δημιουργικές παπαγαλίες

Είμαι η Άννα, ετών σαράντα, κλασσική περίπτωση με λες δεν είμαι και τίποτα ιδιαίτερο. Έχω να σας πω μια μικρή ιστορία αλλά ακολουθώντας τις οδηγίες του δασκάλου μου θα σας συστηθώ. Είμαι η Άννα λοιπόν, κλασσική περίπτωση διαζευγμένης σαραντάρας, τίποτα ιδιαίτερο. Χώρισα στα τριανταπέντε μου μετά από δέκα χρόνου γάμου.

Με τον Κώστα την πάτησα μεγαλοπρεπώς. Παιδί δεν έκανα. Δεν πρόλαβα. Έκανα καριέρα βλέπεις. Έτρεχα να προλάβω. Δεν ήθελα να εξαρτιέμαι από τον άντρα μου, ήθελα να αποδείξω ότι μπορώ. Και το απέδειξα! Βεβαίως! Στον άντρα μου, στη μάνα μου, στον πατέρα μου, στις φίλες μου, κοτζάμ διευθύντρια τραπέζης έγινα! Συνταρακτικές προοπτικές, μεγάλος μισθός, εξασφαλισμένη καριέρα, σίγουρη σύνταξη! Έτσι φανταζόμουν δηλαδή.

Αμ δε! Ξέρεις τι συγκλονιστικές βραδυές περνάω με τη σκέψη των δανειοληπτών που με βρίζουν κάθε μέρα μπροστά στο γραφείο  μου; Ξέρεις τι κωλοτούμπες κάνω στο κρεβάτι μου και τι αγώνες πυγμαχίας δίνω με αντίπαλο το μαξιλάρι μου όταν σκέφτομαι τη μείωση μισθού που μου έκαναν με το ζόρι; Άσε τη μείωση των επιδομάτων, των αμοιβών για τα συνέδρια και τα εκτός έδρας. Αυτά τα έφαγε η μαύρη μαρμάγκα προ πολλού!

Να κοιμηθώ δεν μπορώ πλέον. Βέβαια τη λύση τη βρήκα σχεδόν αμέσως. Ειδικότης μου να βρίσκω λύσεις! Έχω μάθει πια να ξεχωρίζω τα χάπια από μακριά. Αυτό για τις ημικρανίες, το άλλο για να ηρεμήσω, εκείνο για να κοιμηθώ.

Τέλος πάντων, γιατί στα λέω όλα αυτά; Πάλι έχασα την αρχή της ιστορίας. Ο δάσκαλός μου έχει πολύ δίκιο. Δεν ξέρω να ξεκινάω τις ιστορίες μου. Τις πάω από τη μέση και χάνεται ο αναγνώστης. Ποιος δάσκαλος θα μου πεις εσύ τώρα. Καλά κάνεις, θα σου πω εγώ. Μα, ο δάσκαλος στο σεμινάριο δημιουργικής γραφής που παρακολουθώ! Δεν στο είπα πρωτύτερα; Όχι ε;

Το γνωστό πρόβλημα ιεράρχησης των πληροφοριών. Ο δάσκαλος μου λοιπόν, ο κύριος Τάκης, καταξιωμένος συγγραφέας και πολύ υπομονετικός άνθρωπος, συνεχώς μου κάνει παρατηρήσεις ότι δεν προσέχω ποτέ την αρχή μου. Ως γνωστόν η αρχή είναι πολύ σημαντική. Τον αναγνώστη πρέπει να τον γραπώσεις από τις πρώτες σελίδες αλλιώς θα το κλείσει το βιβλίο και θα βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή που ασχολήθηκε μαζί σου και με τις ανοησίες που γράφεις. Μου φτάνουν τόσοι που με γαμοσταυρίζουν στην τράπεζα, να με διαολοστέλνουν και στις συγγραφικές μου απόπειρες δε θα αντέξω κι αυτό.

Πολλά δεν έχω αντέξει εδώ που τα λέμε. Δε φημίζομαι για τις αντοχές μου ίσως αυτός είναι ο λόγος που έχω μόνιμη παρέα μου τα χαπάκια και τον Τίτο. Ποιος είναι ο Τίτο θα μου πεις πάλι. Δίκιο έχεις! Δε σου είπα για τον Τίτο. Άλλο πρόβλημα κι αυτό! Δεν εισάγω τους χαρακτήρες, δεν σκιαγραφώ τις σχέσεις τους, δεν εξηγώ στον αναγνώστη με ποιους έχει να κάνει. Δε δημιουργώ την ευχάριστη αδημονία, όπως λέει ο δάσκαλος.

Ο άντρας μου τα ίδια μου έλεγε. Γι’ αυτό με παράτησε για την πιτσιρίκα. Δεν τον έκανα να αδημονεί, δεν δημιουργούσα εκπλήξεις, δεν τον ανάγκαζα να πετάει τη γλώσσα έξω για να μαζεύει τα σάλια από την προσμονή. Θα μου πεις ότι δεν είναι η δουλειά μου να δημιουργώ εκπλήξεις, εγώ είμαι καλή στα διαγράμματα και στους προϋπολογισμούς του καταστήματος του οποίου είμαι υπεύθυνη αλλά από την άλλη αν ήμουν πιο απρόβλεπτη με τον άντρα μου μήπως να μην είχα πέσει σε αυτή την τόσο προβλέψιμη και αναμενόμενη μοναξιά; Μήπως; Πάλι πλατειάζω και χάνομαι.

Ο Τίτο λοιπόν είναι ο παπαγάλος μου. Ένας παράξενος, πράσινος παπαγάλος. Τον αγόρασα στο τελευταίο μου ταξίδι στην Ιαπωνία. Όταν χώρισα έκανα αυτό το ταξίδι. Για να γιορτάσω την ανεξαρτησία μου έτσι είπα σε όλες τις φίλες μου και πολύ χαχάνιζα εκείνο το βράδυ που τις κέρασα με την ευκαιρία του διαζυγίου μου. Πολύ ευτυχισμένη βραδυά! Δεν με πιστεύεις ε; Να και το άλλο πρόβλημα που μου επισημαίνει ο δάσκαλός μου συνεχώς, πολύ υπομονετικός άνθρωπος αυτός ο κύριος Τάκης! Δεν καταφέρνω να κάνω πιστευτή τη μυθοπλασία, δεν παρασύρω τον αναγνώστη στην πλοκή της ιστορίας, δεν του προκαλώ μέθεξη. Σπουδαίο πράγμα η μέθεξη! Και το μεθύσι επίσης! Εκείνο το βράδυ έγινα χάλια. Μέθυσα μέχρι τελικής πτώσεως. Με κουβάλησαν στο σπίτι και με παράτησαν στον καναπέ. Έτσι νομίζω τουλάχιστον διότι εκεί ξύπνησα. Με τα πόδια στην πλάτη του καναπέ και το κεφάλι στο τραπεζάκι του σαλονιού να γλύφω το αυγό από αχάτη και να του λέω ερωτόλογα. Πολύ ντράπηκα για την κατάντια μου!

Και ο Τίτο ντράπηκε για μένα! Μόλις με είδε να μπαίνω στην κρεβατοκάμαρα από το κομοδίνο που συνήθως κάθεται, με σκάναρε με τα κατακόκκινα μάτια του, ίσως και να μύρισε το αλκοόλ, είναι πιθανόν να του έχουν τοποθετήσει αισθητήρα οσμών ή κάτι ανάλογο, άρχισε να κράζει «Ντροπή Άννα, ντροπή Άννα, μεγάλη γυναίκα είσαι Άννα». Τον βούτηξα από το λαιμό και τον ταρακούνησα μέχρι που άκουσα να κάνει μπλιπ μπλοπ και τον παράτησα γιατί λυπήθηκα τα χρήματα που μου κόστισε! Παραπατώντας έτρεξα στο μπάνιο να πλυθώ μπας και φύγει η ξινισμένη μυρωδιά του αλκοόλ, του εμετού και της ιδρωτίλας.

Βγαίνοντας τον ξαναβρήκα στην ίδια θέση να με κοιτάει υποτιμητικά. Ξάπλωσα στο κρεβάτι και του γύρισα την πλάτη.

«Ντροπή Άννα» ψιθύρισε.

«Σκάσε».

«Είσαι μεγάλη γυναίκα πια» είπε πιο δυνατά.

«Σκάσε».

«Εσύ δεν τον πρόσεχες Άννα, οι άντρες θέλουν κανάκεμα Άννα, τι σου μάθαινε η μαμά σου τόσο καιρό Άννα; Φάε τώρα τη μοναξιά σου Άννα»

«Σκάσε είπα».

«Εσύ φταις Άννα, ο ρόλος της γυναίκας είναι δίπλα στον άντρα της. Τι γύρευες καριέρες και καταξίωση και επιτυχία Άννα; Πιες τώρα τη μοναξιά σου Άννα».

«Θα σκάσεις επιτέλους;»

«Ακόμα είναι νωρίς Άννα, πρέπει να καταλάβεις τα λάθη σου Άννα, δεν σε πήραν τα χρόνια Άννα, μπορεί και να προλάβεις να κάνεις παιδί Άννα».

«Σκάσε» πετάχτηκα πάνω και τον κοίταξα κατάματα.

«Θα σκάσεις;» χωρίς να περιμένω απάντηση πήγα τρέχοντας στην αποθήκη. Άνοιξα την εργαλειοθήκη και πήρα το λεπτό ίσιο κατσαβίδι που χρησιμοποιούσα για να διορθώνω την ώρα του παράξενου ρολογιού στο σαλόνι. Γύρισα στο δωμάτιο, τον έπιασα από το λαιμό, ανασήκωσα τα πούπουλα στην πλάτη του, ψαχούλεψα με το δείκτη, βρήκα το σημείο που ήθελα, έβαλα το κατσαβίδι «Αριστερά, δεξιά και πάλι αριστερά» έκανα τις κινήσεις χαμογελώντας καθώς χάρηκα με την αναπάντεχη διαύγειά μου.

«Καληνύχτα, Τίτο. Τι νόμιζες; Τόσες οδηγίες χρήσης μου έδωσαν. Είμαι μελετηρή εγώ. Τι απαντάμε Τίτο;»

«Σ’ αγαπάω Άννα».

«Μη μιλάς σιγά Τίτο. Χτες σου έβαλα καινούριες μπαταρίες. Τι με κάνεις λοιπόν;»

«Σ’ αγαπάω Άννα».

«Κι εγώ Τίτο»

Α όλα κι όλα! Μπορεί να μην ξέρω να λέω ιστορίες, μπορεί να τα γράφω μπερδεμένα, να μην συστήνω τους χαρακτήρες, να μην τους τοποθετώ καλά στην ιστορία, να μην προκαλώ μέθεξη στον αναγνώστη, αλλά το τελευταίο μάθημα το παρακολούθησα με ευλάβεια.

Ανατροπή είπε ο δάσκαλος. Ανατροπή!

 

Advertisements

8 thoughts on “δημιουργικές παπαγαλίες

  1. ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΕΝΑΝ ΣΩΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΤΟ ΕΝΑ ΜΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ…ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΜΩΣ ΜΑΛΛΟΝ ΤΑ ΞΑΝΑ ΑΝΟΙΞΕΣ ΑΠΟΤΟΜΑ…

  2. ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΕΝΑΝ ΣΩΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΙΝΕΙΣ ΤΟ ΕΝΑ ΜΑΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ…ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΜΩΣ ΜΑΛΛΟΝ ΤΑ ΞΑΝΑ ΑΝΟΙΞΕΣ ΑΠΟΤΟΜΑ…

  3. Εγώ δεν θέλω τον παπαγάλο, θέλω το κατσαβίδι για να το χρησιμοποιήσω στον εαυτό μου, βέβαια δεν έχω οδηγίες χρήσης για το συγκεκριμένο μοντέλο (sic) αλλά θα το παλέψω……

  4. Χωρις καλη αρχη μια συγκλονιστικη συνεχεια εμενα δεν μου λεει τιποτα γιατι πολυ απλα δεν εχω την υπομονη να συνεχισω.
    Οσο για το κατσαβιδι οντως αποδειχτηκε πολυ χρησιμο,το θελω…

    • Κάτι θα κάνουμε και για σας…
      Αν και με ανησυχεί που τόσοι θέλουν το κατσαβίδι και τον παπαγάλο…
      Δε μου αρέσει, δε μου αρέσει

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: