονεμένο δάχτυλο. Το βλέμμα της έπεσε στ’ απεριποίητα νύχια της και στο ξεφλουδισμένο κόκκινο βερνίκι. Πού διάθεση να τα περιποιηθεί και να τα βάψει! Προ πολλού τα είχε ξεχάσει αυτά! Προσπάθησε να στρώσει τα μαλλιά της σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τα κύματα πανικού που ένιωθε να σηκώνονται και να φρουμάζουν ανίκητα! «Όχι πάλι! Φτάνουν τα κλάματα! Όχι ξανά!» μονολόγησε και πεισματικά τράβηξε ένα άλλο στολίδι κάνοντας ταυτόχρονα πίσω για να ελέγξει πού θα το κρεμάσει.

Το νεραϊδάκι έκανε κούνια μπέλα στο δάχτυλό της αδιαφορώντας για τη μισότρελη έκφραση της γυναίκας φωνάζοντας όσο μπορούσε πιο δυνατά «εκεί, εκεί κρέμασέ με! Δίπλα στο αγγελάκι με τα χρυσά φτερά! Με ακούς; Στο αγγελάκι δίπλα βάλε με! Έχουμε αφήσει πολλές ιστορίες μισές, έτσι απότομα που τελειώσανε οι περσινές γιορτές, μ’ ακούς; Μ’ακούς;» η γυναίκα δεν άκουγε. Με το ένα χέρι, αυτό που κρατούσε το νεραϊδάκι έτριβε με δύναμη τα μάτια της προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυα που τα γέμιζαν «μη με τραντάζεις σε παρακαλώ, ζαλίζομαι» φώναζε το στολίδι και με το άλλο έστρωνε ξανά και ξανά τα μαλλιά της μηχανικά, σαν αυτόματο «Όχι πάλι! Φτάνουν τα κλάματα!» έλεγε στον εαυτό της. Παραπάτησε και πιάστηκε από το μπράτσο μιας πολυθρόνας στην προσπάθειά της να κρατηθεί όρθια. Το πρόσωπο του στολιδιού έσπασε στα δυο μ’ένα κρακ που αντιλάλησε μες το μυαλό της.

Ξανάκουσε το κρακ της βιτρίνας του μαγαζιού καθώς έσπαγε από τα χτυπήματα, κρύφτηκε πίσω από την πολυθρόνα καθώς έβλεπε τους εξαγριωμένους πιστωτές να χτυπάνε τα τζάμια ουρλιάζοντας, πήρε στην αγκαλιά της το σπασμένο νεραϊδάκι όπως τύλιξε στα χέρια της τον άντρα της που δεν μπορούσε να μιλήσει και να κουνηθεί πια κι άρχισε να νανουρίζει το στολιδάκι κουνώντας τον κορμό της πέρα δώθε ρυθμικά. Αυτό την κοιτούσε απορημένο με το καλό του μάτι καθώς εκείνη τραγουδούσε παράφωνα.

–    Τόσα στο ΙΚΑ, τόσα στο ΤΕΒΕ, η τάδε ΑΕΒΕ μάς πτώχευσε, οι πιστωτές πήραν τα εμπορεύματα, ο σύνδικος έκανε τη δουλειά του, η δείνα τράπεζα έκανε τα χρέη άμεσα απαιτητά, οι εργαζόμενοι έκαναν επίσχεση εργασίας, τόσα σε αποζημιώσεις, τόσα στην εφορία, σε λίγες μέρες πάει και το σπίτι το βγάζει στο σφυρί εκείνη η τράπεζα, πού θα πάω τα παιδιά μου, πού θα πάω εγώ».

–    Ε κυρία! το πονεμένο στολίδι συνέχιζε το χαβά του, θα με βάλεις δίπλα στο αγγελάκι επιτέλους; Έχουμε τόσες ιστορίες να πούμε, δεν καταλαβαίνεις;

–    Οι τράπεζες δεν κλαίνε για νεκρούς, το ΙΚΑ & η εφορία δεν ξέρουν από κρίση και αναδουλειά, οι εργαζόμενοι αγρίεψαν τώρα που έμειναν στο δρόμο, κανένας δεν περιμένει, κανένας δεν κάνει υπομονή.

–    Κι εγώ δεν έχω άλλη υπομονή σου λέω. Θέλω να πάω στη θέση μου. Εκεί που ήμουν πάντα. Εκεί που μου πρέπει!

–    Τίποτα δεν είναι όπως πρέπει πια! Τίποτα δεν είναι όπως πάντα! Όλα άλλαξαν, δεν καταλαβαίνεις; Όλα άλλαξαν!

–    Εγώ θέλω να πάω δίπλα στο φίλο μου! το σπασμένο στολίδι απαιτούσε την παλιά ζωή του, πήγαινέ με τώρα!

–    Από ποιον να ζητήσω εγώ τη ζωή μου πίσω; Από ποιον να ζητήσω να με βάλει εκεί που μου πρέπει;

–    Ουφ! Σε βαρέθηκα! Δεν καταλαβαίνω τι μου λες! Εγώ θέλω να πάω στο δέντρο μου! Γι’αυτό είμαι φτιαγμένο! Για να στολίζω και να ομορφαίνω τις γιορτές σας! Για να σας χαρίζω όμορφες στιγμές! Για να αστράφτω και να σας κάνω χαρούμενους! Όπως πέρσι!

–    Όπως πέρσι… Πέρσι ήταν αλλιώς… Πέρσι ήταν αλλιώς…

Η γυναίκα έσκυψε το κεφάλι κι έβαλε τα κλάματα, ένας υγρός όγκος έγινε με ανακατεμένα μαλλιά και μια τσαλακωμένη ρόμπα πίσω από μια πολυθρόνα που κρυβόταν από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Παραδοξότητα!

–    Μαμά, τι έχεις; Μαμά, κλαις; Το κοριτσάκι ήρθε σέρνοντας την κουβέρτα του

–    Όχι μωρό μου, όχι! Μου μπήκε χρυσόσκονη στο μάτι. Μαδάνε τα στολίδια μας αστερόσκονες, να! Βλέπεις; κούνησε το σπασμένο νεραϊδάκι και γέμισε ο αέρας γύρω τους χρυσαφένια ονειράκια, βλέπεις; Αστερόσκονες να! Δεν κλαίω! Γιατί να κλαίω;

–    Τελείωσες με το δέντρο μας;

–    Ναι μωρό μου, κρεμάω το νεραϊδάκι και είναι έτοιμο. Μόνο που δεν πρόσεξα και το έσπασα. Αλλά θα το κολλήσουμε ε;

–    Ωραία μαμά! Μ’αρέσει αυτό το στολιδάκι!

Η γυναίκα σηκώθηκε με κόπο, κρέμασε το σπασμένο στολίδι δίπλα από το αγγελάκι με τις χρυσές φτερούγες και σκούπισε άγαρμπα το πρόσωπό της από τα δάκρυα. Γύρισε στο κοριτσάκι χαμογελώντας κουρασμένα.

–    Πώς σου φαίνεται;

–    Μαμά, μαμά λάμπεις! Όλο το πρόσωπό σου λάμπει! Τι όμορφη που είσαι! Είσαι η πιο όμορφη μαμά του κόσμου! έτρεξε το κοριτσάκι και χώθηκε στην τρομαγμένη αγκαλιά.

–    Και φέτος; Είμαι η πιο όμορφη μαμά του κόσμου και φέτος;

–    Και πέρσι και φέτος και πάντα, μαμά μου…

–    Και φέτος… χαμογέλασε η γυναίκα και κοίταξε το σπασμένο νεραϊδάκι που είχε αρχίζει ήδη να κουτσομπολεύει με τον άγγελο με τις χρυσές φτερούγες… Και φέτος λοιπόν!

Η εικόνα είναι από το: http://2.bp.blogspot.com/_SLkj4sD8Vow/TQCyAyp0fpI/AAAAAAAAAdY/a1egSwIge28/s1600/PC090398BBBBB.jpg

Advertisements

6 thoughts on “Και φέτος λοιπόν…

    • Έσπασε Πέγκυ, έσπασε… αλλά μπορεί και κάτι να γίνει με τη νεραϊδόσκονη που απλώθηκε τριγύρω… θα δείξει…

  1. Και φέτος και πάντα….
    Κάθε Χριστούγεννα Αμελί μου…κάτι σπάει, κάτι αλλάζει, κάτι δεν είναι οπως πέρσι αλλά πάντα κάτι ειναι διαφορετικό και πρέπει να κρύβει μέσα του λίγη τόσο δα, ελπίδα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: