H σπηλιά της γέννας (διήγημα)

Ήθελα να τη γαμήσω σου λέω! Εκεί! Στη μέση του πουθενά! Ανάμεσα στις πέτρες και τα χώματα. Να τη βάλω κάτω και να μην την αφήσω να πάρει ανάσα παρά μόνο αν τη δω να πνίγεται ικετεύοντας για έλεος. Τόση ώρα με παίδευε η άτιμη. Μου κουνιόταν και λυγιόταν και μου μιλούσε τραγουδιστά για την ιστορία του τόπου και για τα κορφοβούνια και τα λαγκάδια και προσπαθούσε να με πείσει να μπούμε στη σπηλιά με τις νεράιδες.

«Να τη χέσω τη σπηλιά ρε μάνα μου!» ήθελα να της φωνάξω «Εγώ θέλω να σε γαμήσω. Να μπω μέσα στη δική σου ζεστή σπηλιά και να μείνω εκεί μέχρι να μου έρθει ο θάνατος. Να χαθώ μέσα στις υγρές πτυχές σου και να γλιστρήσω πίσω στην αρχή μου. Με ακούς; Άσε τα κόλπα και τα ευφυολογήματα και γδύσου. Αφού το ίδιο θέλεις κι εσύ! Βλέπω την επιθυμία σου να κρέμεται στην γλωσσίτσα σου καθώς πάει ροδάνι και υφαίνει τις χρωματιστές σου αφηγήσεις. Γιατί μου διηγείσαι ιστορίες αλλοτινές; Έλα να φτιάξουμε μια καινούρια ιστορία!»

Αυτά ήθελα να της φωνάξω αλλά βλέποντάς την πόσο επέμενε στο μύθο της την άφησα να με τραβήξει από το χέρι «Έλα σου λέω! Θα ξετρελαθείς με τα χρώματα και την υφή των πετρωμάτων. Είναι μοναδική ευκαιρία. Μπορεί ν’ ακούσουμε το τραγούδι των νεράιδων. Έλα!»

Έσκυψα το κεφάλι και πέρασα μέσα από το μικρό άνοιγμα που ίσα με χωρούσε αν το μάζευα ανάμεσα στους ώμους. Χαμήλωσα κι άλλο και μπήκα. Ένιωσα μια ριπή φόβου να μου χτυπάει τα μάγουλα αλλά δεν ήθελα να της δείξω ότι με τρόμαξε η απότομη εναλλαγή από το φως του μεσημεριού στο σκοτάδι της σπηλιάς. Σχεδόν ένιωσα την απότομη μετατροπή των ιρίδων των ματιών μου σε κεφάλια καρφίτσας. Άνοιξα τα μάτια μου και προσπάθησα να συνηθίσω το νέο  μου περιβάλλον. Το σκοτάδι μπροστά μου ήταν τόσο παχύ που ασυναίσθητα έψαξα στις τσέπες μου να βγάλω μαχαίρι για να το κόψω. Φαντάστηκα τον εαυτό μου εξερευνητή στη άφωτη ζούγκλα που με τράβηξε η νεραϊδοπαρμένη φίλη μου να κόβω με τη μάχαιρα τα κλαδιά του σκοταδιού για να ανοίξω μονοπάτι να περάσουμε. Αντί αυτού έβγαλα ένα φακό που στην συγκεκριμένη περίπτωση θα ήταν πιο χρήσιμος. Η ισχυρή δέσμη φωτός με παρηγόρησε και ησύχασε λίγο το τρελό χτυποκάρδι μου. Έκανα μια σιωπηλή ευχή να μην άκουσε την καρδιά μου που κλώτσαγε προσπαθώντας να φύγει προς το φως «Μη γίνουμε και ρεζίλι στο γκομενάκι, γαμώτο» προχώρησα μπροστά με σταθερό βήμα.

Σταθερό βήμα που λέει ο λόγος δηλαδή. Περπατούσα όσο σταθερά μου επέτρεπε το χωμένο στους ώμους μου κεφάλι, το κυρτό μου κορμί και οι δεκάδες πέτρες που ξεφύτρωναν κάτω από τα πόδια μου λες και κάποιος τις είχε βάλει εκεί επίτηδες για να με κάνει να τα μπερδέψω και να ξεφτιλιστώ στα μάτια της.Το πέρασμα ήταν στενό και άκουγα τις ανάσες μας να χάνονται μέσα στους πόρους των πέτρινων τοιχωμάτων του περάσματος. Το περιβάλλον ρούφαγε τις ανάσες μας σαν αφυδατωμένο διψασμένο δέρμα. Φοβήθηκα ότι δε θα φτάσει ο αέρας και για μας και για τα αδηφάγα τοιχώματα. Ανάσαινα φειδωλά, ταπεινά, προσέχοντας να μην διαταράξω τις ισορροπίες. Να μην κλέψω παραπάνω και θυμώσω το τέρας που μες τα σπλάχνα του με έσπρωχνε η τρελή.

Όταν επιτέλους βγήκαμε από το στενόχωρο πέρασμα, ένιωσα τον αέρα παράδοξα δροσερό, πήρα μια γερή ανάσα και κοίταξα με ενδιαφέρον το πλάτωμα στο οποίο βρισκόμασταν. Από κάπου ψηλά μια δέσμη φωτός τρύπωνε και διαπερνούσε το σκοτάδι πεισματικά, σχεδόν κοροϊδευτικά. Έβγαζε τη γλώσσα στο απόκοσμο και στο μεταφυσικό. Έστηνε χορό με τη σκόνη, με το χρόνο και τα απομεινάρια των μυθευμάτων της Ελένης.

Οι καύλες που ένιωσα ήταν το ίδιο απόκοσμες με το σκηνικό που πήγε να μου στήσει. Νεράιδες και μαλακίες! Η σπηλιά ήταν ιδανικό σκηνικό. Θα έβλεπε τον Χριστό νεράιδο και θα ’λεγε κι ένα τραγούδι. Ακούμπησα το φακό κάτω με τέτοια κλίση ώστε να ενισχύει τα χρώματα που κυλούσαν και κατάληγαν σε μικρές λίμνες μπροστά στα πόδια μας.

«Κοίτα! Μα κοίτα!» μου έδειχνε τους σχηματισμούς στα τοιχώματα «Είναι τόσο όμορφα! Οι χωρικοί λένε ότι εδώ έρχονται οι νεράιδες για να γεννήσουν τα παιδιά τους! Γι’αυτό τη λένε Σπηλιά της Γέννας!» πήρε ανάσα και συνέχισε κοιτώντας με σοβαρά «Όταν οι γυναίκες των γύρω χωριών δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, έρχονται και περνάνε τα βράδια τους εδώ. Μαζί με τους άντρες τους! Ανάλογα με τα όνειρα που θα δουν ξέρουν αν θα κάνουν παιδιά. Δεν είναι υπέροχο; Τόσοι πόνοι και τόσες απαντοχές μαζεμένες όλες σ’ ένα σημείο!»

Ήταν τόσο όμορφη καθώς στεκόταν εκεί μέσα στη μέση της σπηλιάς της Γέννας. Άλλαζε χρώματα κάτω από το φως το φακού και την παράξενη μικρή αχτίδα που μπλεκόταν με τα μαλλιά της κι έπαιζε κρυφτό με την όρεξη που είχα να την καταβροχθίσω.

«Εσύ είσαι υπέροχη!» βόγκηξα και την τράβηξα πάνω μου «Εσύ είσαι το όνειρό μου» έκανα και χάθηκα μες το λαιμό της προσπαθώντας να τιθασεύσω τη διάθεσή μου να τη σπρώξω στον τοίχο της σπηλιάς μέχρι να την κάνω ένα με αυτόν. Άφησε μια μικρή φωνή και παραδόθηκε ξεχνώντας νεράιδες, εξερευνήσεις, σπηλιές και γέννες και πόνους.

«Ήρεμα!» της είπα και της έδειξα πώς ν’ανασαίνει μέσα στο στόμα μου για να μην κλέβει τις ανάσες της σπηλιάς.

«Ήρεμα!» μουρμούρισα μέσα στο μυαλό μου «μη φανείς αγριάνθρωπος και την τρομάξεις. Κανόνισε να τη θυμώσεις μαλάκα»

«Ήρεμα!» μουρμούρισαν τα όνειρα της σπηλιάς, μας άγγιξαν με κατανόηση, κούνησαν το κεφάλι και κούρνιαξαν στις γούβες των βράχων κρατώντας την ανάσα τους για να μη θυμώσουν οι νεράιδες.

Advertisements

12 thoughts on “H σπηλιά της γέννας (διήγημα)

  1. Όποιος από τους αναγνώστες σου έχει υπόψη του κάτι για τον ψυχισμό των γυναικών ας με ενημερώσει και ναι έχεις δίκο το καλό πατσίτσιο το εκτιμούν οι πάντες. καλή σου μέρα


  2. Εμετικός σεξισμός ως εκεί που δεν πάει… [Συγγνώμη που σας το χαλάω, δηλαδή, το πανηγύρι, αποκριάτικα, αλλά την έχω την τάση… 😀 ]

    • Εμετικός σεξισμός ως εκεί που δεν πάει… [Συγγνώμη που σας το χαλάω, δηλαδή, το πανηγύρι, αποκριάτικα, αλλά την έχω την τάση… 😀 ]

      Αντιγράφω το σχόλιο του philalethe00 που μου ήρθε στο email μου διότι κάτι συμβαίνει και δεν φαίνεται εδώ.

      Καλά σεξισμός αλλά εμετικός; (φτου) 🙂

  3. θα περιμένω να δω τι θα αποφανθεί το αναγνωστικό σου κοινό περί του ψυχισμού των ανδρών όπως λες (ότι προσπάθησες) !

    • Ένα στιγμιότυπο, ενός άντρα…
      Μην ανακαλύψω και καμιά Αμερική χωρίς να το πάρω χαμπάρι ε;
      Επί του παρόντος ξέρω σίγουρα ότι το καλό παστίτσιο το εκτιμούν όλοι 🙂

  4. δεν ειναι παντα ετσι … υπαρχει και η ακριβως αντιθετη πλευρα ..μονο που οι γυναικες ειναι πιο πολυπλοκες… 😉

  5. !!!εισαι σιγουρη πως στην προηγουμενη σου ζωη δεν ησουν ο Δον Κιχωτης??η εστω ο Ζορρο??εγω παντως εννοιωσα την τεστοστερονη,να κανουν γκελ στα τοιχωματα,στους ηχους,και στα χρωματα…αντε παλι…εκλεψες και τις δικες μας ανασες!λησταρχινα!μπραβο σου!!!!

    • Τι να σου πω βρε Γιαννούλα…
      Ή κάτι συμβαίνει με το μέσα μου ή το δικό τους μέσα είναι απολύτως διάφανο πλέον 🙂 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: