λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένα

Σε διώχνω. Το μόνο που ζητώ είναι να είσαι εδώ. Όπως κι αν είναι. Μισό ή λίγο. Έστω και παραμορφωμένο. Μα πάλι… Τραβάω τα καλώδια, αλλάζω φακούς, με ενοχλούν αυτοί, δάκρυα μου φέρνουν, τι ζημιά και τούτο το βράδυ. Φύγε

Μη με ακούς… Μείνε. Πού; Να μείνεις πού; Δεν έχω χώρο. Πού να σε βάλω να ξεκουραστείς και πού να βρεις γαλήνη; Σε τρικυμισμένη θάλασσα σου λέω να νανουριστείς; Είμαι αυθάδης, το ξέρω. Κι εσύ φοβάσαι. Γέμισε η ζωή μας με εκείνα τα σ’ αγαπώ που παίζανε κρυφτό με το εισιτήριο στην τσέπη σου.

Φύγε. Όχι. Θα φύγω εγώ. Ανοίγω την πόρτα. Πιέζω τον εαυτό μου να μην κοιτάξει πίσω. Χαϊδεύω το χέρι μου. Το φιλάω γελώντας. «Εσύ είσαι ο σωτήρας σου». Ναι ρε, σε λίγο θα γίνω ερμαφρόδιτο να μην χρειάζομαι κανέναν. Οίηση ή επίγνωση; Την ανάγκη φοβάμαι. Αυτό το ύπουλο σκουλήκι που μεγαλώνει στην κοιλιά μου και τρώει τη θρέψη μου.

Γάμησέ με. Μη μιλάς «λογοτεχνικά» ρε Αμαλία. Γάμησε την λογοτεχνία, γάμησε και τις λέξεις. Οι λέξεις έχουν δύναμη μόνο όταν έχουν αλήθεια. Μη γράφεις έτσι. Μην κάνεις ακροβατισμούς πάνω σε τόνους και όμικρον. Γλιστράς δεν το βλέπεις; Δεν σου κάνουν εσένα τα στρογγυλά. Στα ι πήγαινε να κάτσεις, στα ι και στα τ. Ωραία είναι τα ταυ. Κλυδωνίζονται επικίνδυνα και όμορφα σωριάζονται. Ταυ. Ωραία είναι και όταν τα φτύνεις. Τα όμικρον είναι ωραία όταν τα παίζεις μέσα στο στόμα σου, όταν τα γλείφεις, τα γυροφέρνεις σαν αυτές τις καραμέλες βουτύρου με την τρύπα στην μέση. Μικροί λουκουμάδες χωρίς την αίσθηση του ταγκιασμένου λαδιού.

Πιπιλάω καραμέλες βουτύρου και ξεχνιέμαι, κουρνιάζω μέσα στο φι για να μη με βρει ο κακός ο λύκος. Τι πούστης αυτός ο λύκος. Να μη με αφήνει να πάω τα κουλούρια στην γιαγιά μπας και με κεράσει ζαχαρωτά για το θέλημα. Μαλακία… Κι έχει στομώσει και το καλάσνικοφ και δεν έχω λεφτά να το αντικαταστήσω. Πού λεφτά για καλάσνικοφ. Αν φτάσουν για λίγο σαπούνι και καμιά θηλιά ευτύχημα θα είναι. Βάστα μόνο, μην φτάσουν μόνο για το σαπούνι στο τέλος και αυτό σκυφτό. Εντολή εκ της διευθύνσεως: Όποιος θέλει να πνιγεί πρέπει να σκύβει για να πιάσει το σαπούνι που θα προετοιμάσει τη θηλιά του. Όσο για τη θηλιά, στ’ αρχίδια μας. Ας την φτιάξει με τα άντερά του. Ικανούς τους έχω, μην γελάς.

Μη γελάς σου λέω, δεν είναι αστείο. Τίποτα δεν είναι αστείο πια. Όλα έχουν χάσει την γεύση ή των πρότερη ιδιότητά τους. Το αστείο, το γελοίο, το ερωτικό, το καυλιάρικο, το σοβαρό, το αληθινό. Ένα κουβάρι φτιαγμένο από στυγνούς εκβιασμούς, πρόστυχα ψέματα, μουδιασμένες καύλες, αγχωμένες μοναξιές, απόλυτους εφιάλτες και βαθιά σκοτάδια.

Θυμάσαι τι σου έλεγα χτες; Ζω ένα πράσινο μίλι, που έχει τον ατελείωτο. Ποτέ δε θα τελειώσει… Τι σου λέω θα μου πεις. Το ξέρω ότι δεν πρόκειται να καταλάβεις. Χαίρομαι που είσαι μακριά. Ας μείνει ζωντανός τουλάχιστον ένας. Από τούτη την πηχτή αγωνία που δε λέει να τελειώσει. Μα κι όταν τελειώσει κάτι μου λέει ότι θα έχει πνίξει τόσους στο σκατό που δεν θα ξέρω πια ποιος είναι άνθρωπος και ποιος σκατό. Λες και τώρα ξέρω… 

Advertisements

3 thoughts on “λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμένα

  1. εγω και αν δεν αντεχω.ναι,να τελειωνουμε,ειτε με τ’αντερα μας για θηλια,ειτε ειτε με αιματοβαμμενο γιουρουσι…κανω κοπυ πειστ ενα απ’τα πιο ωραια διαμαντια που εχεις γραψει Αμαλιτσα μου,και θα το βαλω και στο ντουβαρι μου,οσο εχω ακομα ρευμα…και παω να βγαλω 10 ευρω,με ματωμενο ποδι απ’το γαμημενο παπουτσι των 5 ευρω,…2 χιλιομετρα με παντοφλες,τα παπουτσια στην τσαντα για να φορεθουν εκει,στην εργασια,..γιατι 2 ευρω τα χανσαπλαστ,και 3 τα γαμωεισητηρια,παμε για 5 ευρω το μεροκαματο…δεν ξερω τι εχουμε κανει για να τ’αξιζουμε αυτο…σκαω,και παιρνω τα κομματια μου…και το παρακατω το κανω σημαια μπαρουτιασμενη.
    Τίποτα δεν είναι αστείο πια. Όλα έχουν χάσει την γεύση ή των πρότερη ιδιότητά τους. Το αστείο, το γελοίο, το ερωτικό, το καυλιάρικο, το σοβαρό, το αληθινό. Ένα κουβάρι φτιαγμένο από στυγνούς εκβιασμούς, πρόστυχα ψέματα, μουδιασμένες καύλες, αγχωμένες μοναξιές, απόλυτους εφιάλτες και βαθιά σκοτάδια..

  2. ..έχω μιαν ανησυχία κι εγώ.. επιρεάζομαι από το γενικό κλίμα.. έχω γωνείς συνταξιουχους.. και η παρασιτική μου ύπαρξη επιρεάζεται από πελάτες πολύ φοβισμένους.. είναι κι αυτό το μαρτύριο του σισιφου.. που δεν αντιλαμβάνομαι πως το αντέχουν οι γύρω μου.. θα πρωτιμούσα μια έκριξη.. κι ότι θέλει ας γίνει.. 🙂 🙂
    δε ξέρω και πως να διαχειρηστώ μια νέα νίκη της ΝΔ.. 🙂 🙂
    την καληνύχτα μου 🙂 🙂

    • Κι εγώ το ίδιο λέω. Μια έκρηξη κι ό,τι θέλει ας γίνει.
      Δεν αντέχω άλλο αυτή τη μουχλιασμένη κατάθλιψη που γέρνει, γέρνει και δε λέει να γκρεμοτσακιστεί να ησυχάσουμε ή να τελειώνουμε…
      Βαρέθηκα.
      Καληνύχτα 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: