Άλλος για τρούφες κίνησε, για σένα μείναν οι βρούβες

«Πότε με τα καρύδια του, πότε με τον χαλβά του, ήφερε την καλογριά εις τα θελήματά του» λέει η παροιμία που θυμάμαι όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό. Και καλά ο Μανδραβέλης, η Τρέμη, ο Πρετεντέρης και οι λοιποί. Αυτούς τους ξέρεις, μπορείς να φυλαχτείς. Τους άλλους να φοβάσαι. Τους καλούς. Τους εναλλακτικούς. Τους συμπαθητικούς. Που δεν σιχαίνονται να πιάσουν τα βρώμικα χέρια της αγρότισσας με τα 20 (είκοσι, επαναλαμβάνω είκοσι) στρέμματα γης που καλλιεργεί κρόκο Κοζάκης. Που δεν έχουν πρόβλημα να πατήσουν τις λάσπες γύρω από την λίμνη, εκεί που βόσκουν εκατόν πενήντα νεροβούβαλοι ή να καθίσουν δίπλα στα ξύλα έξω από το σπίτι των διακοσίων και βάλε τετραγωνικών που ανακαινίζει ένα ερωτευμένο ζευγάρι που επέστρεψε στις ρίζες του.

Πολλές οι απορίες που μου δημιουργήθηκαν όταν είδα την εκπομπή του κυρίου Σταύρου Θεοδωράκη «Aπό την κρίση στη φύση». Αναρωτήθηκα ποιος άνθρωπος με μυαλό στην κεφάλα του θα είχε είκοσι στρέμματα γης σε κάμπο και θα έφευγε από το χωριό του, ποιος θα είχε κτηνοτροφική μονάδα με τετρακόσια πενήντα πρόβατα και θα τα παρατούσε για να γίνει υπάλληλος των χιλίων ευρώ στην χαβούζα της Αθήνας. Πάλι πιασμένους μας δείχνουν ρε φίλε. Μπορεί να μην πηγαίνουν στα σκυλάδικα της εθνικής έξω από την Λάρισα αυτοί, μπορεί να προτιμούν τον Λουδοβίκο των Ανωγείων και τον Πλιάτσικα αλλά πιασμένοι είναι. Εσένα σε ξεγελούν; Όπου φτωχός και η μοίρα του έλεγε η γιαγιά μου και η μοίρα αυτών που γύρισαν στην φύση εν καιρώ κρίσης, η μοίρα όσων παρέλασαν στην εκπομπή αυτή ουδόλως έμοιαζε με αυτή των φτωχών που εγώ έχω στο μυαλό μου.

Ας πάρει το ποτάμι και η λίμνη τις απορίες μου όμως. Αυτή η ίδια λίμνη που υποδέχεται τα νεροβούβαλα. Τα πολλά. Που τιθασεύονται από την ηρεμία του βοσκού που δεν βρίσκει νύφη. Να καριέρα κόρες, να μάλαμα. Οι Βουλγάρες καραδοκούν να σας πάρουν το σπιτικό. Μην είστε χαζές. Ανταλλάξτε την αστική σας σκατολακκούβα με την νερολακκούβα των βούβαλων. Τι κι αν τα ζαχαροπλαστεία δεν αγοράζουν το γάλα πλέον; Τι κι αν εισάγουμε την μοτσαρέλα από την Ιταλία; Τι κι αν οι επιδοτήσεις είναι λιγοστές πλέον; Το ερωτευμένο ζευγάρι που εκτρέφει άλογα μας δείχνει τον δρόμο. Έξω από το τεράστιο ξεκλείδωτο σπίτι του (με στάβλους, αποθήκες και μικρούς ξενώνες ικανούς να φιλοξενήσουν τους φίλους από την Αθήνα που ζηλεύουν) το ζευγάρι απλώνει την ευτυχία του πάνω στ’ άχυρα: «Να έρθετε εδώ στο έρημο χωριό μας. Να έρθετε. Με την αξιοπρέπειά σας όμως. Μην έρθετε επειδή εκδιωχθήκατε. Να έρθετε αξιοπρεπείς».

Αξιοπρέπεια. Με κυνηγάει αυτή η λέξη τις τελευταίες μέρες. Πώς ορίζεται η αξιοπρέπεια για κάποιον που επιθυμεί να μετοικήσει; Προφανώς με τον παρά του. Μάλιστα. Και πού να βρει τον παρά ω πανέξυπνε γητευτή των αλόγων; Πού να την βρει την αξιοπρέπεια όταν δεν έχει πια εργασία και εισόδημα; Όταν το σπίτι που μπορεί να κατέχει στην Αθήνα (αν δεν το χρωστάει στις τράπεζες δηλαδή) δεν πουλιέται ούτε για οικοδομικά υλικά; Όταν έχει χρεωθεί μέχρι το λαιμό γιατί είναι άνεργος επί ένα χρόνο; Αξιοπρέπεια. Την οποία θα βρει επενδύοντας σε νέες ανταγωνιστικές καλλιέργειες. Μάλιστα. Αν έχεις χρήματα να επενδύσεις προφανώς έχεις και χρήματα να ζήσεις στην Αθήνα ή στα αστικά κέντρα. Βρε όπου φτωχός και η μοίρα του, εμένα ν’ ακούς.

Και τον αγρότη με τα φασόλια των Πρεσπών τα μαύρα να ακούς: «Ωραία ζωή εδώ ε; Άλλο μια μέρα, άλλο μια ζωή. Στη Γερμανία θα πάμε…» Δεν σου λέω να πας στη Γερμανία. Σου λέω να βλέπεις πίσω από τις ειδυλλιακές εικόνες που σου πουλάνε ως λύση. Σου λέω να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν αγοράζεις με πορδές τα έρημα σπίτια στα έρημα χωριά. Σου λέω ότι δεν μπορείς να ανακαινίσεις τα τεράστια παραδοσιακά, πανέμορφα σπίτια με τις καλές σου προθέσεις. Σου λέω ότι όπως κάποτε σου πουλούσαν γαρύφαλλα στο πρώτο τραπέζι πίστα και δεκαπεντάποντα τώρα σου πουλάνε ιπποφαές στα καλάθια και μπότες ορειβασίας. Σου λέω ότι ποινικοποιούν την ύπαρξή σου και τον τρόπο ζωής σου. Αυτόν τον τρόπο ζωής που όσο εξυπηρετούσε, σου χαϊδεύαν τ’ αυτάκια μικρέ καταναλωτή. Τώρα σε μαστιγώνουν αργά, μεθοδικά για να επιλέξεις άλλη ρότα που θα σε βγάλει λέει από το τούνελ.

Στην άκρη του δικού τους τούνελ έχει τρούφες, που πουλιούνται δύο χιλιάδες ευρώ τα διακόσια γραμμάρια. Κάτι μου λέει ότι στην άκρη του δικού μας τούνελ έχει βρούβες.

Σημείωση:

Στέλνω για βρούβες: Χρησιμοποιείται για άσκοπες και ανωφελείς πράξεις, όπως και το πάει για βρούβες. Αλλά σημαίνει και στέλνω αδιάβαστο κάποιον, δηλαδή τον ταπεινώνω, εξευτελίζω. Η «βρούβα» είναι ετήσιο, αυτοφυές και ποώδες φυτό που για πολλές καλλιέργειες θεωρείται ζιζάνιο, αλλά αξιοποιείται στην κατασκευή φαρμάκων. (www.slang.gr)

Advertisements

6 thoughts on “Άλλος για τρούφες κίνησε, για σένα μείναν οι βρούβες

  1. Ν’ αγιάσει το στόμ… το χέρι σου, Amelie μου, για τις σταράτες κουβέντες που έγραψες. Την είδα την εκπομπή και δεν πίστευα στα μάτια μου. Γιατί εγώ κάπως αλλιώς τους βλέπω κάτι αγρότες που ξέρω. Αλλά απ’ αυτούς δεν θα πάει κανένας να πάρει συνέντευξη και να ρωτήσει πώς τα βολεύουν.

    Κι επίσης έχω είκοσι χρόνια εγκαταλείψει το αστικό περιβάλλον της Καλλιθέας όπου μεγάλωσα (ναι, γειτόνισσες) κι έχω εγκατασταθεί στην Καλαμάτα σε μια προσπάθεια να… αποκεντρωθώ. Από αστικό περιβάλλον σε αστικό περιβάλλον, δηλαδή. Διότι το μόνο μου περιουσιακό στοιχείο τότε ήταν το πτυχίο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Και μ’ αυτό δεν αγόραζα ούτε αγροτόσπιτο ούτε χωράφια. Μην σου πω για τώρα… αμφίβολο αν και μια ψωροσύνταξη θα μου την εξασφαλίσει.

    Η επιστροφή στη φύση είναι επιστροφή για εκείνους που κατάγονται από την επαρχία, ήρθαν στα αστικά κέντρα γιατί ζήλεψαν ένα διαφορετικό βιοτικό επίπεδο (δεν λέω καλύτερο, γιατί παίζεται αυτό) αλλά τώρα που σφίξαν τα λουριά έχουν πού να επιστρέψουν (σπίτι και κτήματα στο χωριό που τα άφησαν να τα δουλεύουν άλλοι) και περιουσίες να αξιοποιήσουν. Οι άλλοι που έφυγαν από τα χωριά γιατί οι περιουσίες τους δεν έφταναν να τους ζήσουν, δεν έχουν κάπου καλύτερα να επιστρέψουν. Η ίδια μιζέρια θα τους κυνηγάει στην πόλη και στο χωριό. Μόνο οι ρυθμοί της ζωής θα είναι ίσως πιο ανθρώπινοι.

    Δεν συνεχίζω. Τα είπες τόσο καλά εσύ! Όποιος έχει νου σκέφτεται πάνω σ’ αυτά που διαβάζει. Συγγνώμη για τη φλυαρία. Δέξου το σχόλιο σαν μια κίνηση γνωριμιάς.

    • Ευχαριστώ Ελένη για τα καλά σου λόγια. Καλώς ήρθες. Είναι πολύ ευχάριστο να βλέπω ότι αυτά που γράφω δεν είναι ονειροφαντασιές μου. Είναι ενθαρρυντικά τα σχόλια από άνθρωπο που μένει στην επαρχία και ζει από πρώτο χέρι την πραγματικότητα του μέσου όρου. Να ‘σαι καλά 🙂

  2. ασε πια εκεινο το ιστορικο θα σου στειλω το αγριογουρουνο με το κτελ…. εκει τα πηρα τελειως… το καπιταλοσοσιαλιστοφιλελευθερο γουρουνο ηθελε και αγριογουρουνο και τρωγε και μαυρα φασολια μαυρη η ωρα του!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: