Έχω αρχίσει να γουστάρω την κρίση

Ε λοιπόν!

Έχω αρχίσει να γουστάρω την κρίση. Έχω αρχίσει να γουστάρω τα ζόρια, την οικονομική δυσχέρεια, τα απλήρωτα υπόλοιπα και το καλάθι του σούπερ μάρκετ που πλέον δεν μπορώ να το τιγκάρω μέχρι πάνω, μόνο και μόνο για να συσσωρεύω στα ράφια της κουζίνας, το κενό μου σε μορφή προϊόντων. Τα προϊόντα έχουν ημερομηνία λήξης, το κενό μου ποτέ!

Έχω αρχίσει να γουστάρω το στριμοκώλιασμα εμένα του πρώην μικρομεσαίου/μεσοαστού, που μέχρι πρότινος ωσάν(ά) αγελάδα, χαρχάριζα μακαρίως, μασώντας όποιο χόρτο έβρισκα πρόχειρο στις ταϊστρες του κράτους που με τη σιωπή και την ανοχή μου συντηρούσα. Άρχισε να μουχλιάζει το χόρτο, άρχισε να μυρίζει υπερβολικά ακόμα και για τη βολεμένη μυτούλα μου, έφτασε μέχρι τους έκτους και έβδομους ορόφους, καίγεται άγρια μέσα στο μοδάτο τζάκι και βρωμάει, βρωμάει, βρωμάει. Μας πήραν τα ντουμάνια ρε!

Έχω αρχίσει να γουστάρω τις μάσκες που πέφτουν, τα δόντια που φαίνονται, τα τραβηγμένα μάγουλα, τα τρομαγμένα μάτια, τα γκρίζα βλέμματα. Έχω αρχίσει να γουστάρω τις ματιές που σκοντάφτουν πάνω στους άστεγους, τους ναρκομανείς, τους μετανάστες, τους κακοποιημένους και «ατυχήσαντες» της γης τούτης. Ο φόβος που πλανάται πάνω από το κεφάλι μου «μπορεί να συμβεί και σε μένα αυτό», με αναγκάζει να σκύψω τα κεφάλι, εκεί που παλιά κοιτούσα μόνο για να μην φτύσω τα ακριβά μου παπούτσια.

Έχω αρχίσει να γουστάρω που στα δελτία οι ειδήσεις της ανθρώπινης δυστυχίας παίρνουν πρώτο ρόλο (ξέρω ότι γίνεται για να φοβηθώ λίγο παραπάνω, για να μην αντιδράσω, για να το βουλώσω, το ξέρω δε με ξεγελάς πια) αλλά γουστάρω τόσο που ντρέπεσαι πλέον να μου δείξεις ως πρότυπα ζωής, όσα με έκαναν να θέλω να το σκάσω από αυτή τη χώρα.

Έχω αρχίσει να γουστάρω που ένιωσα άβολα όταν αγόρασα τις μεγάλες γαρίδες (με το συμπάθειο) για την Καθαρή Δευτέρα. Τις ακούμπησα στο ταμείο σχεδόν στα κρυφά, φοβόμουν μη φάω καμιά μάπα από την πισινή μου που κρατούσε με ευλάβεια τον ταραμά των εκατό γραμμαρίων στη λαδόκολλα. Πριν τρία χρόνια, θα ανέμιζα το σολωμό μου και το μπρικ ατενίζοντας τον κόσμο από το δυσθεώρητο ύψος του δίμετρου τζιπ μου.

Έχω αρχίσει να γουστάρω σου λέω. Σχεδιάζω μάλιστα να αρχίσω τη χαρτογράφηση των λουκεταρισμένων μαγαζιών της περιοχής μου και να οργανώνω πάρτυ σε κάθε καινούριο: Τρεις απολυμένοι υπάλληλοι, ένας επιχειρηματίας πνιγμένος στα χρέη… τέσσερις άνθρωποι που πρέπει να αντιμετωπίσουν τη γύμνια τους, τη χρόνια απομάκρυνση από την ουσία της ύπαρξής τους, τα αποτελέσματα της αδιαφορίας τους, της ανοχής τους, της εγκληματικής τους αμέλειας.

Τελεία.

 

 

Advertisements

5 thoughts on “Έχω αρχίσει να γουστάρω την κρίση

  1. Το σχόλιό σας περιμένει έγκριση …σε καλο σου,τωρα ξεστραβωθηκα και το ειδα αυτο,και ειχα 2 ωρες να γελασω!την ευχη μου γι’αυτο!η εγκριση αφορα το κοσμιο της εκφορας του λογου?αν ναι,ψωνησες απο σβερκο..¨)))

  2. τελεια εσυ,αποσιωπητικα εγω..οσο για το αν θα αλλαξει κατι,στο σκατοκεφαλο και στοσκατομυαλο μας ειναι…και στο ρημαδοφιλοτιμο μας…οσο,και αν εχουμε.ασπασμους,με σπασμους…

    • Εγώ πάλι πέρασα από τη συν-ήθεια, στη συν-ειδητοποίηση ότι κάτι, κάτι μπορεί να αλλάξω. Εγώ, για μένα. Αυτό!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: