Αδικαιολογήτως απών

Αγαπημένε

Καλέ μου

Άντρα μου

Όταν οι βεβαιότητές μου κλυδωνίζονται, όταν οι σοβάδες ξεφτίζουν, όταν ακόμα και τα κάγκελα του κλουβιού που μόνη μου έχτισα δείχνουν έτοιμα να ξεκαρφωθούν μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσουν την ύπαρξή τους, σε ψάχνω. Ω μα τι παράξενο! Δεν είσαι πουθενά… Ποτέ δεν ήσουν. Ποτέ. Η εικόνα σου ίσως, το είδωλό σου ίσως, μια ονειροφαντασιά, πέντε λέξεις χαραγμένες στο εφηβικό μου σημειωματάριο, αυτό που περίμενα να έρθει, αυτό που ποτέ δεν ήρθε. Σε ψάχνω αλλά είσαι αδικαιολογήτως απών. Όπως πάντα. Αδικαιολογήτως απών.

Ήσουν απών στην κοινή ζωή μας. Απουσίασες από την ανατροφή των παιδιών σου, έχεις παιδιά ξέρεις, αυτά τα πλάσματα στα οποία έδωσες το πολύτιμο γενετικό σου υλικό. Απουσίασες ακόμα και στην τελετή λήξης καθώς οι βέρες μας έπαιρναν το δρόμο για τον υπόνομο. Απουσίασες από την καταστροφή μεταθέτοντας όλες τις ευθύνες σε μένα. Έλειψες από τις νύχτες που έκλαιγα και φοβόμουν και τρόμαζα, α πόσο τρόμαζα. Δεν ήθελα να είμαι μόνη μ’ ακούς; Δεν ήθελα να μεγαλώσω παιδιά μοναχή μου, με ρώτησε κανείς αν μπορούσα να το αντέξω; Κανείς δεν με ρώτησε. Μου ανατέθηκε η επικίνδυνη αποστολή χωρίς να ερωτηθώ. Κανένας δεν μέτρησε τις δυνάμεις μου. Κι αν έβγαιναν λειψές; Μα, τι σημασία έχει για σένα; Εσύ ήσουν απών. Όπως πάντα.

Μετά από καιρό εμφανίστηκες ξανά, ντυμένος με στολή εκστρατείας, φορτωμένος με όλα τα συμπράγκαλα που θα σε βοηθούσαν στην αναρρίχηση. Υποσχέθηκες ότι θα είσαι εκεί για μένα. Το δικό σου εκεί ήταν το δικό μου αλλού. Μου έμειναν τα γυαλιστερά σφυριά να βαράνε κάθε βράδυ το κεφάλι μου με ρυθμούς πολυβόλου στερώντας μου ακόμα και τον ύπνο.

Τυλίχτηκα το αλλού μου ξανά και αποφάσισα να γίνω άλλη. Μου φαινόταν ότι όσο ήμουν «αλλιώς» πάντα σ’ ένα αδιέξοδο «αλλού» θα έφτανα. Ε και;

Ξαναήρθες. Όπως πάντα. Ίσα για να φύγεις ξανά. Είναι τόσο εύκολο αφού δεν είσαι ποτέ εδώ. Ήρθες και προσπάθησες να με πείσεις ότι η βέβαιη κατάληξη δεν πονάει πια. Μου άπλωσες την κορδέλα και δέχτηκα να χορέψω το γαϊτανάκι αν και έβλεπα ότι την μαύρη μού έδωσες. Μέσα στις τόσες κορδέλες την μαύρη μου έδωσες… Η αναμενόμενη απουσία σου πονάει λιγότερο από κείνες τις λέξεις στο ημερολόγιό μου «If I had a wish, that’d be for us to have found a way of living our lives together», που τυλίγονται στον λαιμό μου και πάνε να με πνίξουν καθώς χορεύω μόνη, κοιτώντας το μισερό φεγγάρι, αντίγραφο αυτού που μου πέρασες βαρίδι στον λαιμό.

Αλλάζεις φίλε μου, αλλάζεις και μεταλλάσσεσαι σαν τον καπνό του τσιγάρου μου και πάντα χάνεσαι αφήνοντας πίσω σου μια πνιγερή μυρωδιά απουσίας. Αδικαιολόγητης απουσίας. Και γω μένω δω, στο δικό μου αλλού να δηλώνω παρούσα καθημερινά, ακόμα κι όταν δεν μπορώ, ακόμα κι όταν δεν αντέχω, ακόμα κι όταν δεν θέλω. Ακόμα κι όταν το μόνο που δύναμαι είναι να εξατμιστώ.

Αδικαιολογήτως απών είσαι φίλε μου. Κι εγώ δεν μπορώ να σε τιμωρήσω. Δεν είμαι στρατονόμος, δεν είμαι λοχαγός, δεν είμαι καν λοχίας. Ένας συστρατιώτης σου είμαι που φυλάω γερμανικά στο πόδι σου, καλύπτοντας τις δικές σου αδικαιολόγητες απουσίες.

          Παρούσα.

Advertisements

One thought on “Αδικαιολογήτως απών

  1. δικαιολογημενο λαικ,απο εναν εταιρο συστρατιωτη,αλλου στρατοπαιδου,που τα γρεμανικα νουμερα του’χουν γινει δευτερη φυση…
    παπαρια αδυναμο φυλλο ειμαστε,και σκατα ωραιο…αναγκαστηκα φυλλο αντοχης ειμαστε,και χωρις να εχουμε επιλογη…
    και τωρα παμε να μαζεψουμε τα κομματια μας,να ενδυθουμε τον μανδυα της δυνατης και της καπατσας,που εχει για πολλες απο μας,χρωμα παραλλαγης,αντι για φουξια και μπορντοροδοκοκκινο…
    σ’αφηνω μονο για την πλατεια,συντροφικο φιλι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: