«δε θέλει τίτλους η κραυγή»: Το πρώτο βιβλίο της Αμελί Λω

Advertisements

4 thoughts on “«δε θέλει τίτλους η κραυγή»: Το πρώτο βιβλίο της Αμελί Λω

  1. Δέ χρειάζεται να το «εγκρίνεις» αυτό το σχόλιο –απλά δε βρήκα κάπου στο σάιτ μέιλ σου, να σου στείλω σαν άνθρωπος.

    Τελοσπάντων, για το άλφα, όπωσδήποτε. Οι μουσικοί είναι πολύ μαζό φάρα, γουστάρουν να τους χώνουνε, άρα βούρ (μιλάω απο πείρα).

    Για τα βήτα και γάμμα, φυσικά και να γκρινιάζουμε για την κατάντια, αλλα να μήν παραμυθιαζόμαστε οτι «τώρα είναι χειρότερα απο παλιότερα». Το γιαγιαδίστικο είναι αυτό το τελευταίο. Μεγάλη κουβέντα η συγκεκριμένη, και χτύπησες φυσικά φλέβα, αλλα πού να τα λέμε έτσι, σχολιάζοντας…

    Για τα λοιπά, νά ‘μαστε καλά και όλα θα γίνουν.

    Νά ‘σαι καλά, κι’ εσύ και τα παιδιά σου (οι εργοδότες σου που λές).

  2. Αλήθεια, άμα δέν σ’ την πεί κανείς, πώς θα πάς παραπέρα και με τί κουράγιο; Και δέν το λέω πολύ, αλλα λίγο μόνο κλισεδιάρικα. Όχι δηλαδή, κάποιος να σ’ την πεί για να γίνει τζερτζελές, να βγούν τα γκρούπια απο κάτω και να σ’ ανεβάσουνε ξανά. Αλλα για να δείς μεχρι πού φτάν’ η μαγκιά σου. «Μαγκιά» βέβαια είναι μαλακία λέξη. Ίσως, «μαστοριά» να είν’ καλύτερη. Που έχει να κάνει με τεχνική δηλαδή, και όλοι πάνω κάτω ξέρουμε να το μετράμ’ αυτό το πράμα.

    Γιατι εγώ αυτούς τους ελάχιστους μήνες, ίσα που ν’ αξίζουν τον πληθυντικό σα να λέμε, που σε διαβάζω, έχω δεί οτι στο άλλο, που δέ μετριέται, είσαι αρχηγίνα, κι’ απ’ τις λίγες μάλιστα. Αλλα σ’ αυτό που το μετράμε, σά να μπάζεις. Πιχί, δέ ‘ναι δυνατό να μου πετάς γιουτουμπάκι με ρέκβιεμ φορ ε ντρίμ για χαλάκι· βρές έναν απ’ τους φίλους σου τους μουσικάντηδες και χώσ’ τονα στην τελική. Ή, δέ ‘ναι δυνατό να μου γκρινιάζεις τις προάλλες για τα πουτανέ καρναβαλίστικα των παιδιών, την ώρα που, δόξα τω θεώ, απο τα έιτιζ τουλάχιστο τ’ αγοράκια μάθαιναν ν’ αγριεύουν με καουμπόικα περίστροφα («γίνομαι άντρας» τραγούδαγαν οι Τρύπες) και τα κοριτσάκια μου ντύνονταν χαβανέζες και περίμεναν να λείψουν οι μεγάλοι που μεθούσαν ενπαρόδω για να χωθούνε στις γωνιές και ν’ αφήσουν τ’ αγοράκια να μετρήσουνε τα κρόσσια της φουστίτσας τους. Είσαι μάνα, απ’ ότι διαβάζω, όκέι, αλλ’ αυτά ούτε γιαγιάδες πλέον δεν δικαιολογούνται.

    Και άλλα, αλλα δέν είμαι κριτικός η ότι. Απλά, κάποιος που γουστάρει να διαβάζει το μπλόγκ σου, απ’ τα δύο η τρία το πολύ, και του τη σπάει οταν πέφτεις χαμηλά, κι’ ας είναι για τους άλλους πανύψηλα. Και βασικά, μιά χαρά θα το βούλωνα για μιά ζωή εδωμέσα, αλλα τα σχόλια που παίρνεις τείνουν στο πολύ πί σί ρε να πάρει. Και δέ νομίζ’ οτι σου πάει το πί σί. Απλά λέω.

    Καλή τύχη με το βιβλίο. Άμα βρεθώ ελλάδα λέω να το ψάξω.

    • α. Κρατάω ότι πρέπει κατεπειγόντως να χώσω τους μουσικάντηδες (δεν είναι ρέκβιεμ φορ ε ντριμ το συγκεκριμένο πάντως, είναι μισιρλού από το παλπ φίξιον)
      β. Γιατί να μη γκρινιάζω μωρέ; αφού μου την έδωσε στο μυαλό… Αν αυτό δείχνει γιαγιαδίστικη άποψη, οκ! Αλλά αυτή είναι η άποψή μου. Όλα να γίνονται κατά το δυνατόν πιο ομαλά. Γιατί να το κυνηγάμε το ρημάδι το χαστούκι;
      γ. Λυπάμαι αν ένιωσες ότι έπεσα χαμηλά με το ποστ που συζητήσαμε μόλις… Πάντως, θέλω να ξέρεις ότι το έκανα από την ψυχή μου κι όχι για να μαζέψω «μπράβο». Νομίζω ότι το ξέρεις, αλλιώς δεν θα μου τα έγραφες αυτά.
      δ. Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές. Θα χαρώ να το ψάξεις και να μου τα «χώσεις» και γι’ αυτό.
      ε. Σ’ ευχαριστώ για την κριτική. Είναι γεγονός ότι βοηθάει να ακονίζεται η «μαστοριά» μου
      😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: