άδεια σκιά

η εικόνα που τόσο επιδέξια σμιλεύω χρόνια τώρα
αυθάδικα κυρίευσε την ύπαρξή μου
βγάζει τη γλώσσα στους φόβους μου
& τρέχει πεισματικά στην ανηφόρα
άδεια σκιά

κι εγώ σε μια γωνιά να παρακολουθώ
το κυνηγητό των λύκων
ανήμπορη ακόμα και να κλάψω
κοιτώ με μάτια ορθάνοιχτα, χαζά
χωρίς να καταλαβαίνω πώς
το’χασα το παιχνίδι τούτο
μέσα από τα χέρια

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: