«Όταν θα γίνεις μάνα, θα καταλάβεις»

Μαμά

Μητέρα

Μάνα

Δεν μ’ αγαπάς. Ποτέ δεν με αγάπησες. Μάλλον με αντιπαθείς. Αναρωτιέμαι γιατί. «Όταν θα γίνεις μάνα θα καταλάβεις». Έγινα μάνα. Τρις. Δεν κατάλαβα. Δεν θέλω να καταλάβω τι είναι αυτό που κάνει μια μητέρα να αγαπάει το παιδί της όταν, αν και εφόσον της μοιάζει.

Δεν σου μοιάζω. Παρά τις προσπάθειές σου. Έκανες όσα νόμιζες ή όσα έπρεπε να κάνεις για να γίνω ίδια με σένα. Να νοιάζομαι για τα λεφτά, για την κοινωνική θέση, για τα ρούχα και τα στολίδια, για τα τούβλα και τα επιχρίσματα στους τοίχους. «Άλλο; Υπάρχει κάτι άλλο;» σε ρωτούσα πάντα κι έψαχνα εκείνο το άλλο κάτω από την φθαρτή επιφάνεια που θα με έκανε να κατανοήσω την ουσία των πραγμάτων. Εσύ κούναγες το κεφάλι και απορούσες με τις εμπνεύσεις μου.

Κι εγώ απορώ μαζί σου. Χρόνια τώρα. Γιατί θα έπρεπε να μοιάζω σε σένα ή τον πατέρα μου; Δεν αρκεί το γενετικό υλικό για να γίνω κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν σου. Ούτε καν το κοινό κοινωνικό υπόβαθρο. Ούτε καν οι κοινές αναμνήσεις. Ούτε καν τα ίδια βιώματα. Ούτε καν η εστία γύρω από την οποία μαζευόμαστε για να προστατευτούμε από το κρύο. Μάταια. Πώς να προστατευτείς από τον εχθρό όταν το φρούριό σου είναι κακοστημένο σκηνικό για τα μάτια του κόσμου;

Ποτέ δεν κατάφερα να γίνω η καλή σου κόρη. Το μαύρο πρόβατο ήμουν πάντα. Εκείνο το παιδί που δεν μπορούσατε να καταλάβετε. «Όταν θα γίνεις μάνα θα καταλάβεις» τραγάνιζες τις λέξεις σχεδόν με μίσος, τις πηγαινόφερνες από τα μπροστινά δόντια στα πίσω και πάλι από την αρχή χρησιμοποιώντας σαν γέφυρα τη γλώσσα σου. «Όταν θα γίνεις μάνα, θα καταλάβεις», μουρμούριζες και ξεσκόνιζες με λύσσα το σκρίνιο και τον καθρέφτη με τα σκαλίσματα που σου κληροδότησε η δική σου μάνα. Κρατιόσουν από το γυαλισμένο ξύλο αναπολώντας τα περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις και με κοιτούσες με κείνο το παλιό βλέμμα που τόσο ήθελα να δω να χύνεται στο πάτωμα και να γεμίζει καινούρια σκόνη μπας και σβηστεί.

«Όταν θα γίνεις μάνα, θα καταλάβεις» μαγείρευες και μουρμούριζες, περπατούσες και κοιτούσες τον ουρανό «σε τίποτα δεν μου έχει μοιάσει αυτό το παιδί…» Κοιτούσες την κοιλιά σου και αναρωτιόσουν, είμαι σίγουρη ότι αναρωτιόσουν μήπως έγινε κάποιο λάθος, μήπως σου άλλαξαν το μωρό εκείνο το βράδυ στο μαιευτήριο γιατί δεν μπορεί, πώς εσύ γέννησες αυτό το πλάσμα που δεν σου μοιάζει, καθόλου δεν σου μοιάζει. Η αποτυχία σου να είσαι μάνα έγινε η ανικανότητά μου να είμαι συμβατή προς εσένα κόρη, οι δικές σου προσκολλήσεις έγιναν οι δικές μου μανίες καταδίωξης. Να φύγω, να φύγω, να φύγω…

Χρόνια φεύγω. Τρέχω πανικόβλητη, προσπαθώντας να αποτινάξω τα σκονισμένα σου σκουτιά, να στραγγίσω το ίδιο μου το αίμα για να απομακρύνω όσα έριξες μέσα στις φλέβες μου με κείνα τα μάτια-βελόνες.

«Όταν θα γίνεις μάνα, θα καταλάβεις». Κατάλαβα. Δεν έχουν όλοι την ικανότητα να είναι γονείς. Δεν αγαπάς από υποχρέωση ή από σωματική ανάγκη. Δεν λατρεύεις επειδή έτσι σου έμαθαν. Δεν θυσιάζεις επειδή αυτό είναι το σωστό. Δεν κοιτάς τα καινούρια μάτια με τα δικά σου παλιά μάτια, σχεδόν μισώντας τα διότι είναι τόσο φρέσκα. Σκύβεις στο μεγαλείο του καινούριου ευγνωμονώντας το σύμπαν που σου έδωσε την ευκαιρία να συμμετέχεις σε αυτό το πανηγύρι της ζωής. Χωρίς να περιμένεις να σου δώσουν παράσημα, χωρίς να κυνηγάς ευχαριστίες, χωρίς να πνίγεις την ύπαρξη που της έδωσες ζωή με τις δικές σου επιθυμίες που ποτέ δεν έγιναν πραγματικότητα. Δεν ζω μέσα από τα παιδιά μου, δεν ζω για τα παιδιά μου, ζω μαζί με τα παιδιά μου μαθαίνοντάς τα να διεκδικούν τη ζωή και την ευτυχία τους. Την δική τους ευζωία. Την δική τους… Είδες μάνα; Εγώ κατάλαβα τελικά… Εσύ;

Advertisements

25 thoughts on “«Όταν θα γίνεις μάνα, θα καταλάβεις»

  1. Παράθεμα: Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι… | Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

  2. βρε λες να εχουμε την ιδια μανα? μολις διαβασα ενα μεγα πονεμενο μερος απο την ζωη μου…κ ακομα θελω να φευγω κ ας εχω γινει μανα…εγω παλι την λυπαμαι, που δεν καταλαβε ποτε.. αλλα μαλλον, εκαναν ως εκει που μπορουσαν…

    • Τι να σου πω Τάνια;
      Όταν έγραψα την επιστολή νόμιζα ότι ήμουν μόνη μου. Ε δεν είμαι…
      Πόσο θλιβερό.

  3. Γιατί δεν σε στειρώσανε σαν τα αδέσποτα?????? Κρίμα στα παιδιά που εγερες στον κόσμο.Μήπως να σε θέσουν υπό δικαστικη απαγόρευση ο αντράς σου (αν δεν τον ξέκανες η η εερμηηη η Μάνα σου (την εστειλες κι’αυτη στον αλλο κόσμο η ζει η κακομοιρα σε ακνένα οικο ευγηριας που φρόντισες να την καταχωνιάσεις) Αμαν κυρά μου τρέλλα που κουβαλας……..Μηπως καμμια λοβοτομή? Σου δίνω ιδεες,αν το καταλαβαινει το ταραγμένο σου μυαλό

  4. Σκοπος ειναι να βρεθει η χρυση τομη αναμεσα στη μανα και το παιδι. Και οι δυο εχουν τα δικια τους για πολλους και διαφορους λογους. Και οι δυο εχουν επισης τα ελαφρυντικα τους. Θελει ισορροπια αλλα προπαντων σκεψη. Πολυ σκεψη. Ευστοχο Αμελι…. Θα το σκεφτομαι κι εγω…..εις τριπλουν! 🙂

  5. Ανατρίχιασα …. Περιγράφεις τή δική μου τή μάνα – ακριβώς … Δέν μπορώ νά ξεχάσω τά νεύρα της , τίς νυχιές στά χέρια μου γιά νά ξεσπάσει … (ήμουνα δέν ήμουνα 5-6 χρονών), τόν καθωσπρεπισμό ,τά ρούχα , τά στολίδια – πού λές , τά γυαλιστερά βάζα καί τραπεζομάντηλα γιά νά τα δεί ο κόσμος , τόν γυναικολόγο πού μέ πήγε σέρνοντας στά 18,5 μου γιά νά δεί άν ήμουνα παρθένα … Τί νά λέω από εδώ τώρα …
    Περάσαν τά χρόνια όμως καί δέν τρέχω πιά !
    Έκανα παιδιά πού τά λατρεύω κι ευτυχώς ζούν εκτός Ελλάδας ! Τούς λέω συνέχεια » Μήν διανοηθείτε νά γυρίσετε πισω » καί ματώνει η καρδιά μου , αλλά αυτά μέ ακούνε νά χαμογελάω συνέχεια …
    Η μητέρα μεγάλωσε πιά , είναι 88 ετών , μέ άνοια στόν καλύτερο Οίκο ευγηρίας … Βλέπεις μιά ζωή καλομαθημένη ήτανε !!! Όποτε μέ βλέπει κλαίει » Τί σού έκανα … Σ’ αγαπάω … εσύ είσαι τό κοριτσάκι μου … » καί τά συναφή .
    Έλα όμως πού τώρα εγώ δέν πονάω πιά ,καί τό χειρότερο απ’ όλα είναι πώς δέν ντρέπομαι πού τό λέω !

    • kai egw ixa kai exo akoma provlimata me thn mana m !alla dn kserw ti na kano! prospatho oso mporo na tn ksexnao alla kai auti olo xirotera ta kani kai me emena k me tn patera m

  6. Αγάπη σημαίνει αποδοχή, ακριβώς.
    Αποδοχή και από εμάς τα παιδιά. Όχι τυφλή, όχι για να μη μας πουν κακά παιδιά. Μα γιατί και κείνοι δεν ήξεραν…
    Μεγάλο το θέμα μιας και η ίδια η αγάπη είναι μεγάλο θέμα. Κατά πόσο είναι ανιδιοτελής, κατά πόσο βασίζεται στην αμοιβαιότητα κι αν βασίζεται στην αμοιβαιότητα κατά πόσο είναι τελικά ανιδιοτελής;

    Σίγουρα σαν παιδιά έχουμε πολλές σπαιτήσεις ειδικά από τους γονείς.
    Νομίζω όμως τελικά οτι πρέπει να είμαστε ανεξάρτητοι. Ανεξάρτητοι γινόμαστε όταν δεν επιζητούμε πια την αγάπη τους.
    Και αν έκαναν λάθος να φροντίσουμε να μην κάνουμε και μεις τα ίδια στα παιδιά μας.
    Και να τα διδάξουμε να συγχωρούν… Και εμάς για την άγνοιά μας…
    Άλλωστε η προσπάθεια από μόνη της αρκεί και φαίνεται. Καμιά μάνα, όσο σκληρή κι αν είναι δε μπορεί να κρύψει την προσπάθεια.

  7. Τέλειο!!! Εύγε!!! Αγαπάμε τον άλλον για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θα θέλαμε εμείς να είναι… Αποδεχόμαστε τη διαφορετικότητα…Δυστυχώς η πλειοψηφία του κόσμου δεν το έχει μάθει…
    «Θα πουν πως βαδίζεις σε λαθεμένο δρόμο αν βαδίζεις το δρόμο σου» Αντόνιο Πόρτσια ‘Φωνές’

  8. ..δε θα γίνω μάνα.. ούτε πατέρας δλδ.. αντε παππούς.. αν υιοθετήσω κάποια μαμά.. 🙂 🙂
    ..δεν έχω καταλήξει.. όπως και με το iQ και eQ.. αν η δυνατότητα να αγαπας είναι κληρονομική ή επίκτιτη.. ίσως μια παραξενιά της χημείας του εγκεφάλου.. ποιός ξέρει; 🙂 🙂
    καλά την εικόνα κάθε φορά που τη βλέπω δακρίζω.. 🙂 🙂
    την καλησπέρα μου 🙂 🙂

    • Καλησπέρα Koulpa (mea)?
      Νομίζω ότι δεν είναι κληρονομική. Κάτι άλλο είναι. Ψάχνω να το βρω κι εγώ. Σιγά μην έχω τις απαντήσεις 😀 😀

  9. Αγάπη σημαίνει (μεταξύ άλλων) αποδοχή. Να είμαστε εκεί να τα στηρίζουμε και να τα ενθαρρύνουμε όπως και όταν το χρειάζονται. Να τους δείχνουμε, όχι απλά να τους (τη) λέμε. Να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι επέκταση του εαυτού μας. Πόσο ναρκισσιστική προσέγγιση της αγάπης είναι αυτή!!! Ίσως να μη μου κάνει εντύπωση όταν δε βρίσκω τέτοια αγάπη από το άλλο φύλο. Αλλά από τους γονείς τους ίδιους… με κάνει έξαλλη! Όμως, όταν το καλοσκέφτομαι… όταν ο άνθρωπος δεν ξέρει να αγαπάει, δεν ξέρει να αγαπάει κανέναν. Ούτε τον εαυτό του, ούτε τους άλλους, ούτε τα ίδια του τα παιδιά. Κι ας νομίζει! Γιατί στο παιδί δεν αρκεί το «γάλα», χρειάζεται και το «μέλι».
    Μία εικόνα πραγματικής προσφοράς και αγάπης που μου ήρθε συνειρμικά: http://annyxi.files.wordpress.com/2011/07/giving.jpg

    • «… όταν ο άνθρωπος δεν ξέρει να αγαπάει, δεν ξέρει να αγαπάει κανέναν. Ούτε τον εαυτό του, ούτε τους άλλους, ούτε τα ίδια του τα παιδιά.»

      Πόσο μεγάλη αλήθεια είναι αυτό!!!
      … και πόσο πόνος υπάρχει όταν δεν υπάρχει αγάπη, είναι όλα τόσο δύσκολα, αδιάβατα και αδιέξοδα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: