Άστο, θα το κάνω εγώ για σένα

Θέλω να σου μιλήσω για την μοναξιά μου. Σαράντα χρόνια μοναξιάς δεν φτάνουν τα εκατό, το ξέρω. Αλλά εγώ για σαράντα θέλω να σου πω. Η μοναξιά μου δεν είναι από χώμα, αλληνής είναι τούτη η μοναξιά και ούτε τσεκούρι είναι που γύρω από τα κεφάλια μας γυρίζει. Ξένη είναι κι αυτή.

Η δική μου η μοναξιά, μυρίζει κολλημένα αποφάγια σε άπλυτα πιάτα. Δεν κοιμάται τις νύχτες, φοβάται το σκοτάδι και τις μέρες φοράει βαρύ μέικ-απ για να κρύβει τους μαύρους κύκλους. Είναι που δεν θα σου πω πόσο σου μοιάζει η μικρή σου κόρη. Είναι που σε βλέπω σε ανάλυση 1024×768 και δεν μπορώ να αγγίξω τα χείλη σου ή να μυρίσω την ανάσα σου. Δεν ξέρω αν άλλαξε η μυρωδιά ή η υφή του δέρματός σου.

Η δική μου μοναξιά είναι χτυπήματα σκόρπιων πλήκτρων που τα πετάω στο χάος και αφουγκράζομαι αν θα φτάσουν κάπου. Είναι λεφτά που σκορπίστηκαν, υποσχέσεις ότι θα γινόμουν μια άλλη που τσαλαπάτησα, χρόνια που ξέχασα, ληγμένες επιταγές, δικαστήρια που έγιναν ερήμην μου, ποτήρια που έσπασα μπας και βρω μέσα στα κομμάτια τον ολόκληρο εαυτό μου.

Η δική μου μοναξιά ουρλιάζει μες τον λαβύρινθο του αυτιού μου, μόνο για μένα, μόνο για μένα. Κανείς δεν την βλέπει, κανείς δεν την αντιλαμβάνεται. Σέρνεται σε σκοτεινά μονοπάτια κι έρχεται ντυμένη στα μαύρα. Φτηνή θεατρίνα, ξεχασμένη στην γωνιά, με το μπουλούκι της πεθαμένο από καιρό σε άλλη πόλη.

Η δική μου μοναξιά τρώει από τα σκουπίδια, παρασύρεται από αγκουσεμένα αεράκια και καυσαέρια, βρωμάει το χνώτο της και οι μασχάλες της είναι ιδρωμένες, σκίζει χαρτιά, μασάει μολύβια, πατάει αναίτια κλικ, μείνε λίγο εδώ, μη με αφήνεις μόνη, φοβάμαι σου λέω. Η δική μου μοναξιά δεν έχει ναρκωτικά, αλκοόλ, σκοτεινά δωμάτια, δυνατή μουσική και ατέρμονες συζητήσεις για το καλό και το κακό, δεν είναι χοτ, δεν είναι ιν, δεν είναι κουλτουριάρα, δεν είναι διανοούμενη, δεν είναι καν ενδιαφέρουσα. Είναι το ψυγείο που χάσκει, τα άδεια ντουλάπια, η στυφή, αδυσώπητη γεύση της αποτυχίας, το κενό που έχω αντί γι’ αύριο. Οι εξώδικες προσκλήσεις και οι αναγκαστικές κατασχέσεις, τα κοινόχρηστα και η ιδιοκτήτρια. Και οι τράπεζες. Τρομάζω να σηκώσω το τηλέφωνο σου λέω. Με τι να εξαγοράσω την σιωπή;

Γι’ αυτό, μη μιλάς σε παρακαλώ. Μπορείς; Άσε με να φανταστώ ότι ζω μια άλλη ζωή. Άσε με να πιστέψω ότι είμαι μια άλλη, ότι είμαι αλλού, ότι έχω ακόμα όνειρα να βάλω στην ρουλέτα. Μη μιλάς. Και κλείσε αυτήν την οθόνη. Δε θέλω να ξέρω για την επικείμενη χρεοκοπία, για την κρίση, για την κοινωνία, για το αδιέξοδο.

Εγώ είμαι το αδιέξοδο, και η κοινωνία εγώ είμαι. Θέλω για δυο ώρες να είμαι το κέντρο του κόσμου σου. Γίνεται; Μπορείς να με κάνεις το κέντρο του κόσμου σου και να γυρίζεις γύρω μου; Μπορείς να ξεχάσεις τις δικές σου απλήρωτες δόσεις, το τηλέφωνο που δεν χτυπάει, την ανάσα σου που πιάνεται, τον πόνο που σε διαπερνά…

Γλείφω τα χείλη μου και αντί να σε γευτώ νιώθω την κατάδική μου μοναξιά να σέρνεται και να γιγαντώνεται. Όπως τα άπλυτα πιάτα, τον χειρότερο εφιάλτη μου. Τα πιάτα που στοιβάζονται και μου τη θυμίζουν. Γιατί… γιατί στο ξανάπα, ποτέ δε θα σου πω πόσο σου μοιάζει η μικρή σου κόρη, πόσο φοβάμαι το σκοτάδι, πόσο θέλω ν’ αγγίξω τα χείλη σου, πόσο θέλω να με πάρεις αγκαλιά και να μου πεις «άστα, θα τα κάνω εγώ για σένα.»

«Άστο, θα το κάνω εγώ για σένα…»

Advertisements

15 thoughts on “Άστο, θα το κάνω εγώ για σένα

  1. σιγα μην ειναι δικη σου η μοναξια,ρε Αμαλιτσα…κοινοχρηστη ειναι,ολονων μας ειναι,εφταπροσωπη ειναι…ασε,θα τα κανουμε εμεις,για μας…οσο ο καθρεφτης μας ειναι καθαρος,και βλεπουμε τα μουτρα μας μεσα,αντι των αλλων.κεντησες παλι,αλλα με ΣΤΑΥΡΟβελονια δις ταιμ…ασπασμους….

  2. Amelii ποναει αληθινα αυτο το γραφτο ρε γμτ!! και δε μπορω να σε πειραξω και λιγο ετσι εθυμοτυπικα,,,δλδ δυσκολη βραδυα ….

    • Τάσο, είναι δύσκολα σήμερα. Κάτι στον αέρα. Δεν ξέρω. Ευχαριστώ που είσαι παρέα και στα δύσκολα και στα εύκολα ρε ψυχή 🙂

  3. Η δική σου μοναξιά δεν είναι δική σου! Είναι δική ΜΑΣ! Είναι η μοναξιά του Ντοστογιέφσκι στο »Υπόγειο» καθώς περιμένει τη »Λίζα» , είναι η μοναξιά του σύγχρονου ΑΝΘΡΩΠΟΥ που έφτασε να είναι σύγχρονος μέσα από τη μοναξιά του! Και επειδή μας συγκίνησες όλους εμάς που από τα χείλη σου καταφέραμε να εκφράσουμε την ταπεινότητά μας, αφού ο εγωισμός μας μας το είχε απαγορεύσει, υποκλινόμαστε και σ’ αγαπάμε . Σ’ αγαπάμε !

  4. Πως μπορεί να πει κανείς ‘ωραίο’ σε κάτι που ξεπηδάει από πόνο ψυχής; κι όμως…

    Οι γραμμές σου βουτηγμένες στο κόκκινο μελάνι της ζωής και τα λόγια περιχαράκωμα στην καθημερινότητα που κάποιοι σαν εσένα καταφέρνουν να την ‘ζωγραφίσουν’ διαφορετικά.

    Εξαίρετο κείμενο. Κάνε την μοναξιά να σε φοβάται.

  5. ..για τα πιάτα.. μπορώ να σου πω.. αστο θα το κάνω εγώ για σένα.. για το γέλιο; τη χαρά; μπορώ να σου πω.. αστο θα το κάνω εγώ για σένα;.. για την τέχνη να περνάς καλά;.. μπα.. 🙂 🙂
    την καλησπέρα μου 🙂 🙂

    • Καλησπέρα, καλησπέρα και καλησπέρα!
      Την τέχνη του να περνάω καλά την ξέρω. Σαράντα χρόνια μοναξιάς λέμε, όχι σαράντα χρόνια μουρτζουφλιάς… 😀 😀 😀

  6. Αγαπημένη Αμελί. Τα αισθήματά μου για σένα τα ξέρεις. Γι’ αυτό θα σου το πω μια κι έξω. Η ζωή αρχίζει ν’ αχνοφαίνεται μετά τα 40. Γι’ αυτό έσω έτοιμη. Μην του πεις πόσο του μοιάζει η μικρή του κόρη. Αν ήθελε θα το είχε διαπιστώσει ιδίοις όμμασι. Φαντάζομαι ότι δεν κυριολεκτείς. Το βλέπει. Εκείνο που δεν βλέπει είναι πώς εσύ αντιλαμβάνεσαι αυτή την ομοιότητα. Τί σημαίνει για σένα αυτό. Ε λοιπόν θα πρέπει να σημαίνει μόνο ότι είναι το παιδί σου. Κι εγώ βρέθηκα σε παρόμοια θέση κάποτε. Αλλά ξέρεις κάτι;; Έπλενα τα πιάτα μόνη μου κι έλεγα «δεν πειράζει που δεν υπάρχεις να το κάνεις εσύ για μένα και μετά να μου το βγάλεις ξυνό και να το μετανοιώσω χίλιες φορές που σ’ αφήνω να κάνεις πράγματα για μένα για να νοιώθεις εσύ καλά για σένα». Τώρα όμως είναι αλλιώς Αμελί. Πολύ αλλιώς. Είδες;;

    • Δεν το βλέπει γιατί δεν τον έχει αφήσει να το δει ποτέ.Ρώτησε την μήπως θέλει να σου εξηγήσω τους λόγους;

  7. Αχ Αμελι… Τι και αν δεν εισαι πια στο φατσοβιβλιο… Οποιος σε ψαχνει ξερει να σε βρισκει!
    Κανεις τον πονο μελανι και τον αφηνεις να τρεξει σε τουτες εδω τις αψυχες σελιδες οπως μονο εσυ ξερεις!

    • Μαιρούλα μου, καλώς μου ήρθες σε τούτα τα λημέρια.
      Εδώ θα μείνω. Κανένας παράξενος δεν μπορεί να μου κατεβάσει το μπλογκ μου.
      Οπότε, ξέρεις…
      Χαιρετισμούς και σ’ ευχαριστώ 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: