έγχυση (βράδυ – πρωί)

Μάγκα μου,  πόσο εύκολο είναι να ονειρεύεσαι ότι είσαι ακόμα και το χειρότερο των άλλων που μπορεί να είναι το καλύτερο για σένα, δε λέω. Πόσο εύκολο είναι να γίνεσαι όσα νομίζεις. Να λες όχι, ναι, σε θέλω, φύγε, μείνε όχι ξανά, σε νοιάζομαι, δεν σε σκέφτομαι. Να παραιτείσαι, να μένεις άφραγκος, να τρως χτεσινά αποφάγια και να κουνάς τον κώλο σου σε πρόθυμους εραστάδες και εύκολους, μικρόψυχους, εφήμερους α-συντρόφευτους. Μάγκα μου, πόσο εύκολο είναι να γίνεσαι πρωταγωνιστής σε θέατρο έστω μιας γαμημένης θέσης όταν δίνεις λογαριασμό μόνο στα τρία προφυλακτικά γεμάτα σπέρμα που τα έστειλες από το μπαλκόνι, γελώντας με τα μούτρα του μαλάκα του γείτονα που θα τα βρει το πρωί πάνω στο καπώ του καινούριου του τζιπ.

Εγώ είμαι αλλιώς. Εγώ δεν μπορώ να πουλάω την σκόνη για καταλαγιασμένη άποψη, ούτε τις κατσαρίδες για καινοτόμες προσεγγίσεις ενός όψιμου αστικού τοπίου. Στις οχτώ το πρωί χτυπάει το κουδούνι του σχολείου και κάθε μέρα πρέπει να υπάρχει φαγητό στην κατσαρόλα. Τα ρούχα πρέπει να είναι καθαρά, για το σιδέρωμα δεν θέλω να μιλήσω τώρα, ούτε για τα όρια, ούτε για την αγωνία. Άστο σου λέω. Δεν πρόκειται να καταλάβεις. Εσύ ονειρεύεσαι στοιβαγμένους καναπέδες, τουαλέτες και σακούλες σκουπιδιών πίσω από εξώπορτες καθώς ξεδοντιάρικα στόματα που βρωμολογάνε χαχανίζουν επειδή κοροϊδεψαν τον σπιτονοικοκύρη. Ενώ εγώ ονειρεύομαι να βρω τα λεφτά για να πληρώσω την επόμενη δόση του στεγαστικού, τον χασάπη και τον μανάβη, τον βερόπουλο, τον σκλαβενίτη και τον καρφούρ, τα σπρίντερ στορς και τα ικέα. Μη φανταστείς ότι κάνω τρελά όνειρα. Του πενηντάρικου τα όνειρα κάνω, απ’ αυτά που κάποτε τα είχαμε για τον πούτσο και τώρα δε με αφήνουν να κοιμηθώ. Ξύπνια τα ονειρεύομαι τα όνειρα του πενηντάρικου, μαζί με το κουδούνι του σχολείου, τα ασιδέρωτα ρούχα, το τηλέφωνο που δεν χτυπάει, την ζωή μου που κάηκε, τα μαλακισμένα μυαλά που μου τρυπάνε τα μάτια.

Γι’ αυτό σου λέω, άστο. Κάτσε εσύ με τα τρύπια σου όνειρα. Να φαντάζεσαι ότι είσαι στην κόλασή σου. Να κυνηγάς δαίμονες προσκαλώντας τους να σε αλυσοδέσουν. Κι αν δεν υπάρχουν να τους κατασκευάζεις. Γιατί τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς δαίμονες; Θα παραήταν μικροαστική και δεν κάνει… Κι άσε με εμένα στη δική μου κόλαση. Να καίγομαι φορώντας τις γόβες μου, κόκκινες γόβες φοράω για να είμαι ταιριαστή, χαμογελάω για να μη γίνομαι στόχος, καπνίζω βαριά τσιγάρα από συνήθεια μη νομίζεις, μου έμεινε χούι από την παράδοξη εφηβεία μου, σλιμ θα κάπνιζα τώρα αν μπορούσα, σλιμ με άρωμα μεντόλ, για να μη γίνομαι στόχος, πίνω αμαρέτο με χυμό πορτοκάλι για να μυρίζω όμορφα και κρύβομαι πίσω από το ζελέ των μαλλιών μου. Είπαμε… να μη γίνομαι στόχος. Οι δαίμονες τρέχουν πίσω από σκουπίδια, ξινισμένο αλκοόλ και ψέματα. Είπαμε… να μη γίνομαι στόχος. Μη λέμε τα ίδια συνέχεια. Το μεσημέρι πάλι.

Advertisements

5 thoughts on “έγχυση (βράδυ – πρωί)

  1. …και μάλλον δεν ονειρευόμαστε, όμορφα όνειρα, μαγικά, και μας πήραν αμπάριζα.

  2. μπα.. εγώ που είμαι μόνος.. ούτε κουδούνι.. ούτε φαί.. και του τάληρου όνειρα μπορώ να κάνω.. παντα υπάρχει πιό πάνω και πιό κάτω.. 🙂 🙂
    την καλησπέρα μου.. κι όνειρα φθινά.. 🙂 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: