Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι…

Θέλω να λαϊκίσω. Τόσο που να σιχαθώ η ίδια τον εαυτό μου. Να γεμίσω μέχρι τα ρουθούνια από τον λαϊκισμό μου και να μην μπορώ να δω πέρα από το ένα εκατοστό. Πάμε λοιπόν! Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι

Έχω μονογονεϊκή οικογένεια με τρία παιδιά. Ετών 16, 15 και 10. Α’ Λυκείου, Γ’ Γυμνασίου και Δ’ Δημοτικού. Ο δότης σπέρματος (πες πατέρας για να μην λέμε πολλά και μακρυγορούμε), δεν έχει πληρώσει ποτέ διατροφή για τα τέκνα του. Ζούμε σε σχετικά καλή περιοχή (πες Νέα Σμύρνη, Αθήνα, Αττική για να συνεννοηθούμε). Δεν είχα την τύχη να κληρονομήσω σπίτι, χρήματα ή οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο από τους γονείς μου και από τον γάμο μου έφυγα παίρνοντας τα βιβλία, τα παιδιά μου και μετά από πολλές προσπάθειες τα ρούχα μου (πες μπράβο για να προχωράει η συζήτηση).

Το 2003 αγόρασα ένα παλιό σπίτι εκατό τετραγωνικών (χωρίς μπαλκόνι, εσωτερικό και στον πρώτο όροφο, μη νομίζεις ότι με έπιασαν τα γνωστά ελληναράδικα για σπίτι με τζάκι, τζακούζι και τζιτζίκια χειμώνα καλοκαίρι, πράσινες ταράτσες και μπλε πούτσες) με στεγαστικό δάνειο και πληρώνω (πες πλήρωνα γιατί πού λεφτά για την δόση πλέον) 500,00 ευρώ ανά μήνα γιατί κάτι σκαμπάζω από οικονομικά κι έκανα κάτι συμφέρουσες κωλοτούμπες στην επαναδιαπραγμάτευση των επιτοκίων (πες euribor για να δίνεις και καμιά ιδέα, αν και πλέον άχρηστη είναι). Έξι χιλιάρικα το χρόνο για το σπίτι που θα είναι δικό μου σε είκοσι χρόνια συν κάτι ασφάλιστρα που πληρώνω με το ζόρι κάτι σούπα  και κάτι μούπες έξι χιλιάρικα και πεντακόσια ευρώ. Ωραία! Στέγη έχουμε, πάμε παρακάτω.

Η πολυκατοικία είναι παλιά οπότε η θέρμανση δεν είναι αυτόνομη. Πληρώνω κατά μέσο όρο σαράντα ευρώ κοινόχρηστα, ογδόντα ευρώ τον μήνα για ηλεκτρικό ρεύμα (πολύ παραπάνω πληρώνω αλλά είπα να μην το παραχέσω), καμιά οχτάρα ευρώ για νερό (πολύ με ρίχνω, πολύ με ρίχνω), εξήντα ευρώ για τηλεπικοινωνίες, νόβα είχα αλλά την έκοψα, τέλος πάντων πάμε στην σούμα: Δύο χιλιάδες διακόσια πενήντα έξι ευρώ τον χρόνο για να λειτουργεί το σπίτι και να μην τρέχω για νερό στα συντριβάνια της πλατείας. Σύνολο για την στέγαση: Οχτώ χιλιάδες επτακόσια πενήντα έξι ευρώ για ένα σπίτι σκοτεινό με θέα στις απέναντι πολυκατοικίες. Δεν έχω παράπονο. Πίνω κάτι καφεδάκια με τα κλεφτρόνια που πηδάνε στο μπαλκόνι από καιρού εις καιρόν και μου περνάει το μαράζι. Όλα κι όλα. Θα μου πεις, εσύ το διάλεξες. Εγώ το διάλεξα ναι. Για να μπορώ να το πληρώνω. Πάμε παρακάτω.

Τα παιδιά μου πάνε φροντιστήριο. Για ξένες γλώσσες. Μην φανταστείς κάτι φαντεζί. Δεν είχαν ποτέ δασκάλα, δεν πήγαν ποτέ σε ιδιωτικό σχολείο, δεν κάνουν μαθηματικά, αρχαία, θέατρο, κινησιολογία, καράτε, μπαλέτο, ανθοδετική, ζωγραφική με το μικρό δάχτυλο του αριστερού τους ποδιού. Κάνουν αγγλικά και γαλλικά. Τα δύο μεγάλα. Τετρακόσια ογδόντα ευρώ το μήνα ο λογαριασμός. Είναι και τζιμάνια τα πουλάκια μου, είναι σε μεγάλη τάξη.

Το μικρό είναι ατίθασο. Έκρυβε τις φωτοτυπίες με τις ασκήσεις των μαθηματικών στο ψυγείο και στο καλάθι με τα άπλυτα. Μου έκανε και το πλυντήριο σκατά. Τέλος πάντων. Την στέλνω σε ένα στέκι μελέτης. Μέχρι σήμερα δηλαδή. Δεν βλέπω να αντέχω για πολύ. Τριακόσια ευρώ το μήνα. Διακόσια το στέκι, εκατό τα ιδιαίτερα αγγλικών. Το κωλόπαιδο. Να μη θέλει να στρώσει τον κώλο του. Τέλος πάντων. Πληρώνω για τα δίδακτρα ξένων γλωσσών και το στέκι μελέτης της μικρής επτακόσια ογδόντα ευρώ ανά μήνα, ήτοι επτά χιλιάδες είκοσι ευρώ τον χρόνο.

Πού είμαστε; Δεκαπέντε χιλιάδες επτακόσια εβδομήντα έξι ευρώ (15.776,00). Και ακόμα δεν έχουμε φάει, πιει, ντυθεί, παπουτσωθεί… Για να καλύπτω τις ανάγκες στέγασης και μόρφωσης της οικογένειας θα πρέπει να έχω καθαρό μηνιαίο εισόδημα 1314,67 ευρώ. Καθαρό μετά φόρων. Σε δωδεκάμηνη βάση. Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας, όχι μισθωτός. Δεν ξέρω τι σημαίνει δώρο ή επίδομα. Αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία. Πάμε παρακάτω.

Εδώ θα αυτοσχεδιάσουμε. Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ τα ντουλάπια και το ψυγείο μου με ενδιαφέρον ερευνητή που έχει ρίξει τον καταλύτη στον αντιδραστήρα και περιμένει την έκρηξη. Δίνω ανά δύο μέρες πενήντα ευρώ στο σούπερ μάρκετ και πάλι άδεια είναι. Και η κατάψυξη. Κυρίως αυτή. Απελπισία με πιάνει. Ας είναι. Επτακόσια πενήντα ευρώ τον μήνα σούπερ μάρκετ (συμπεριλαμβάνονται ζαρζαβατικά και κρέας). Και το καλάθι μου δεν περιλαμβάνει καμαμπέρ ή σολωμό. Για να εξηγούμαστε. Εννιά χιλιάδες ευρώ τον χρόνο για να φάμε, να καθαριστούμε, να μην βρωμάει ο χνώτος μας και να προσλάβουμε και καμιά βιταμίνη διότι είμαστε και στην ανάπτυξη.

Για να στεγαστούμε, να μορφωθούμε και να ταϊζοκαθαριστούμε  θα πρέπει να έχω εισόδημα 15.776,00+9.000,00=24.776,00/12=2.064,67 ανά μήνα. Ακόμα δεν έχουμε ντυθεί. Μην βιάζεσαι. Τρία παιδιά. Δύο έφηβοι και ένα δεκάχρονο. Μάλιστα. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό. Δεν χρειάζονται περαιτέρω αναλύσεις. Μπατζετάρω με πεντακόσια ευρώ τον χρόνο το κάθε παιδί (χαχα!) για να γίνουν γρήγορα οι υπολογισμοί. Βάζω και άλλα χίλια ευρώ για την γραφική ύλη, τα βιβλία των αγγλογαλλικών, τα βιβλία που τους κάνω δώρο (περιττά έξοδα θα μου πεις, τέλος πάντων). Βάζω και άλλα πεντακόσια ευρώ για τις εξόδους τους (ξανά χαχα). Πού είμαστε; 24.776,00+1.500,00+1.000,00+500,00=27.776,00/12=2314,67 καθαρές μηνιαίες αποδοχές. Μετά φόρων. Αν το βάλεις στην κλίμακα του φόρου ξέρεις τι σημαίνει. Γύρω στα 2800,00 ανά μήνα και λίγα λέω. Μάλιστα…

Ξέχασα το τέβε. Αυτό το χαράτσι που πληρώνουμε κάθε δίμηνο χωρίς λόγο και αιτία; Που αν δεν πληρωθεί δεν μπορείς να έχεις ασφαλιστική ενημερότητα; Και δεν μπορείς να εκδίδεις παραστατικά; Αυτό! 350,00 ανά μήνα (είμαι και σε υψηλή κλάση τρομάρα μου) ήτοι 4.200,00 ανά χρόνο. Πού είμαστε; 27.776,00+4.200,00=31.976,00/12=2664,67 ευρώ καθαρές μηνιαίες αποδοχές.

Εννοείται ότι με αυτό το εισόδημα δεν μπορούμε να πάμε διακοπές, δεν έχουμε βγει ούτε μία φορά να φάμε ή να πάμε κινηματογράφο, δεν έχουμε αυτοκίνητο για να ξοδεύουμε βενζίνη (στην πραγματικότητα έχουμε, αλλά είπα να μην το τραβήξω πολύ γιατί δεν θα γίνω πιστευτή. Πού λεφτά για ασφάλιστρα, τέλη κυκλοφορίας και βενζίνη, πάρε γάιδαρο και στείλτον να βοσκάει στο άλσος), δεν έχει συμβεί τίποτα έκτακτο, δεν έχει χρειαστεί επισκευή τίποτα στο σπίτι των εικοσιπέντε ετών, δεν έχουμε έπιπλα, καθόμαστε στο πάτωμα, κοιμόμαστε τυλιγμένοι με τα παλτά μας και σιτεύουμε το κρέας κρεμώντας το από τα καλώδια του τραμ, εγώ κυκλοφορώ γυμνή και χωρίς παπούτσια, δεν καπνίζω, δεν πίνω καφέ, δεν πινάω όταν είμαι στον δρόμο, δεν, δεν, δεν

Το συμπέρασμα είναι ότι για να κάνουμε τα απολύτως απαραίτητα εγώ και τα τρία μου παιδιά, θα πρέπει να δουλεύω ως το μαύρο σκυλί για να βγάζω τον μήνα καθαρά 2664,67 ευρώ (χαχαχα και χα) τα οποία όχι μόνο τα δουλεύω αλλά τα πληρώνομαι κιόλας. Μετρητά και στην ώρα τους. Εν μέσω κρίσης. Δεν μπορώ καν να γελάσω. Πλέον. Οι λέξεις μου δεν μπορούν να ζωγραφίσουν το ύφος μου την ώρα που τις σχηματίζω…

Η ερώτηση έρχεται αυτόματα. Με αυτά τα κόστη, όλα τα προηγούμενα χρόνια δανειζόμασταν για την ευδαιμονία μας ή για την επιβίωσή μας; Πες το αισχροκέρδεια για να είσαι μέσα. Πόσες φορές δεν έχω σκεφτεί την ώρα που πληρώνω 2,20 ευρώ για την τυρόπιτα ότι αν μου ζητούσαν 749,65 δραχμές για μια τυρόπιτα θα τους πλάκωνα στις μπουνιές πριν ανοιγοκλείσουν το μάτι. Ας μην μιλήσουμε για τις 1533,38 δραχμές του καφέ σε μια καφετέρια.

Θα μου πεις… Δεν χρειάζεται τα παιδιά σου να μαθαίνουν ξένες γλώσσες, να πας να μείνεις σε υπόγειο στην πλατεία Βάθης, να τρώτε φασόλια κάθε  μέρα, να κυκλοφορείτε με παντελόνια ίσαμε την μέση της γάμπας αφού θα είναι προπέρσινα και να πλένεστε κάθε Σάββατο. Έτσι έκαναν στην δεκαετία του πενήντα στην Ελλάδα και μια χαρά περνούσαν.

Το ίδιο λέω και γω. Έτσι έκαναν στην δεκαετία του πενήντα. Μετά την κατοχή. Τώρα που είμαστε εν τω μέσω κατοχής, τι καλούμαστε να κάνουμε;

Advertisements

19 thoughts on “Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι…

  1. πάλι δυνατό κείμενο…όπως πάντα….τώρα το είδα..
    έχεις τα δίκια σου ρε φιλενάδα….αλλά που να τα βρείς…….
    είναι θέμα επιβίωσης πια….αααα,και είχαμε καλομάθει με το φασεμπούκε κάθε μέρα….και μας έλειψες……

  2. Να βρεις ένα χορηγό είναι η μόνη λύση.
    Κι αν δεν υπάρχει κάποιος καλύτερος, εποχές που είναι, ίσως ο ξεπεσμός σε ρίξει σε κανέναν πολιτικό. Είναι οι μόνοι που έχουν πάνω από 3 για το ξύδι και πολλές περισσότερες για το λάδι.

    Τι να πει κανείς Αμελί; Είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα και νομίζω οτι έχουμε να κόψουμε πολλές συνήθειες ακόμα….

  3. Eίπα να φύγω, να πάρω τα βουνά και με φέρνεις πίσω ρε Αμελί, με ξαναβάζεις με το κεφάλι κάτω …..
    Γαμώ την ξεφτίλα μας ! Ναι όπως το λες ! Και γαμώ τη δουλικότητά μας…….

  4. (Ρε τι ‘ναι τούτη; Γράφει ελληνικά. Χειμαρρώδη, πλην σωστά. Είναι Ελληνίδα. Είναι ελληνίδα μάνα. Ναι, αλλά μιλάει «σαν άντρας». Γράφει, ηλίθιε, δεν μιλάει. Τι πάει να πει «άντρας»; Γάμα το αυτό. Σχεδόν με έπεισε ότι είναι εξ ανάγκης προσγειωμένη και δεν πάσχει από το σύνδρομο της πριγκήπισσας. Μπα, σίγουρα το ‘χει, αλλά βαθιά. Εξ ανάγκης. Και κυκλοφορεί γυμνή, λέει. Μμμ. Ειρωνικά θα το ‘πε, αλλά με φκιάν’. Καμιά φόλα θα είναι. Σίγουρα. Οι ωραίες δεν πληκτρολογούν σεντόνια για να μη χαλάσουν τα νύχια τους. Εκτός κι αν είναι γραμματέας. Λογικά, έχει νύχια. Χεστήκαμαν κι αν είναι ωραία κι αν δεν είναι. Μας αρέσει το ύφος της. Ψάχνεις ιντερνετογκομενιλίκια, παντρεμένος πατέρας με δύο παιδιά; Μπορεί να είναι κοντά τα νύχια της. Έχει σημασία αυτό; Δεν πας καλά, τι θα πει ο κόσμος. Ποιος κόσμος; Και τι θα πει; Εδώ αυτή γυρνάει γυμνή και ξυπόλητη, μ’ εσένα θα ασχοληθούν; Άσε που στέλνει φιλάκια σε σχολιάστριες. Α μωρέ την παλιολεσβία, αυτή κι ο γρύλος της.)

    Σιόρα Αμαλία, υποκλίνομαι στα κείμενά σου (μη φανταστείς καμιά πολύ βαθιά υπόκλιση, ε; Έχουμε και κάποια ηλικία. Όλοι έχουμε, δηλαδή, αλλά εγώ μιλάω για τη δικιά μου. Καλά, δεν γέρασα. Καλά είμαι, φτου φτου. Σωματικά εννοώ, διότι το διανοητικά παίζει. Τι εννοείς «φαίνεται από όσα γράφεις»; )

    Βασικά, μου θύμισες έναν φίλο και νυν νονό του μικρού μου γιου. Λίγο μετά τη μετάβαση στο Ευρώ (ή Γιούρω, κατά το Γιουρυτανία και Γιούριππος (ποταμός), ή Γιούρια στον πρωκτόν του μέσου Έλληνα), με παίρνει τηλέφωνο να μου πει:

    «Επιστρέφουμε στις παραδοσιακές αξίες.»
    «…» (Δεν θυμάμαι τι είπα ακριβώς, αλλά σίγουρα κάτι βαθυστόχαστο και αξιοσημείωτο όπως «για λέγε»)
    «Πόσο έκανε ένα κιλό λάδι; Γύρω στο χιλιάρικο. Ας πούμε ότι και το ξίδι κάπου τόσο έκανε. Παράγγειλα σουβλάκια πριν λίγο. Τρία σουβλάκια με πίτα, 1,20€ το ένα. Το βλέπω στην απόδειξη. Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, κι έφαγα με τρεις κι εξήντα. Γι’ αυτό σου λέω.»

    Κλείνω με το αγαπημένο μου smiley:

    :(: ( σχιζοφρένεια )

  5. Σε κάποιες γραμμές ανάμεσα βρήκα κι εμένα.Που όταν μιλάω για ελεύθερο επάγγελμα με κοιτούν σαν -πωςτολμάςρεκαιτολεςκατάμουτρακαλάναπάθεις- και μαζεύομαι στα 24 όσο μπορώ λόγω αφράτης ζύμης κατασκευαστικής…
    Δεν βγαίνουν. Όπως και να το κάνεις, θες με διαίρεση; θες με πρόσθεση; Θες με κ@λοφαρδία; Δεν βγαίνουν… Όχι πια..
    Πολύ δυνατό κείμενο.. Σου (Μας) εύχομαι καλή δύναμη…

  6. χαχαχα (ναι γελώ.. είμαι εκτός κλήματος.. ) μου θύμισες το γράμμα μου στον αι βασίλη το 08.. http://koulpaspot.blogspot.com/2008/12/blog-post_23.html .. και δεν έχω και παιδια.. δε ξέρω πως το καταφέρνετε.. οι γωνείς.. και δε ξέρω και πως δεν έχετε πάει να τους κρεμάσετε στις κολώνες.. με έχει μπερδεδει η ανθρώπινη συμεριφορά.. γίνεται επανάσταση για ψύχουλα αυξήσεων.. και για υποβάθμιση έως καταβαράθρωση δεν ανοίγει μύτη.. 🙂 🙂
    καλησπέρα και καλό μήνα 🙂 🙂

  7. Αυτό που διάβασα δεν είναι λαϊκισμός, είναι η πραγματικότητα! Καθημερινά γινόμαστε super ήρωες, στην προσπάθειά μας να τα καταφέρουμε για τα απολύτως απαραίτητα, ώστε να μην πεινάσουν τα παιδιά μας. Και πηγαίνουμε προς τα πίσω σε βιωτικό επίπεδο για να το πετύχουμε και για να είμαστε ταυτόχρονα φορολογικά και ασφαλιστικά ενήμεροι. Καλά θα κάνουμε οι Έλληνες να απελευθερωθούμε από την ψωροπερηφάνια (ξέρω τι γράφω) που δεν μας άφηνε μέχρι τώρα να «την πούμε» σε αυτόν που πουλάει την τυρόπιτα 2,20 μην τυχόν και μας πουν τσίπηδες … και να τώρα που έφτασε το πράγμα. Θα τα καταφέρουμε όμως! Σου εύχομαι τα καλύτερα και να χαίρεσαι τα καμάρια σου!

  8. «καταχώρηση τσι μέρας» για την Πέμπτη σύμφωνα με την ομώνυμη ενότητα του yannidakis, η καταχώρηση σου τούτη.
    Καληνωρίσματα :[

  9. «…Το ίδιο λέω και γω. Έτσι έκαναν στην δεκαετία του πενήντα. Μετά την κατοχή. Τώρα που είμαστε εν τω μέσω κατοχής, τι καλούμαστε να κάνουμε;»

    Αντίσταση!!!

  10. Καλα ρε μαναβακι,θα της στειλεις πατατες με κουριερ;ξερεις ποσα θα πληρωσεις;καλυτερα να παει να τις αγορασει μονη της απο τα βιολογικα,πιο φθηνα θα της ερθουν!Οσο για σενα Αμελι,ψευδεσαι!Εκεινες τις εποχες που ησουν ακομα παντρεμενη με τον ακατανομαστο και σου κραταγα τα μικρα,ανοιξα το ψυγειο σου και ειδα πως ειχες μεσα ενα ολοκληρο κομματι ροκφορ(λες να ταν μουχλιασμενη φετα και να μπερδευτηκα;)οποτε μη μας λες οτι δε χαλας πολλα στο σουπερ μαρκετ!

  11. Παράθεμα: Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι… | Μαμά...δες Μπαμπά...δες!

  12. το κείμενο είναι καταπληκτικό. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία.
    Τώρα αν χρειάζονται μερικές προσπάθειες ή σεμινάρια οικονομικής διαχείρισης, αυτό μάλλον είναι θέμα επόμενης φοράς.
    Όπως έλεγε και ένας υπάλληλος μου μια φορά, «η ζωή είναι δύσκολη» κι εγώ μετά ησύχαζα καθώς είχα κάποιον να με ενημερώσει :[

    • Ευχαριστώ πολύ.
      Προσπάθειες; Προφανώς χρειάζονται. Για να χωνεύεις φασόλια κάθε μέρα χρειάζεται προσπάθεια όπως και να το κάνουμε 😀
      Μου άρεσε πολύ αυτό που έγραψες για την ζωή που είναι δύσκολη. Ειλικρινά νιώθω πιο ήσυχη… 🙂

  13. Η μάνα μου κι ο πατέρας μου παντρεύτηκαν μετά την κατοχή, το 1946 (θ’ αρχίσεις τώρα τους υπολογισμούς αλλά δεν με νοιάζει). Πάμ’ παρακάτω. Η αδελφή μου γεννήθηκε το 1947 (καινούργιοι υπολογισμοί αλλά μην το κουράζουμε). Πάμ’ παρακάτω. Εγώ το 1956 – θαυμαστικοί ήχοι, τους έχω ξανακούσει – αλλά πάμ’ παρακάτω. Ούτε το 1946 ούτε το 1947 ούτε το 1956 και μάλιστα με τον μπαμπά να έχει μία σπανιότατη ασθένεια (νόσο του Addison τη λένε, 3 νοματαίοι την είχαν στην Ελλάδα το 1950 και καμιά 10ριά σήμερα, αλλά μην αρχίσουμε τώρα τα ιατρικά) οι γονείς, η αδελφή κι εγώ δεν ζήσαμε όπως καλούμαι να ζήσω εγώ σήμερα. Κι ας δούλευε μόνο ο μπαμπάς κι ας «γύριζε» η μαμά τα παλτά μας «μέσα – έξω» για να είναι σε καλή κατάσταση. Αυτό δεν ήταν φτώχεια, ήταν τρόπος ζωής. Δε θυμάμαι να μου έλειψε κάτι – η ψυχή της μαμάς το ξέρει, αλλά ΜΠΟΡΟΥΣΕ να τα βγάλει πέρα κουτσά στραβά – και αγγλικά πήγαινα και γαλλικά. Αλλά δεν έβλεπα στα μάτια των γονιών μου την απελπισία που θα έβλεπαν τώρα τα δικά μου παιδιά – αν είχα – ή τα δικά σου – που έχεις. Σε φιλώ γλυκά. Α και πού ‘σαι: πολλά χαλάς στο σούπερ μάρκετ.

    • Βρε συ Νάση… Μέσα στην καλοπέραση είμαστε λέμε… Κακές συνήθειες αγάπη μου: Πλένονται κάθε μέρα. Κάθε μέρα! Το άλλο: Πλένουν τα δόντια τους τρεις φορές την μέρα. Αίσχος! Αμ το άλλο; Το άλλο πού το πας; Τρώνε βρε Νάση! Τρώνε… Πολύ… Τι τρως χρυσέ μου; Τι τρως; Μπομπότα και τρεις στάλες λάδι και καλά είσαι. Στην Αλβανία δηλαδή πώς την έβγαλαν;
      Σκατά μάνα είμαι τα ‘χω ξαναπεί. Τι ανατροφή είναι τούτη που δίνω στα παιδιά μου. Γαμώτη…
      Φιλιά πολλά πολλά
      🙂

  14. Δεν έχω λόγια Αμελάκι! Και λίγα λες!!!! Οχι στο 1950, στην εποχή των σπηλαίων μας γυρνούν! Σε λίγο θα μας σούρνει απ τα μαλλιά ο χοντρός με τον Μπένυ έξω απ την σπηλιά!
    (Σ έχω πεθυμήσει, νταξ;)

  15. Κομματάρα!
    Θα μου πεις η πουτάνα η ζωή μας, μόνο κομματάρες μπορεί να παράξει πια…
    Φυτελυουμε πατάτες σε λίγες μέρες, θα σου στέλνω με κούριερ (γαμώ την πουτάνα μου)….
    Κι ακόμα κυκλοφορούν στους δρόμους χωρίς καμία ντροπή. Όλοι και πολιτικοί και πολίτες!!!!

    • Αυτή την πουτάνα τη ζωή πρέπει να την βγάλουμε στο πεζοδρόμιο. Μπας και πιάσει κάνα φράγκο. Για δεν μας βλέπω καλά. Αν και έχει περάσει και η μπογιά της και την βλέπω στ’ αζήτητα να παρακαλάει για κάνα μακαρόνι και δυο στάλες λάδι…
      Γαμώ την ξεφτίλα μας…
      😦

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: