καλύτερα να μαδάς παρά να μιλάς (μπαααα)

Μέρες τώρα μαδάω την μαργαρίτα. Μέρες πολλές. Να ξεσπάσω, να μην ξεσπάσω. Να τα πω, να μην τα πω. Να συγκρατηθώ, να συγκρατηθώ. Να γράφω προσέχοντας τα λόγια μου ώστε οι σκέψεις μου να μην επιδέχονται παρερμηνείες ή να αφήσω τον χείμαρρο που έχω στο μυαλό μου να κατακλύσει την οθόνη και όποιον πάρει η μπάλα.

Μέρες τώρα, μαδάω την μαργαρίτα. Μαδάω και μασάω. Μασάω τη γλώσσα μου, δαγκώνω τα δάχτυλά μου και φτύνω στον καθρέφτη μου καθώς παρακολουθώ τον εαυτό μου να μεταλλάσσεται σ’ ένα στρογγυλό πράμα που σε τίποτα δεν θυμίζει την γωνιώδη μου προσωπικότητα.

Μέρες τώρα, μαδάω την μαργαρίτα. Γέμισε το πάτωμα με τα φύλλα της ψυχής μου. Τα κοιτώ να μου ρίχνουν μούντζες και να παίζουν κρεμάλα με τις λέξεις. Δέκα γράμματα. Λέξη που ξεκινάει από α και τελειώνει σε η. Πρόσεχε τι θα γράψεις, πρόσεχε τι θα πεις.

Όχι, όχι δεν θα παίξω το παιχνίδι αυτό. Δεν θα βάλω λέξεις πίσω από τα άλφα, τα ήτα και τα σίγμα της αγανάκτησής μας. Πώς να βάλεις λέξεις στο αίμα; Πώς να ζωγραφίσεις τον καημό; Γράφεις, λες, περιγράφεις, σχολιάζεις. Χρησιμοποιείς σχηματικές αναπαραστάσεις και ψάχνεις μαξιλαράκια στη συλλογιστική σου ενώ άλλοι έχουν ήδη χάσει το πάτωμα.

Μέρες τώρα, μαδάω την μαργαρίτα. Να μιλήσω, να μην μιλήσω. Μασάω πικρό καπνό μαζί με τους φόβους μου και γράφω, σβήνω, σβήνω και ξανασβήνω. Στο τέλος, κοιτώ την λευκή σελίδα, την τσαλακώνω μέσα στα ψηφιακά μου χέρια, μασάω μια τσιχλόφουσκα με γεύση καρπούζι, καλοκαίρι είναι ας το τιμήσω κι εγώ και φτύνω τα απομεινάρια της συνείδησής μου πάνω στα φύλλα της μαργαρίτας.

Ας αναλάβει άλλος να περιγράψει πώς είναι να ζεις σε υπόγεια γεμάτα υγρασία, ας πει άλλος πώς νιώθεις όταν σου τηλεφωνούν από τις εισπρακτικές εταιρείες των τραπεζών κάθε δέκα λεπτά, ας γράψει κάποιος άλλος πώς αισθάνεσαι όταν παρακολουθείς τα συντρίμμια της ζωής σου να αιωρούνται λίγο πριν σωριαστούν με γδούπο στο πάτωμα, ας εξηγήσει άλλος πώς βιώνεις το γκρέμισμα όσων έχτισες με λωρίδες από το κρέας σου. Ας ζωγραφίσει άλλος τα συναισθήματα του ανθρώπου που γυρνάει για τελευταία φορά το κλειδί στην πόρτα του σπιτιού του, του μαγαζιού του, της ζωής του.

Εγώ δεν μπορώ. Δεν έχω τη δύναμη. Εγώ μαδάω την μαργαρίτα.

Καλύτερα να μαδάς παρά να μιλάς.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: