πονάνε τα μακαρόνια όταν τα τρώμε;

«Μαμά, πονάνε τα μακαρόνια όταν τα τρώμε;» Με ρώτησε η μικρή μου χτες καθώς ανακάτευε την καρμπονάρα της. Βιάστηκα να ξεστομίσω ένα «μη λες βλακείες μικρή μου, εννοείται πως δεν πονάνε…» μα κόμπιασα, σκέφτηκα άλλη μία φορά και της απάντησα ένα «μπορεί, δεν ξέρω, ίσως…» και άφησα τον εικοσιδυάχρονο ανιψιό μου να απαντήσει με τον γεμάτο βεβαιότητα και σιγουριά τόνο του μεγάλου. «Δεν πονάνε βρε Αλεξάνδρα, αφού εμείς τα κατασκευάζουμε».

«Από τι φτιάχνονται τα μακαρόνια;» συνέχισε απτόητη η μικρή και όταν έμαθε ότι περιέχουν νερό μαζί με τα άλλα είπε «μα το νερό πονάει είμαι σίγουρη, αφού ρυτιδιάζει και φουσκώνει και ταράζεται και θολώνει και γεμίζει χρώματα και αλλάζει σχήματα, γιατί δεν το βλέπετε;»

Έμεινα να την κοιτάω εκστατική. Και θυμήθηκα όλα όσα δεν βλέπω παρασυρμένη από τις βεβαιότητές μου και τα αξιώματα που πάνω σ’ αυτά έχω χτίσει τη ζωή μου ίσα για να τη βλέπω να παραπαίει πάνω στα τσιμεντένια της καλά χωμένα στη γη θεμέλια.

Δε σε βλέπω όταν πονάς γιατί εγώ κοιτάω τον καθρέφτη μου φτιάχνοντας τα μαλλιά μου.

Δε σε βλέπω όταν φωνάζεις γιατί ανησυχώ για τις υποχρεώσεις μου.

Δε σε βλέπω όταν κλαις γιατί ασχολούμαι με τα κρεμμύδια που καθαρίζω και μου χαλάνε το μακιγιάζ.

Δε σε βλέπω όταν θυμώνεις εξαιτίας μου γιατί ούσα τόσο θυμωμένη η ίδια δεν σηκώνω το βλέμμα πέρα από το δικό μου προφανές.

Δε σε βλέπω όταν φοβάσαι γιατί τρέμω η ίδια μέσα στα δικά μου τείχη, μέσα στη δική μου μοναξιά, μέσα στον δικό μου πανικό.

Δε σε βλέπω όταν με αγαπάς γιατί δεν αγαπάω η ίδια τον εαυτό μου. Μη μου ζητάς να σε αγαπήσω λοιπόν.

Τόσες βεβαιότητες, τόσες παραδοχές έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Για να πατάω σε γερό έδαφος, για να χτίσω το μέλλον μου ενεχυριάζοντας τον τόσο πολύτιμο, συγκλονιστικά χαμένο χρόνο μου.

Έχω δεχτεί ότι τα δέντρα ανασαίνουν, η γη είναι στρογγυλή, ο θεός έχει μούσια, οι άντρες μάχονται τις γυναίκες και τούμπαλιν, τα παιδιά δίνουν ευτυχία, οι γυναίκες πρέπει να είναι ατσαλάκωτες, τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία ή τουλάχιστον κάνουν τη ζωή πιο εύκολη και χρωματιστή, τα σπίτια είναι ψηλά και οι άνθρωποι μικροί, η δουλειά δεν είναι ντροπή και η αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας, οι πόλεις είναι αδηφάγες και πάει λέγοντας. Ένας τεράστιος σιδηρόδρομος από παραδοχές, δόγματα, αξιώματα, βαριά βαγόνια γεμάτα καλές προθέσεις, με μία και μόνη μηχανή που ασθμαίνοντας τραβάει την ανηφοριά ζωσμένη με την ανάγκη μου να έχω βεβαιότητες διότι δεν αντέχω αυτή τη μία, μοναδική βεβαιότητα: Εγώ δεν είμαι εγώ.

Ε λοιπόν! Τα μακαρόνια είναι πιθανό να πονάνε όταν τα τρώμε, οι εξωγήινοι υπάρχουν, ο θεός ίσως δεν υπάρχει και αν υπάρχει μπορεί να είναι γυναίκα, να έχει περίοδο και οι τοξικές βροχές να είναι αποτέλεσμά της, οι άντρες δεν μάχονται τις γυναίκες, η μάχη των φύλων είναι μια παπαριά καμαρωτή που δημιουργήθηκε για να καλύψει την ανάγκη μας για αίμα και σπέρμα, η γη είναι οβάλ και πάλλεται, το φεγγάρι είναι ό,τι πιο άσχημο μπορεί να υπάρξει στο σύμπαν και εγώ αν και τα είπα όλα αυτά εξακολουθώ να μην είμαι εγώ και η μικρή μου κόρη εξακολουθεί να με ρωτάει αν σε δέκα χρόνια είμαι σίγουρη ότι θα της δίνω τις ίδιες αγκαλιές.

Δεν είμαι.

Αυτά.

 

Advertisements

6 thoughts on “πονάνε τα μακαρόνια όταν τα τρώμε;

  1. …πονάμε και παραπονάμε τελευταία…..και πιο πολύ πονάμε όταν δεν έχουμε τις απαντήσεις που μας ζητούν τα βλαστάρια μας…..και φτάνουμε να κλαίμε όταν πονάμε από μια πληγή που την αφήναμε και αφόρμιζε και μας σιγότρωγε από μέσα….και κοιτάμε το άδειο μέσα μας και λέμε : Εγώ δεν είμαι εγώ!

  2. ολοι και ολα πονάνε… Και τα αρκουδάκια εχουν ψυχή και το νερό ματώνει και η γή κουράζεται που γυρίζει αλλα συνεχίζει και , και , και, ….. Καλό Αμελί… Πάρα πολύ καλό και αληθινό….

  3. εκανα κοπι πειστ το,το σχολιο σας περιμενει εγκριση,αλλα εξαφανιστικε…γι’αυτο μαλλον θα κοπανας αδικα το κεφαλι σου με το τι σκατα γραφω…
    εξομολογηθηκα,και αμαρτιαν ουκ εχω…¨))

  4. καλα,εεεε,αυτο τομε κανει και γελαω σαν βλακας,καθε φορα που το βλεπω μετα την παπαρια μου…
    εχεις ομως τον τροπο,ρε Αμαλιτσα…τον εχεις τον σιχαμενο….¨¨))

  5. αντε παλι βραδυατικα,εγραψες..
    πονανε οι σκεψεις οταν στριμωχνονται στο πελαγωμενο??
    ποναει η παραδοχη οτι τα θεσφατα της ευτυχιας,ειναι πεη κυανα??
    για την ωρα,το μονο σιγουρο πουρ μουα,ειναι οτι τρεχω να βαλω πλυντηγριο,ενεκα του νυκτερινου τιμολογιου…
    οσο για τις βεβαιοτητες και τις σιγουριες,εγω κι’αν δεν ειμαι…
    αυτα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: