Μακριά από μένα κι όπου θέλει ας είναι

Διάβασα το άρθρο με τίτλο χρεωκοπία που μου έστειλε το μαναβάκι από το arkoudos.com. Το διάβασα αν και υπάρχει προειδοποίηση από τον συντάκτη του. Μην το διαβάσεις γράφει. Εγώ εκεί. Αγύριστο κεφάλι. Το διάβασα. Κι ακόμα γυρίζει το αγύριστό  μου. Για να μάθω να προσέχω άλλη φορά. Διότι άλλο είναι να παίρνεις τη δόση από το χάλι τζούρα τζούρα και άλλο να σου το τρίβουν στη μούρη χωρίς έλεος.

Δεν έχω πολλά να πω. Και να είχα μάλλον δεν μπορώ. Η μπόχα μ’ έχει πάρει από τον λαιμό, έχει γεμίσει μύτη, στόμα, μάτια. Δεν τολμάω να ανοίξω το στόμα ούτε για να φωνάξω, από φόβο μήπως πνιγώ από τα απόβλητα. Δικά μου, δικά σου, δικά τους; Έχει σημασία πια; Σκύβω το κεφάλι και κοιτάω την ζωή μου υπό γωνία. Φτιάχνω ένα μακαρόνι με ζυμάρι τις αναμνήσεις μου και το βάζω στο στόμα για αναπνευστήρα. Να θυμηθώ να παίρνω ανάσα. Μην ξεχάσω. Ε;

Με τον καιρό ανακάλυψα ότι αυτός είναι ο πιο εύκολος τρόπος να αναχαιτίζω τις επιθέσεις. Κοιτάω στραβά, μέσα από το καπάκι του ματιού μου, ανασαίνω όσα θυμάμαι και περπατάω πλάγια για να έχω την ψευδαίσθηση ότι έτσι κανείς δεν θα μπορέσει να μου την φέρει από πίσω. Δεν υπάρχει πίσω ή μπροστά. Μόνο πλάγια, διστακτικά, φοβισμένα βήματα. Έτσι επιβιώνω. Ακόμα.

Οι μέρες μου μετριούνται με πλάγια βήματα και ο ζωτικός μου χώρος με το μήκος των μακριών μου νυχιών, δεν τα κόβω πια σου το είπα τις προάλλες, είναι πιο εύκολο να αμύνομαι ενώ οι άλλοι νομίζουν ότι επιτίθεμαι, σας την έφερα κουφάλες, σας την έφερα… Πατάω το οφ σε οθόνες, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και σκέψεις. Ένα παιδί λιποθύμισε από την πείνα, δε θέλω να ξέρω, δεν ήταν το δικό μου το παιδί, άλλη μια μέρα πέρασε και το σπίτι γέμισε από την οικεία μυρωδιά της ασφάλειας. Δεν ήταν το δικό μου παιδί σου λέω. Ακόμα.

Αρθρώνω το ακόμα για τα μάτια του κόσμου και κρύβω το ευτυχώς ντροπιασμένα κάτω από το ζεστό μου σκέπασμα. Το χτίζω στους σοβάδες του σπιτιού που ακόμα έχω. Ευτυχώς.

Κλείνω πεισματικά τα μάτια στην δυστυχία των άλλων. Και παρά το ότι όλη μου τη ζωή την καλοσύνη των ξένων γεύτηκα για να γλυκαθώ, ξεσκίζω με εκείνα τα μακριά νύχια ακόμα και τα νεογέννητα άνθη του δικού μου καλού. Έχω τόσα προβλήματα, δικά μου, ολόδικα προβλήματα, με των άλλων θα ασχοληθώ; Καιρός να κοιτάξω την πάρτη μου. Εννοείται.

Κι εσύ έτσι σκέφτεσαι. Και ο δίπλα. Και ο άλλος. Και εκείνος. Και αυτός. Και ο γείτονας, ο συνάδελφος, ο συγχωριανός, ο συντοπίτης, ο ανταγωνιστής, ο πελάτης σου, ο προμηθευτής μου, ο συγκάτοικος, ο σύζυγος, η γυναίκα σου, το παιδί σου, η κυρία με τα κακοβαμμένα μαλλιά και τις στραβοπατημένες γόβες που περιμένει στην στάση το λεωφορείο που πάλι άργησε, πάλι απεργία έχουν, η έφηβη που είναι ερωτευμένη με τον υπεργκόμενο του σχολείου και τι μου λες ρε μαμά δεν καταλαβαίνω, εγώ πρέπει να πάω στο μούλτιπλεξ το Σάββατο, ο άνεργος που αράζει την αρίδα του στην καφετέρια, ο γέρος μου ευτυχώς παίρνει μεγάλη σύνταξη, ο εφοριακός που ζητάει είκοσι χιλιάρικα για να κλείσει την οικονομική σου χρήση που τα βιβλία της είναι γεμάτα παρατυπίες αλλά ποιος νοιάζεται, ο καθηγητής που έχει χάσει όλο το κέφι του, με τι βιβλία να κάνω μάθημα μου λες, ο ταξιτζής που ωρύεται στο ταχυφαγείο με τον καπουτσίνο στο χέρι, εμείς είμαστε ταλιμπάν θα τους ρίξουμε σε δέκα μέρες, δεν ξέρουν με ποιους τα έβαλαν, ο απόφοιτος του πανεπιστημίου που χαιρετά την αγαπημένη του καθώς τρέχει προς την θύρα εικοσιπέντε για μια καλύτερη τύχη, ο μαγαζάτορας που κλειδώνει στο τέλος της μέρας και χαμογελά κουρασμένα, είναι βλέπεις ζωντανός. Ακόμα.

Advertisements

5 thoughts on “Μακριά από μένα κι όπου θέλει ας είναι

  1. αχ.. τα πλάγια βήματα επιβάλονται από τις ευθήνες.. πραγματικές ή φανταστικές δενν έχει σημασία.. προς τα τέκνα.. προς το κοινωνικό στάτους.. προς την αυτοεκτίμηση μέσω της επίτευξης συγγεκριμένων.. συνήθως υπαγορευμένων στόχων.. δυστυχώς δεν έχω κάνει πλάγια βήματα πολλά.. 🙂 🙂
    αααα νέος φατσομπουκικός λογαριασμός;.. γνωριστήκαμε αρκετά ωστέ να γίνουμε «φίλοι» ; 🙂 🙂
    το βιντεάκι με δάκρισε.. παρόλο που ήμουν εκεί τις στιγμές των γεγονότων.. αλλιώς τα βλέπεις από μακριά.. τοπικά ή χρονικά.. αλλάζει η προοπτική.. 🙂 🙂
    που είναι η realdimocracy αλήθεια; 🙂 🙂
    ο μπρέχτ έχει πει απίστευτες αλήθειες.. που συνήθως χλεβάζονται όταν τις λες εσύ κι εγώ.. όντας ο μπρεχτ.. απλά αγνωήται.. 🙂 🙂
    την καλησπέρα μου 🙂 🙂

    • Καλησπέρα Μανώλη 🙂
      Λες; Εγώ άλλα βλέπω στα σχολεία των παιδιών μου. Και καθόλου δεν μου αρέσει…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: