Σχολικές και όχι μόνο απορίες

Σάλος έχει προκληθεί για την έλλειψη σχολικών βιβλίων. Η υπουργός αναγκάστηκε να ζητήσει συγνώμη για την σοβαρή καθυστέρηση. Οι αναρτήσεις στο internet δίνουν και παίρνουν, οι σχολιαστές συναγωνίζονται σε φαντασία τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων ιστορίας και εγώ απορώ. Ειλικρινά απορώ. Διότι προφανώς όλοι τούτοι που γράφουν, αναρτούν, πατάνε λάικ και κόντρα λάικ, σχολιάζουν και ξανασχολιάζουν δεν είναι γονείς. Αν ήταν θα ήξεραν ότι τα σχολικά βιβλία τον μόνο ρόλο που παίζουν είναι αυτόν της ασπίδας στο τέλος της χρονιάς για τα μπουγέλα και τις νερόμπομπες.

Ποιον παραμυθιάζουμε; Τους ίδιους μας τους εαυτούς; Εμείς δεν είμαστε που ανεχόμαστε στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς να καταθέτουμε τον προϋπολογισμό ενός μήνα για την αγορά γραφικής ύλης για τα βλαστάρια μας; Εμείς δεν πηγαίνουμε στο σχολείο ζαλωμένες/οι με την καινούρια μυρωδάτη τσάντα, φίσκα στους μαρκαδόρους, ξυλομπογιές, κανσόν πολύχρωμα και χαρτί Α4; Εμείς δεν είμαστε που προσλαμβάνουμε δάσκαλο για να βοηθάει τα μικρά μας από την Δευτέρα δημοτικού, που επιμένουμε στην δεύτερη γλώσσα από την Τετάρτη ίσως και από την Τρίτη δημοτικού και που σπεύσαμε να προμηθευτούμε το θρυλικό νέτμπουκ της α’ γυμνασίου δύο χρόνια πριν ίσα για να δούμε το παιδί μας να το κάνουν τόπι στο ξύλο οι παλικαράδες στο δρόμο για να του το κλέψουν ή το οικιακό μας δίκτυο να πήζει στους ιούς από τα τσοντοσάιτ που το βλαστάρι μας ανακάλυψε μαζί με το πουλί του;

Εμείς δεν είμαστε που όταν μας μίλησαν για το κυβερνοσχολείο κουνήσαμε το κεφάλι συγκαταβατικά «αυτά δε γίνονται στην ψωροκώσταινα» και γυρίσαμε από την άλλη για να συνεχίσουμε την ψιλή κουβεντούλα με την Μαρίκα για το αποτυχημένο χτένισμα της Κλαίρης. Εμείς δεν είμαστε που συνεισφέρουμε κάθε χρόνο στο «δώρο της δασκάλας» για να «προσέξει» το παιδί μας, που όταν γυρνάει στο σπίτι εκνευρισμένο, ενοχλημένο, θυμωμένο από τις αβλεψίες, τις αστοχίες και τις ανοησίες εν τέλει που του μεταλαμπαδεύουν με τόση ευκολία ανεκπαίδευτοι, βαριεστημένοι, αποτυχημένοι δάσκαλοι και καθηγητές κουνάμε το κεφάλι και βάζουμε το χέρι ακόμα πιο βαθιά στην τσέπη για να προσλάβουμε άλλον ένα δάσκαλο ή καθηγητή; Για να προοδεύσει το βλαστάρι μας. Για να μορφωθεί. Όπως μορφωθήκαμε εμείς. Και οι δίπλα. Και οι παραδίπλα. Και αποκτήσαμε κριτική σκέψη και συνείδηση και άποψη. Τέλος πάντων.

Εμείς είμαστε. Είμαστε οι πολίτες μιας χώρας που όλα συμβαίνουν πίσω από την πλάτη μας, χωρίς την συμμετοχή μας. Είμαστε οι πολίτες μιας χώρας που δεν φέρουμε ευθύνη για τις αποφάσεις της ηγεσίας που εκλέξαμε, που στηρίξαμε, που τροφοδοτήσαμε με την ανοχή και την σιωπή μας. Είμαστε οι πολίτες μιας χώρας που η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της δεν διαβάζει ούτε ένα βιβλίο μετά την αποφοίτηση από το σχολείο. Είμαστε οι γονείς που έχουμε ως βασική μας αποστολή να κάνουμε τα παιδιά μας μικρογραφίες του μικροαστού, χωρίς όνειρα και επιδιώξεις εαυτού μας. Είμαστε οι γονείς που παραφουσκώνουμε τα παιδιά μας με συντήρηση, που ονειρευόμαστε να τα δούμε επιστήμονες, γιατρούς, δικηγόρους, αρχιτέκτονες, αδιαφορώντας για το αν τα δικά μας όνειρα είναι διάφορα από τα δικά τους. Είμαστε οι γονείς που ταϊζουμε, ποτίζουμε, χτενίζουμε, ντύνουμε, κοιμίζουμε και εν τέλει αποκοιμίζουμε γενιές και γενιές. Δεν ακούμε, δεν βλέπουμε, δεν συμμεριζόμαστε, δεν συμπονάμε. Αναπαράγουμε ό,τι μας έμαθαν οι κατοχικές και μετακατοχικές γενιές, αρνούμενοι να δούμε ένα πόντο πέρα από την μύτη μας. Ω μα ναι! Αγωνιούμε! Αγωνιούμε για την αποκατάσταση των παιδιών μας χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι για να έρθει η αποκατάσταση, πρέπει να αλλάξει η κατάσταση. Άλλωστε, είναι γνωστό, για όλα φταίει το κράτος. Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Εμείς…

Advertisements

15 thoughts on “Σχολικές και όχι μόνο απορίες

  1. Παράθεμα: Άννα να … τα Πολυμέσα! | ophilos

  2. Πολύ καλές σκέψεις που καταδεικνύουν μερικές από τις στρεβλώσεις της ελληνικής κοινωνίας. Δεν είναι βέβαια έτσι τα πράγματα για όλους, αλλά η μεγάλη μάζα των ελλήνων μεσοαστών κινείται με τους χτύπους του ταμπούρλου της υπερ-κατανάλωσης και της «αγανακτισμένης» δημοκρατίας. Ως εκπαιδευτικός γνωρίζω τη κακή χρήση των βιβλίων και κατά τη διάρκεια της χρονιάς αλλά και στο τέλος της (όχι φυσικά ως εκπαιδευτικό μέσο, αλλά ως μέσο εκτόνωσης της δημιουργικότητας ή της επιθετικότητας των μαθητών). Αυτή όμως δεν κάνει αυτόματα την ύπαρξή τους περιττή. Δεν είναι το μέσο που βλάπτει, αλλά η έντονη απαξίωση του σχολείου ως θεσμός.

    • Κύριε Παναγιωτακόπουλε θα συμφωνήσω απολύτως. Προφανώς δεν είναι περιττή η ύπαρξη των βιβλίων. Εφόσον το περιεχόμενό τους είναι συμβατό προς τις ανάγκες της κάθε ηλικίας και προς τη νέα πραγματικότητα όπως αυτή διαμορφώνεται. Η αγανακτισμένη δημοκρατία είναι κάτι που με απασχολεί ιδιαιτέρως τον τελευταίο καιρό. Έχω την αίσθηση ότι πρέπει να κάνουμε σοβαρή δουλειά με τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας για να ξεφύγουμε (σε πολλά χρόνια) από τον φαύλο κύκλο της μεταπολιτευτικής περιόδου. Την καλησπέρα μου 🙂

  3. Εγώ νομίζω πως αυτό που μόλις διάβασα είναι χάσιμο χρόνου, παρότι συμφωνώ με τα περισσότερα. Όταν δεν προτείνει κάποιος λύσεις αλλά αναπαράγει γκρίνια και επισημαίνει μόνο τα αρνητικά (δεν μπορεί οι γονείς να μην κάνουν τίποτα σωστά, δεν μπορεί όλοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να είναι ανεπαρκείς) δεν προσφέρει τίποτα στον αναγνώστη παρά μόνο του (μας) μεταφέρει την αγανάκτησή του. Εκτός και αν η γραφή είναι ένα είδος δημιουργικής εκτόνωσης.O/Η Manuel πάλι τα λέει ωραία btw.

    • Ευχαριστώ για το σχόλιο. Σημειώστε το όνομά μου και το μπλογκ μου παρακαλώ.
      Για να μην ξαναχάσετε τον χρόνο σας.
      Ο Manuel πάντα ωραία τα λέει.
      Την καλημέρα μου

  4. μια χαρά τα λέτε.. ευτυχώς δεν έχω τέκνα.. δε θα τα έστελνα στο σχολείο.. και σίγουρα δε θα με ενδιέφερε αν βγήκαν τα βιβλία.. 🙂 🙂
    δεν είναι τα βιβλία το πρόβλημα.. κατά τη γνώμη μου.. είναι ο προσανατολισμός της εκπαίδευσης.. 🙂 🙂
    την καληνύχτα μου 🙂 🙂

  5. Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. ΙΣΑ-ΙΣΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΙΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΥΣΕΙΣ.
    ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΚΙΣΤΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΚΑΙ Η ΜΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ. ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΚΡΙΚΟΣ ΑΝΟΡΓΑΝΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΗΓΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ ΕΞΙΣΟΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ Ή ΠΙΟ «ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΑ» ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ ΥΠΔΒΜΘ.
    ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΛΥΝΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ, ΕΓΚΥΚΛΙΩΝ, ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΚΛΠ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΠΑΛΩΣΕΙ ΒΙΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΧΕΙΡΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ.
    ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ, ΔΥΣΚΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΕΜΠΙΣΤΕΥΘΟΥΜΕ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ.
    ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ Η ΚΥΡΙΑ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ… (ΕΩΣ ΤΩΡΑ)…

    • Συμφωνούμε αγαπητέ Γιώργο.
      Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Νομίζω ότι εν τέλει θέλουν να δημιουργούν προβλήματα παρά να λύνουν.
      Την καλησπέρα μου 🙂

  6. Έχετε απόλυτο δίκιο. Δυστυχώς. Και σαν σχόλιο επισυνάπτω την γνώμη μου.

    Θέμα: Παιδεία. Αγωνιστές του κώλου.
    Γίνεται μεγάλο θέμα τις τελευταίες ημέρες από εμάς τους γονείς σχετικά με την καθυστερημένη παράδοση των βιβλίων της καινούργιας σχολικής χρονιάς. Ατέλειωτες κουβέντες μεταξύ μας και αμέτρητες αγωνιστικές αράδες σε posts στο Facebook, καυστικές ατάκες στο twitter, εμπνευσμένα » κατηγορώ» στα blogs. Ανακαλύψαμε για άλλη μια φορά τι φταίει και τα παιδιά μας αδιαφορούν για το σχολέιο. Η καθυστέρηση των τυπωμένων βιβλίων. Αν είχαν παραδοθεί στην ώρα τους τα παιδιά μας θα έτρεχαν κάθε πρωί με δίψα μάθησης να χωθόυν στις αίθουσές τους. Και τα δικαιολογούμε κρώζοντας αγωνιστικά, σηκώνοντας παντιέρες αγανάκτησης γιατί το κράτος, για άλλη μια φορά, φρενάρει τα παιδιά μας στον ορμητικό τους καλπασμό στην μάθηση και την πρόοδο!
    Ξέρετε ποιά είναι η γνώμη μου? αυτό που μας ενδιαφέρει έιναι να ποστάρουμε την αγανάκτησή μας, να διαφημίσουμε τον «αγώνα» μας, να «αναρτήσουμε» την αδιαφορία και την άγνοιά μας. Αν το ζητούμενο για εμάς τους γονείς ήταν η πρόσβαση των παιδιών στην γνώση μέσω των βιβλίων, αν η αγωνία μας ήταν ουσιαστική και όχι αμπελοφιλοσοφίες της καφετέριας, θα μιλούσαμε στα παιδιά μας και όχι στους » φίλους» μας στο Facebook ούτε στους » ακόλουθούς» μας στο twitter, εμείς οι ηγέτες του Διαδικτύου! Αν θέλαμε να ασχοληθόυν τα παιδιά μας με το σχολείο, θα τα ενθαρρύναμε να χρησιμοποιήσουν το μαραφέτι που έχουν ΌΛΑ δίπλα στο μαξιλάρι τους. Θα τους λέγαμε πως, για πρώτη φορά στην ιστορία των ελληνικών σχολείων τα βιβλία είναι ΕΚΕΙ πριν καν αρχίσει η σχολική χρονιά. Αναρτημένα σε μορφή PDF και HTML στο διαδίκτυο. Ναι, καλά ακούσατε. Εκέι που είμαστε κι εμείς καθημερινά ατέλειωτες ώρες. Παρδαλίζοντας με γνωστούς και αγνώστους προβάλοντας το -αναβαθμισμένο λόγω του άϋλου της υπόστασής μας – εγώ. Δεν χρειάζεται να αγωνιστούν πια οι κανακάρηδές μας δανειζόμενοι διανύοντας χιλιόμετρα ένα βιβλίο χιλιοσκισμένο, όπως έκαναν κάποια παιδιά, πολλά χρόνια πίσω, για να «γίνουν «άνθρωποι».
    Τα βιβλία βρίσκονται εκεί, στην διάθεσή τους. Αρκεί να τα ενθαρρύνουμε κΑι να τους δείξουμε πως το netbook, laptop ή iPad τους, μπορεί να κάνει και άλλα πράγματα εκτός από chat. Αλλά θα πρέπει να σταματήσουμε εμείς το chat, για να τους το δείξουμε. Και μάλλον μας πέφτει λίγο βαρύ αυτό. Ας συνεχίσουμε τον αγώνα!!! Είναι πιο εύκολο να κουνάς virtual παντιέρες από το να δεις ποιά είναι η ουσία και που είναι το πρόβλημα. Και το κυριότερο: Πόσο απλή είναι η λύση. Και για τα λίγα παιδιά που πραγματικά δεν έχουν ούτε αυτή την δυνατότητα. Θα βρούμε λύση και γι αυτά. Ίσως μάλιστα αυτά να είναι και τα μοναδικά που δεν την χρειάζονται. Έχουν ήδη δανειστεί τα περσινά σκισμενα βιβλία άλλων παιδιών. Κάποια από αυτά διανύοντας χιλιόμετρα…

  7. ναι,εμεις ειμαστε ευστοχοτατη μου..εμεις,που ουτε με με λοστο δεν ανοιγουμε τα γκαβα μας,να κοιταξουμε περα απ’την φορμολη…αλλα λιγα μας εχωσες…χωσε κι’αλλα,τι να μας κανουν αυτα!ξεβαφτισε μας,ριξε χαστουκια,για οποιον εχει ακομη μαγουλα που κοκκινιζουν..την καλησπερα μου.

  8. Παραθέτω απόσπασμα από σχετική συζήτηση με άτομο προβληματισμένο για το θέμα. Λέει λοιπόν η τύπισσα:
    «Η κόρη μου άρχισε σχολείο χωρίς βιβλία, μονο με την ΑΝΤΙΓΟΝΗ, τα υπόλοιπα τους είπαν να τα βρούν στο ψηφιακό σχολείο στο ίντερνετ. Πάντως είμαι κατά των σχολικών βιβλίων και υπέρ του να συνθέτει ο κάθε καθηγητής με την τάξη τη βιβλιογραφία ανάλογα με τους διδακτικούς στόχους κάθε μαθήματος. όπως γίνεται στη Γαλλία πχ όποθυ η βαφτιστήγρα μου αγόραζε πάντα φτηνά τα βιβλία της από ειδικά βιβλιοπωλεία για σχολικά βιβλία δεύτερο χερι. Στο τέλος της χρονιάς τα πουλούσε πάλι κι έπαιρνε τα λεφτυά που θα έδινε την άλλη χρονιά. Τα βιβλιοπωλεία βγάζουν ένα οριακό, οριακότατο, κέρδος από αυτά, αλλά σε μας πού τέτοια, ο βιβλιοπώλης υπολογίχει μια 200άρα τζίρο από κάθε παιδί β’ βάθμιας εκαπίδευσης, τετράδια σάκες βοηθήματα κλπ Και μετά σου λέω εγώ πού πάσει και η μπίζνα με τα βοηθήματα, σε ποιο βοβλίο θα γραφεί βοήθημα, αφού πχ κάθε γτάξη κάνει τα δικά της από έναν ευρύτατο και διαρκώς ανανούμενο κατάλογο βιβλίων…. Αλλά αυτή τη στιγμή αυτά είναι άλλα λόγια…»

    • Μανώλη ευχαριστώ.
      Η άποψή μου προσεγγίζει αυτήν της τύπισσας. Ευχαριστώ πολύ. Τέτοια μοιράσματα με κάνουν να νιώθω λίγο καλύτερα.
      🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: