Η προπαίδεια των οργασμών

«Φιλενάδα, δεν φαντάζεσαι! Δεν φαντάζεσαι τι βρήκα σου λέω…» Η φαντασία μου άρχισε να οργιάζει στο δεύτερο δεν φαντάζεσαι της Ελεονώρας και στο τρίτο ήδη κάλπαζε. «Μα, δεν φαντάζεσαι…» συνέχισε. Φανερά ενοχλημένη «αφού φαντάζεσαι ότι δεν φαντάζομαι, δεν μου λες και μένα για να φύγω από τα σκοτάδια της αμελούς φαντασίας μου και να μπω στο νόημα;» ανακάθισα και την κοίταξα προσεκτικά. «Ένα θα σου πω μόνο! Τέσσερις φορές σε δυόμισι ώρες…» πέταξε την φράση αφήνοντας το τελικό «ς» να περιίπταται και να σέρνεται γεμάτο υποσχέσεις. Δεν χρειαζόταν να μου πει άλλα. Κατάλαβα. Όταν μια γυναίκα χρησιμοποιεί τη λέξη «φορές» και την συνοδεύει με μονάδα μέτρησης χρόνου σίγουρα δεν εννοεί τις φορές που έλουσε τα μαλλιά της σε ένα βράδυ ή τις φορές που πέρασε κόντρα τα πόδια της για να γίνουν λεία και γυαλιστερά..

«Χμ…» πήρα την σκυτάλη. «Χμ» ξαναέκανα και την ανάγκασα να ανάψει τσιγάρο πριν από την προκαθορισμένη ώρα. «Τι χμ ε; Τι χμ;» πέρασε στην επίθεση. «Σου λέω τέσσερις φορές σε δυόμισι ώρες και συ κάνεις χμ. Σου λέω ότι πρόκειται για τον άντρα των ονείρων μου, καταλαβαίνεις;» Η αντίδρασή μου (ένα ακόμα χμ) δεν την ικανοποίησε, τ’ αντίθετο μάλλον. Ένιωσα σχεδόν τις σκέψεις της ως ελατήρια να τινάζονται έξω από το κεφάλι της και να επιτίθενται στην επιφυλακτικότητά μου. Σχεδόν μπορούσα να τις ψηλαφίσω έτσι όπως στριφογύριζαν μπροστά μου. Άπλωσα το χέρι και τις άγγιξα, αναγκάζοντας τη φίλη μου να υπαναχωρήσει και να αναρωτηθεί για την πνευματική μου ισορροπία. Είδα στα μάτια της ένα φιλικό οίκτο «Καημενούλα» σκεφτόταν «αντιδράς έτσι διότι δεν σου έχει συμβεί, ε; Αχ πόσο σε καταλαβαίνω… Στο χέρι το “πήρα” σου λέω».

Κατέβασα το χέρι και έγειρα στην καρέκλα μου. Οι δικές μου σκέψεις δεν ήθελαν να βγουν έξω. Γυρνούσαν και έκαναν κωλοτούμπες μέσα στο κορμί μου, αρνούμενες να εξωτερικευθούν. Θυμήθηκα την συζήτηση που είχα με εκείνον τον πρώην μου καθώς προσπαθούσε να με πείσει να βρεθούμε ξανά. «Είναι ποτέ δυνατόν να ξέχασες τι ζήσαμε; Είναι ποτέ δυνατόν; (η επανάληψη ως γνωστόν βοηθά στην εμπέδωση). Πέντε φορές! Πέντε! (Ναι φιλενάδα, μου έχει συμβεί και μένα. Και σε άλλες φαντάζομαι). Πέντε! Δεν ξεχνιούνται αυτά… Πέντε! (Πέντε να είναι οι αποδεπόλοιπες στιγμές της συνομιλίας μας  αλλά τέλος πάντων, το προσπερνάω για να έχει κάποιο νόημα το γραφτό)». Αφού βαρέθηκα να ακούω τους αριθμούς του νούμερου να κουδουνάνε μέσα στο μυαλό μου, έκανα μια απλή ερώτηση στον πολύφερνο εραστή «Έχεις δίκιο, όπως πάντα άλλωστε (χεχε). Θα μου λύσεις όμως μια απορία; Αν εσύ πέντε, εγώ πόσες;» (Αφού το πήγαμε στην προπαίδεια, ας το συνεχίσουμε σε επίπεδο ανηλίκων λοιπόν).

Η απάντησή του έσπρωξε το χέρι μου που κρατούσε το ακουστικό στην τηλεφωνική συσκευή με δύναμη και ταχύτητα ζηλευτή: «Ε μα, αν εγώ πέντε, εσύ τουλάχιστον δεκαέξι». Κοιτούσα τους αριθμούς της συσκευής και προσπαθούσα να κάνω τον πολλαπλασιασμό (μηδέν επί πέντε ίσον μηδέν ή μηδέν επί πέντε ίσον δεκαέξι;) Αναρωτιόμουν πόσο νούμερο ήταν ο τυπάκος, πόσο νούμερο ήμουν εγώ,  από πού προέκυψαν οι δεκαέξι (!) και πού πήγαν εκείνοι οι τέσσερις που χάθηκαν κάπου στην προπαίδεια. Είχαμε περίοδο εκπτώσεων και γω δεν το είχα πάρει χαμπάρι; Αν ήμουν καλύτερος άνθρωπος θα έπρεπε να σκεφτώ ότι μου είχε κάνει κι έναν δώρο αλλά δεν είμαι, οπότε προτιμώ την εκδοχή των εκπτώσεων.

Η έκφρασή μου πρέπει να ήταν ιδιαίτερα συννεφιασμένη όταν σήκωσα τα μάτια να κοιτάξω τη φιλενάδα μου. Την ξέρει αυτήν την έκφραση. Δίπλωσε τα χέρια στο στήθος για να δεχτεί την απολύτως προβλέψιμη ερώτησή μου «Και συ πόσες φορές ρε φιλενάδα; Αν αυτός τέσσερις εσύ πόσες;» έκανα και πήρα μια βαθιά τζούρα αέρα ελπίζοντας το οξυγόνο να διαλύσει τις μαύρες σκέψεις μου. «Ε δεκαέξι βέβαια, τι ερωτήσεις είν’ αυτές!» η απάντησή της κύλησε πάνω στο ελατήριο που έβγαινε από το κεφάλι της και έπεσε πάνω στο πόδι μου, τσουρουφλίζοντάς με.

Άνοιξα την τσάντα μου και μ’ ένα πρόχειρο κατακίτρινο ποστ-ιτ μάζεψα από το πόδι μου τη δική μου σκέψη που κύλησε πάνω στην απάντησή της «Όσο οι άντρες αποδεικνύουν τον ανδρισμό τους με τις φορές και την ενασχόλησή τους με την εμπορική αλληλογραφία (μέσα-έξω, μέσα-έξω) οι γυναίκες θα λογαριάζουν και θα ψάχνουν το ιδανικό αποτέλεσμα στις ασκήσεις επί χάρτου για να αποδείξουν πόσο γυναίκες είναι…»

Τουλάχιστον η φιλενάδα μου ξέρει καλύτερη προπαίδεια από το νούμερο. Κάτι είναι κι αυτό.

Advertisements

12 thoughts on “Η προπαίδεια των οργασμών

  1. χαχαχαχα τέσσεριςςςςς ;;; όπως είμαι τώρα.. και η σκέψη τους με κουράζει.. και σε δυόμιση ώρες;;; γιατί τόση βιάση;;; και το 16 που το βάζεις;;; πολύ αθλητικό μου κάνει.. και με κουράζει ακόμα περισσότερο.. κάτι σε σκυταλοδρομία.. δε ξέρω.. και τελικά; είναι αυτό ευχάριστο από μόνο του; ή είναι η άμιλα και το ρεκόρ που ευχαριστεί;.. 🙂 🙂
    πάω να ξαλπώσω λίγο.. την καληνύχτα μου 🙂 🙂

  2. Κατά την ταπεινή μου άποψη και εμπειρία ο άθλος είναι σε δυόμιση ώρες μία και καλή. Να μπορεί δηλαδή να συγκρατήσει την ορμή του το»αγοράκι» για να απολαύσει και να προσφέρει το «δώρο της Ηδονής»και στον εαυτό του και στην σύνροφό του.

    • Νομίζω πως η λογική σας κινείται επίσης στο επίπεδο των μετρήσιμων μεγεθών. Σε μιά τόσο πολυσύνθετη και έντονη ψυχοσωματική εμπειρία όπως αυτή της ερωτικής επαφής πρέπει να αποδίδουμε το κύρος που της αναλογεί. Κάθε συζήτηση περί αριθμών την υποβαθμίζει ως γεγονός και νομίζω πως από αυτό το πνεύμα εμφορείται (επιτυχώς) το σχετικό κείμενο της Amelie Law. Ωστόσο μπαίνω στον πειρασμό να σχολιάσω τις απόψεις σας επειδή είμαι ένας απλός τσομπανάκος και δε διεκδικώ τίτλους. Από αυτό που θεωρείτε άθλο (δυόμιση ώρες μιά και καλή) συμπεραίνω οτι συγχέετε τον οργασμό με την εκσπερμάτιση. Το τελευταίο πράγμα που μ’ ενδιαφέρει σε μιά ερωτική επαφή είναι η εκσπερμάτιση. Από το αντάμωμα του βλέμματος μέχρι τη θωπεία, το φιλί και τη σύρραξη που ακολουθεί, υπάρχει μια απίστευτη μαγεία, τέτοια που η εκσπερμάτιση να είναι, ειλικρινά, ήσσονος σημασίας. Εμείς οι παλιοί και ώριμοι άντρες που φροντίζουμε να φρενάρουμε λίγο τη βιασύνη των σύγχρονων γυναικών που τις απομαγεύει, το γνωρίζουμε πολύ καλά αυτό.

      • Κάθε άλλο παρά απλά είναι τα λεγόμενά σας, τσομπανάκε.
        Η βιασύνη των σύγχρονων γυναικών. Ω τι θέμα βάλατε στο ταμπλό…
        Την καλημέρα μου!
        Έχω να σκεφτώ 😀

  3. Μετά τους «Αναλφάβητους του έρωτα», στους «Αρχάριους του Σεξουαλικού άβακα» : Ξύνεις πληγές που, όλοι φέρουμε τις ουλές τους, αλλά θα τις κρύψουμε πίσω από μακρυμάνικα πουκάμισα (ή,διάολε, πίσω απ’το χαμόγελο της επιτυχίας και την κραυγή «ΠΕΝΤΕ!».

    Αν δεν μπορέσεις να δεις πίσω απο αυτό, τότε συγχαρητήρια: είσαι ένας ακόμα υποψήφιος να κλωσήσει το αυγό της αυτο-επιβεβαίωσης (το οποίο περιμένεις να είναι χρυσό,αλλά τελικά,βγαίνει από εκεί μια μούντζα. «5» ντε!!)

  4. Εξαιρετικό!!! … και εξαιρετικά αληθινό!!!
    … με ελάχιστες, πολύ ελάχιστες …. αντρικές εξαιρέσεις
    (θέλω να ελπίζω πως οι γυναίκες δεν είναι πια ότι ήταν και διεκδικούν τους οργασμούς τους)
    … η τραγική πλειοψηφία, όμως, λειτουργεί ακριβώς με αυτόν τον τρόπο
    (κατά την ταπεινή μου άποψη κι εμπειρία)!!!
    Δήμητρα Ξ.

    • Δήμητρα,
      Σε τιμά ιδιαίτερα ότι σχολίασες το συγκεκριμένο κείμενο που το παρακολουθώ με ενδιαφέρον από την στιγμή που το ανάρτησα.
      Κλικ επί κλικ στα μουγκά (έχει κάνει ρεκόρ), μα στα φανερά (μπλογκ/φέισμπουκ/τουίτερ) σα φωνή βοώντος εν τη ερήμω δείχνει, βρε παιδί μου. (Ήμουν σίγουρη περιττό να στο πω).
      Φαίνεται ότι οι αλήθειες μας πονάνε πολύ. Ακόμα.
      Μάλλον διότι δυστυχώς είναι ακόμα αλήθειες. Ακόμα.
      Ελπίζω όχι για πολύ
      Την καλησπέρα μου
      🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: