Όλοι έξω!

Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα, στον Λευκό Πύργο, στην Πάτρα, στην Χίο, σε όλη την Ελλάδα

Παρακολουθούσα χτες τις εκδηλώσεις, τους καβγάδες, τις αντιπαραθέσεις, τη διάθεση των συνανθρώπων μου να δράσουν, να πάνε στις πλατείες, να συμμετέχουν, να ακουστούν. Έψαξα να βρω λοιπόν τα δικά μου «διότι» στην ερώτηση γιατί δεν θα πάω με τους αγανακτισμένους:

Διότι το ερέθισμα για την κινητοποίηση, η κλωτσιά στον πισινό για τους αγανακτισμένους της Ελλάδας ήταν το επικοινωνιακό τρυκ που κάποιος (πολύ πανούργος είν’ αλήθεια) σκαρφίστηκε για να κινητοποιήσει τους Έλληνες. Οι παιδαριώδεις αντιδράσεις τύπου «Οι Ισπανοί μας καθυβρίζουν! Οι Ισπανοί λένε ότι την έχουν πιο μεγάλη… τη δημοκρατία. Οι Ισπανοί λένε ότι κοιμόμαστε. Θα τους δείξουμε εμείς!» δεν χωρούν σε σοβαρές κοινωνικές δράσεις.

Διότι δεν έχουν γίνει οι κατάλληλες ζυμώσεις ώστε ο κόσμος που θα κατέβει στο δρόμο σήμερα να έχει αιτήματα. Δεν έχει σημασία μόνο τι δεν σου αρέσει. Μεγαλύτερη έχει τι διεκδικείς. Αυτή η μάζα που πιέζει το κουμπί attenting στις εκδηλώσεις του facebook, δεν  είναι δυνατόν να έχει σχηματισμένη άποψη για τις απαιτήσεις, για τα όσα διεκδικεί. Αν διεκδικεί

Διότι είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι που πάτησαν το κουμπί attending λειτούργησαν όπως όταν πατούν την κοινοποίηση σε ένα σκουπιδοβίντεο ή βάζουν λάικ και φωνάζουν «πέστα» κάτω από αναρτήσεις εκτόνωσης. Διότι οι περισσότεροι δεν θα κατέβουν στις πλατείες και θα με απογοητεύσουν. Για άλλη μια φορά.

Διότι η πλειοψηφία όσων τελικώς παραστούν, θα νιώθουν δικαιωμένοι την επόμενη μέρα και θα έχουν αποκτήσει ένα ισχυρότατο άλλοθι έναντι της απόλυτης αδιαφορίας που έχουν επιδείξει τόσο καιρό για τα κοινά και που θα συνεχίσουν να επιδεικνύουν από αύριο.

Διότι η αλλαγή δεν έρχεται σε ένα απόγευμα, με μία διαμαρτυρία, (έστω και με) χιλιάδες φωνές άρνησης και καμία θετική εισήγηση.

Διότι η επανάσταση δεν σου κλείνει ραντεβού, φίλε. Δεν σε περιμένει στις έξι το απόγευμα στο Σύνταγμα, τυλιγμένη με ροζ φουλάρι, λευκό τι-σερτ και χαμόγελο τύπου «να ‘μαι κι εγώ». Δεν περιμένει να σε γνωρίσει, να σου δώσει φιλικό χτύπημα στον ώμο και να σε φιλήσει στον αέρα. Δεν περιμένει να τελειώσεις τις δημόσιές σου σχέσεις και να πας για καφέ σε παρακείμενο στέκι (ευτυχώς είναι το Κολωνάκι κοντά) ευχαριστημένος από τον εαυτό σου καθώς έκανες το καθήκον σου.

Αυτά σκεφτόμουν χτες. Όλη μέρα σχηματίζονταν τα «διότι» που με ωθούσαν να μην πάω, να μην συμμετέχω σε μια αντίδραση που προφανώς δεν θα έχει αποτέλεσμα αν δεν έχει συνέχεια.

Τελικά σήμερα…

Θα πάω στο Σύνταγμα. Μαζί με όλους τους αγανακτισμένους. Διότι αν δεν πάω θα ντρέπομαι για το υπόλοιπο της ζωής μου. Διότι αν δεν πάω δεν θα δικαιούμαι να έχω άποψη. Διότι αν δεν πάω θα μοιάζω με όσους πατάνε κουμπιά στα τυφλά. Διότι αν δεν πάω δεν θα δω με τα ίδια μου τα μάτια αν κάνω λάθος στις εκτιμήσεις μου. Θα πάω διότι κι εγώ είμαι αγανακτισμένη, λυπημένη, εξουθενωμένη, προδομένη.

Όμως αύριο…

Αύριο θα πάω στο Θησείο προσπαθώντας να βοηθήσω όσο μπορώ το κίνημα Πραγματική Δημοκρατία Τώρα. Και μεθαύριο θα ξαναπάω στο Θησείο. Και παραμεθαύριο. Και κάθε μέρα.

Διότι μου έχει γίνει συνείδηση το ακόλουθο: Χρειαζόμαστε μια ηθική επανάσταση, μια ριζική αλλαγή στην κουλτούρα μας. Και αυτό χρειάζεται πολλή δουλειά. Κάθε μέρα!

.

.

.

.

Advertisements

7 thoughts on “Όλοι έξω!

  1. Υπεροχο και ευστοχο… Καλό είναι οι φωνές που προβληματίζονται να κατεβαίνουν στο δρόμο και να συνομιλούν με τον κόσμο. Ο διάλογος φέρνει ζύμωση και αποτέλεσμα.. η αποξένωση ήταν και αυτό ένα συστατικό της σημερινής κατάστασης… πολλά έφταιξαν… παρά πολλά… αλλά τώρα χρειάζεται διάλογος προβληματισμός ανταλλαγή απόψεων και ασφαλώς ανθρωπιά και δεκτικότητα στην αντίθετη άποψη. κέρδισε τον διπλανό σου με τον να τον ακούσεις, δώσ’ του αξία προβληματίσου από την σκέψη του και μετά κατέθεσε και συ την δική σου άποψη. δώσε και άλλο προβληματισμό. Τον δικό σου προβληματισμό. Και άλλη αναζήτηση. Την δική του εσωτερική αναζήτηση. Ετσι θα φτάσουμε στην ωρίμανση… μια επιτακτική ωρίμανση που δυστυχώς γίνεται κάτω από χρονική πίεση αφού ο χρόνος μετρά εναντίον μας και όχι υπέρ μας..

  2. Παράθεμα: 25Μ, στο δρόμο μέσω facebook - blogmag

  3. Ναι! συμφωνώ μαζί σας, ότι έχουμε δρόμο ακόμα μπροστά μας για τη ζύμωση που χρειάζεται για να ανατραπούν πράγματα και καταστάσεις που έχουν ριζώσει για χρόνια και μας καταστρέφουν όλους μας είτε με το να είμαστε μέρος αυτής της κατάστασης (συνειδητά ή ασυνείδητα), είτε κριτικάροντας από έξω (καθισμένοι στον καναπέ μας), είτε με τον οποιοδήποτε τρόπο μη αντίδρασης, όπως και να’ χει όχι με τρόπο που χτίζει το μέλλον ετούτης της κοινωνίας που ζούμε.
    …και επίσης πιστεύω ότι αιτήματα υπάρχουν (το αίτημα της μη εξαθλιωμένης έως ανύπαρκτης εργασίας δεν είναι αυτονόητο αίτημα; έστω και αν ακούγεται αφηρημένη απαίτηση και πολυχρησιμοποιημένη από κομματικά στόματα) και πολλά άλλα και σοβαρά και ενδιαφέροντα (για κοινωνικές παροχές, για κοινωνικές δομές, για αξίες…).
    Χαίρομαι για την ανατροπή της γνώμης σας, με δισταγμό θα κατέβω κι εγώ αλλά ποιός είναι σίγουρος σήμερα τι μπορεί να βγάλει μια δυναμική ομάδας, μπορεί τίποτα ουσιαστικό, μπορεί να είναι ένα λιθαράκι ελπίδας ότι μπορούμε να μαζευτούμε ειρηνικά και να αγανακτήσουμε ειρηνικά… ίσως … λέω ίσως.
    καλή μας αντάμωση στους δρόμους!

  4. Πολύ καλά τα λες… τυχαία βρήκα το post σου… Πάνω κάτω κι εμένα τα ίδια με προβληματίζουν…

    Κάθε πικραμένος θα κατέβει κάτω (ή κανένας) … αυτός που αν το διεφθαρμένο σύστημα μπορούσε να συνεχίσει να τον τρέφει, δε θα είχε φάει καμιά κλωτσιά στο πισινό, και θα καθόταν ακόμα αραχτός, αποβλακωμένος και κοιμισμένος στο καναπεδάκο του…

    η οργή και η αγανάκτιση από μόνες τους δε λένε τίποτα… άποψη, θέση και στάση δυστυχώς ακόμα είναι έννοιες άγνωστες για πολλούς.

    όπως λες «Χρειαζόμαστε μια ηθική επανάσταση, μια ριζική αλλαγή στην κουλτούρα μας» … και δυστυχώς αυτό που ονομάζεται από κάποιους ελληνικό ταμπεραμέντο – εγώ αλλιώς θα το έλεγα – μου φαίνεται πως είναι ανασταλτικός παράγοντας στη πορεία αυτή … μακάρι να κάνω λάθος
    Δυστυχώς (ή ευτυχώς … δε ξέρω) είναι πολλοί, αυτοί που αν ακούσουν κάτι διαφορετικό από αυτό που «πιστεύουν» ούτε το σεβασμό, ούτε τη παιδεία για να το σεβαστούν θα έχουν, πόσο μάλλον την ικανότητα να κάνουν το στοιχειώδη διάλογο….

    • Αυτοί είναι οι φόβοι μου, αυτούς αποτυπώνω στο ποστ μου. Αλλά ίσως αν καταλάβουμε ότι η αλλαγή χρειάζεται δουλειά, πολλή δουλειά, κάτι να αλλάξουμε στο τέλος… Σιγά σιγά θα μαζευτούμε, πού θα πάει 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: